“หืม?”
กู้ฉางเซิงกลั้นหายใจ ยืนยันว่าตนไม่ได้หูฝาดไป
ในกองเศษโอสถก้นเตา มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้นเป็นระยะจริง ๆ
เขาไม่ได้รีบร้อนขยับตัว เพียงขมวดคิ้วเล็กน้อยและผ่อนลมหายใจลง พลางจับตาดูกองโอสถเสียเหล่านั้นอย่างละเอียด
สิ่งใดที่ยังมองไม่ออกถึงที่มา อย่าได้ผลีผลามเข้าไปใกล้
นี่มิใช่ความขลาดกลัว หากเป็นสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่ฝังลึกในกระดูกและเลือดเนื้อ หลังจากดิ้นรนอยู่ในฐานะศิษย์รับใช้ชั้นต่ำมาหลายปี
ความอยากรู้อยากเห็นอาจทำให้แมวตายได้ หากควบคุมจิตใจตนเองไม่ได้ ก็ไม่ต่างจากรนหาที่ตาย
สายตาระแวดระวังของกู้ฉางเซิงกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบด้านไม่หยุด ขณะเดียวกันก็ครุ่นคิดหาทางรับมืออย่างรวดเร็ว
“ไม่ควรเป็นเช่นนี้สิ!”
“หรือว่า…ในเตาเผาโอสถแห่งนี้ยังมีสิ่งมีชีวิตซ่อนอยู่จริง ๆ?” กู้ฉางเซิงพึมพำเสียงต่ำ
เมื่อเวลาค่อย ๆ ผ่านไป เสียงเสียดสีก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่กระดูกกลืนโอสถบนแผ่นหลังของเขาก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย
กู้ฉางเซิงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าไอพลังแปลกปลอมกำลังคืบคลานเข้ามาหาเขาทีละน้อย
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง ก่อนกลืนน้ำลายลงคอ หน้าผากก็เริ่มมีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดขึ้นเต็มไปหมด
มือทั้งสองที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นจนแทบแหลก หมัดทั้งสองเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงเพราะออกแรงมากเกินไป
เขาเพิ่งทะลวงขั้นหลอมปราณชั้นสี่ บัดนี้สามารถขับเคลื่อนญาณเพื่อตรวจสอบได้แล้ว
ทว่าเวลานี้เขากลับไม่ยอมปล่อยญาณออกไปแม้แต่น้อย ความตระหนักข้อนี้ทำให้แผ่นหลังของเขาเย็นวาบ
วินาทีถัดมา!
ฟิ้ว!
กู้ฉางเซิงปลดปล่อยญาณออกไปในพริบตา ใช้หางตากวาดมอง เห็นเพียงกลุ่มหมอกดำพุ่งออกจากกองโอสถเสียราง ๆ
ในเวลาเดียวกัน กระดูกกลืนโอสถบนแผ่นหลังของกู้ฉางเซิงก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
กู้ฉางเซิงไม่ได้ลุกขึ้นไล่ตาม หากแต่ทบทวนภาพที่เพิ่งจับได้ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“หมอกดำกลุ่มนั้นรูปร่างเลือนราง ดูแล้วไม่ใช่ทั้งสัตว์ปีศาจและร่างวิญญาณ”
“ไม่รู้ว่ามันซุ่มอยู่ใต้เศษโอสถ คอยจับตาข้ามานานเท่าใดแล้ว”
“ดูท่าเตาเผาโอสถแห่งนี้จะอันตรายกว่าที่ข้าคิดไว้มาก” กู้ฉางเซิงเอ่ยเสียงต่ำ
เขาข่มความคิดที่จะออกตามหาร่องรอยของหมอกดำเอาไว้
เมื่อเผชิญกับภัยอันตรายที่ไม่รู้จัก หากผลีผลามไปยั่วยุเข้า ก็มีแต่จะชักนำภัยมาสู่ตัว
สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือรวบรวมโอสถเสียในเตาให้ได้โดยเร็ว แล้วอาศัยกระดูกกลืนโอสถหลอมสร้างโอสถเพื่อยกระดับการบำเพ็ญ
เมื่อมีพลังมากพอ ไม่ว่าจะเป็นหมอกดำกลุ่มนั้นหรือสตรีคลุ้มคลั่งผู้นั้น เขาจึงจะมีความมั่นใจพอที่จะต่อกร
แน่นอนว่าเงื่อนไขคือหมอกดำที่พุ่งออกมาเมื่อครู่จะต้องไม่เป็นภัยต่อเขา
……
หลายวันมานี้ กู้ฉางเซิงไม่ได้ทำสมาธิดึงปราณฟ้าดินเข้าสู่ร่างกายเหมือนแต่ก่อน กลับเปลี่ยนไปจัดเรียงโอสถเสียในเตาอย่างต่อเนื่อง
เขาจงใจวางโอสถเสียเหล่านี้เป็นสิบแถว แต่ละแถวมีห้าสิบเม็ด
สาเหตุที่กู้ฉางเซิงทำเช่นนี้ เป็นเพราะช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาสังเกตพบว่า
จำนวนโอสถเสียในเตาเวลานี้ไม่ตรงกับจำนวนที่เขาเคยนับไว้เลย นับตั้งแต่วันนั้นที่เห็นหมอกดำวูบผ่านไป เขาก็ไม่พบร่องรอยของมันอีก
โอสถเสียยังลดลงอย่างไร้สาเหตุอีกด้วย? เขาก็ไม่ได้กินเพิ่ม สุดท้ายจึงทำได้เพียงสงสัยว่าหมอกดำกลุ่มนั้นเป็นตัวการ
หลังจัดระเบียบความคิดทั้งหมดให้เข้าที่ เขาจึงวางแผนจัดโอสถเสียที่เหลือขึ้นมาใหม่
โอสถเสียในเตาคือสิ่งพึ่งพาที่สำคัญที่สุดของเขาในยามนี้ บัดนี้กลับลดลงไป เขาย่อมต้องเริ่มลงมือหาทางรับมือ!
หลังจัดโอสถเสียเม็ดสุดท้ายเรียบร้อย กู้ฉางเซิงก็ยืดแผ่นหลังตรง แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า
“ใครกล้าแตะวาสนาของข้า ก็เท่ากับเอาชีวิตข้า!”
“นับจากนี้ ข้าจะคอยดูให้รู้ว่าแท้จริงแล้วสิ่งใดกำลังเล่นเล่ห์อยู่ ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ข้าจะกำจัดมันด้วยมือตนเอง!”
วันคืนยังคงล่วงเลยไปเช่นเดิม ทีละวัน
กู้ฉางเซิงเฝ้าอยู่บนแท่นหินซึ่งตั้งห่างออกไปไม่ไกล ยังคงนั่งสมาธิบำเพ็ญทุกวัน ทว่าแอบจับตาความเคลื่อนไหวที่ก้นเตาเป็นระยะ
ส่วนกระดูกกลืนโอสถก็ยังคงหมอบนิ่งอยู่บนแผ่นหลัง ราวกับทารกน้อย คอยเชื่อมโยงสัมผัสกับเขาอย่างแผ่วเบาอยู่ตลอดเวลา
หากสิ่งแปลกปลอมกลุ่มนั้นขยับเมื่อใด แผ่นหลังของเขาก็จะส่งสัญญาณเตือนจนรู้สึกชาวาบในทันที
ทว่าเวลานี้เขายังไม่ผลีผลามลงมือ หากแต่รอคอย รอโอกาสที่จะกำจัดมันได้!
ดึกสงัดคืนหนึ่ง เตาเผายังคงเงียบงัน
ทันใดนั้น! เสียงแกรกกรากแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้งจากใต้กองโอสถเสีย
กู้ฉางเซิงลืมตาขึ้นฉับพลัน รวบรวมสมาธิ เตรียมจะลุกขึ้น
ฟิ้ว!
หมอกดำวูบไหวแล้วสลายหายไปในราตรีอันมืดมิด กู้ฉางเซิงทะยานตัวขึ้น ใช้ญาณกวาดตรวจ ทว่าหมอกดำนั้นรวดเร็วอย่างยิ่ง หายลับไปไร้ร่องรอยเสียแล้ว
“แย่แล้ว!”
“โอสถเสียพวกนี้หายไปถึงสามสิบเม็ด!” กู้ฉางเซิงกัดฟันจนเกิดเสียงดังกรอด
เวลานี้เขายิ่งมั่นใจว่า หมอกดำกลุ่มนั้นกินโอสถเสียเป็นอาหารอย่างแน่นอน!
ครั้งนี้แม้กู้ฉางเซิงจะเสียโอสถเสียไปส่วนหนึ่ง แต่กลับจับข้อมูลสำคัญยิ่งกว่าได้
“ขั้นหลอมปราณชั้นสาม!”
“น่าสนใจ ดูท่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งก่อกำเนิดได้ไม่นาน”
เมื่อสิ้นเสียง ความตึงเครียดในใจของกู้ฉางเซิงจึงคลายลงเล็กน้อย อย่างน้อยเขาก็ยืนยันได้แล้วว่าหมอกดำกลุ่มนี้ยังไม่อาจคร่าชีวิตเขาได้ในตอนนี้
ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่กล้าประมาท แม้อีกฝ่ายจะแอบกัดกินโอสถเสียอยู่ในเวลานี้ แต่วันนี้มันมาชิงโอสถ วันหน้าไม่แน่ว่าอาจหมายตาเขาแทน
เมื่อนึกถึงตรงนี้ มุมปากของกู้ฉางเซิงก็ค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “เจ้าหนีเก่งนัก เช่นนั้นข้าจะตัดทางหนีของเจ้าเสีย ดูซิว่าเจ้าจะหนีไปที่ใดได้อีก!”
“แม้เจ้าจะกลายเป็นรูปเป็นร่างแล้ว แต่ข้าก็ยังทำให้เจ้ากลับคืนสู่สภาพเดิมได้!”
กู้ฉางเซิงกำหมัดแน่น ลอบตัดสินใจในใจว่าจะเร่งหลอมโอสถให้เร็วที่สุด และทะลวงขั้นหลอมปราณชั้นห้าโดยเร็ว!
เมื่อยืนยันได้แล้วว่าหมอกดำกลุ่มนั้นไม่เป็นภัยต่อตน เขาก็ยิ่งวางใจหลอมโอสถเสียอย่างเต็มที่
ครานี้กู้ฉางเซิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเริ่มใช้พลังจิตทั่วร่างขับเคลื่อนกระดูกกลืนโอสถ หลอมสร้างและจำลองโอสถขึ้นมาใหม่ทั้งวันทั้งคืน
เมื่อพลังของกระดูกกลืนโอสถหมดลง เขาก็นั่งขัดสมาธิบำเพ็ญ รอจนกระดูกกลืนโอสถฟื้นคืนพลัง จึงจัดการโอสถเสียต่อ
สิบวันผ่านไปในพริบตา
เศษโอสถเสียที่กองพะเนินเป็นภูเขาภายในเตาเผาโอสถ ล้วนถูกกระดูกกลืนโอสถหลอมจนกลายเป็นโอสถสำเร็จรูปสมบูรณ์ทุกเม็ด
ส่วนหมอกดำที่ซ่อนอยู่ในที่ลับ เมื่อไม่มีโอสถเสียให้กลืนกิน รูปร่างของมันก็ค่อย ๆ หดเล็กลง จากเดิมที่กว้างสามจั้ง เหลือเพียงหนึ่งจั้งเท่านั้น
กู้ฉางเซิงเห็นทุกสิ่งอยู่ในสายตา แต่ยังไม่ลงมือในตอนนี้
หลังจากแอบสังเกตการณ์ตลอดสิบวัน เขาก็รู้ที่มาที่ไปของหมอกดำอย่างทะลุปรุโปร่ง แผนการแก้แค้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นในใจ
เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ไม่มีผิด สิ่งนี้คือพิษโอสถที่สะสมมานานหลายปี จนค่อย ๆ ก่อเกิดสติปัญญาขึ้นมาเล็กน้อย
มันอาศัยการดูดซับพลังจากพิษโอสถมาหล่อเลี้ยงตนเอง
ก่อนหน้านี้ที่แอบขโมยโอสถเสียไป ก็เพื่อดูดซับฤทธิ์ยาเช่นกัน
บัดนี้โอสถเสียทั้งหมดในเตาถูกกู้ฉางเซิงหลอมเป็นโอสถรวมปราณชั้นเลิศจนหมดสิ้น ไม่มีเศษตกค้างให้มันกลืนกินอีก หมอกดำจึงขาดสิ่งหล่อเลี้ยงและหดเล็กลงไม่หยุด
ปลายนิ้วของกู้ฉางเซิงคีบโอสถรวมปราณชั้นเลิศเม็ดหนึ่ง แววเย็นเยียบวูบผ่านดวงตา “เมื่อไม่มีโอสถเสียแล้ว ข้าจะดูว่าเจ้าทนได้นานเพียงใด”
ทันใดนั้น!
หมอกดำกลุ่มนั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอยู่หลายครั้ง ก่อนพุ่งเข้าใส่กู้ฉางเซิงอย่างดุดัน
เมื่อกู้ฉางเซิงสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวด้านหลัง มุมปากก็ยกขึ้นช้า ๆ เป็นรอยยิ้มเย็นชา เขาเอ่ยเสียงเย็นว่า “ดิ้นรนเฮือกสุดท้ายก่อนตายหรือ?”
“ดูท่า…โอกาสมาถึงเสียที!”
กู้ฉางเซิงไม่ได้หลบหลีก ตรงกันข้าม เขากระชากเสื้อคลุมออก เผยแผ่นหลังให้เห็น
เห็นเพียงกระดูกกลืนโอสถสีดำสนิทบนแผ่นหลัง กำลังเปล่งแสงมืดสลัว มันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอยู่หลายครั้ง ประหนึ่งสัตว์ดุร้ายที่กำลังรอออกล่า