กระดูกกลืนฟ้ารวมทรัพย์

ตอนที่ 3 กระดูกกลืนสวรรค์ ดูดทรัพย์สมบัติ

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

กู้ฉางเซิงจ้องโอสถรวมปราณชั้นเลิศสองเม็ดในฝ่ามืออยู่นาน

เขายังคงครุ่นคิด

ตกลงจะกิน! หรือไม่กิน!

ทว่าความปวดเมื่อยตึงชาแผ่ขึ้นมาจากเอวและแผ่นหลัง ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่า “รากของกระดูกกลืนโอสถหม่นคล้ำลง คงเป็นเพราะข้าใช้งานมันบ่อยเกินไป”

“ข้าเพิ่งเข้ามา กระดูกกลืนโอสถก็ตื่นขึ้นเพราะพิษโอสถ หรือความหมายก็คือ มันสามารถดูดกลืนพิษโอสถเพื่อรับการหล่อเลี้ยงได้เช่นกัน?”

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้น กู้ฉางเซิงก็ตัดสินใจเก็บโอสถเอาไว้ก่อน

เขาไม่กล้าเสี่ยงเดิมพัน

หากผลลัพธ์สุดท้ายไม่เป็นดังที่คาดไว้ เรื่องราวก็คงเกินกว่าที่ข้าจะควบคุมได้

อีกทั้งกระดูกกลืนโอสถยังสิ้นเปลืองพลังไปมากเพื่อดูดกลืนพิษโอสถ ถึงกับยกระดับเขาจากขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งขึ้นสู่ขั้นหลอมปราณชั้นสองได้ทั้งที่ฝืนกำลัง

ก่อนที่กระดูกกลืนโอสถจะฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ โอสถรวมปราณชั้นเลิศสองเม็ดนี้คือไพ่ตายใบสุดท้ายของกู้ฉางเซิง

“โอสถรวมปราณเป็นของหายาก หากสามารถสร้างขึ้นใหม่และทำซ้ำเป็นจำนวนมากได้จริง ข้าก็ไม่เพียงแต่จะไม่อดตาย บางทีอาจยกระดับถึงขั้นหลอมปราณชั้นสิบ หรือสูงกว่านั้น!”

“หญิงผู้นั้นอาจย้อนกลับมาได้ทุกเมื่อ สิ่งสำคัญเร่งด่วนคือรวบรวมโอสถเสียทั้งหมดในเตาเผาโอสถให้เรียบร้อย”

“ข้าต้องวางแผนให้ดีสำหรับวาสนาในช่วงสามปีนี้ และฉวยเวลาเพิ่มพูนระดับการบำเพ็ญ”

ยามนี้ ในดวงตาของกู้ฉางเซิงก็ลุกโชนด้วยความหวังที่จะมีชีวิตรอด

เมื่อนึกย้อนถึงชีวิตหลายสิบปีที่ผ่านมา ในฐานะศิษย์รับใช้แห่งสำนักชิงอวิ๋น เขาถูกผู้อื่นรังแกจนทุกข์ทรมาน ลิ้มรสทั้งความอบอุ่นและเย็นชาของโลกมนุษย์

ใครเห็นเขาก็ต้องเยาะเย้ยสักสองสามคำ เปิดปากปิดปากก็เอาแต่ด่าว่าข้าเป็นคนพิการไร้ค่า!

บัดนี้ ในที่สุดข้าก็มีวาสนาที่จะเผชิญหน้ากับชะตากรรม และมีทุนที่จะทำลายมันแล้ว

“จากนี้ไป ข้าจะต้องมีชีวิตอยู่ให้ดีบนเส้นทางบำเพ็ญเซียนอันโหดร้ายนี้”

หลังจัดหมวดหมู่โอสถเสียเม็ดสุดท้ายในเตาเผาโอสถเรียบร้อย กู้ฉางเซิงก็ยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก กำหมัดแน่น แววตาเผยความมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อน

“หากเป็นไปได้…ข้าอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้สักหน่อย”

ในตอนนั้นเอง กู้ฉางเซิงค่อย ๆ สัมผัสได้ว่ากระดูกกลืนโอสถดูเหมือนจะฟื้นคืนพลังดังเดิมแล้ว

เขาเผยสีหน้าปลาบปลื้ม ก่อนนั่งขัดสมาธิลงตรงนั้นโดยไม่ลังเล จากนั้นหยิบโอสถรวมปราณชั้นเลิศที่มีลายโอสถถึงห้าเส้นจากเอว โยนเข้าปาก

ทันทีที่โอสถไหลลงคอ พลังโอสถร้อนระอุและหนักแน่นก็ปะทุขึ้น ฉาบซึมไปตามหลอดอาหาร ก่อนแผ่ซ่านสู่แขนขาและกระดูกทั่วร่างอย่างช้า ๆ

พลังวิญญาณอันมหาศาลและบริสุทธิ์หลั่งทะลักราวสายน้ำในแม่น้ำ ลัดเลาะไปตามเส้นลมปราณอย่างบ้าคลั่ง

กู้ฉางเซิงค่อย ๆ รวมสมาธิ เริ่มปรับลมหายใจภายในร่างกายอีกครั้ง พยายามชักนำพลังโอสถ

เมื่อพลังวิญญาณค่อย ๆ แผ่ซ่านทั่วร่าง วงแสงสีขาวจาง ๆ ก็เริ่มปรากฏรอบกายเขา

ตันเถียนที่ซ่อนลึกอยู่ภายในร่าง กำลังถูกพลังอันมหาศาลนี้ชะล้างอย่างต่อเนื่อง

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด เส้นใยสีขาวบางเบาหลายสายภายในกระดูกสันหลังของเขาก็ค่อย ๆ โผล่ออกมาอย่างเงียบงัน ดูดซับพลังโอสถมหาศาลที่แผ่ออกมาจากโอสถ ก่อนส่งกลับไปหล่อเลี้ยงร่างกายต่อไป

กาลเวลาผ่านไปนานเท่าใดก็ไม่รู้…

ทันใดนั้น! กู้ฉางเซิงสัมผัสได้ว่ามีเสียงกร๊อบแกร๊บแผ่วเบาดังมาจากภายในร่าง

ตูม!

ขั้นหลอมปราณชั้นสาม!

กู้ฉางเซิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ประกายวาววับแวบผ่านก้นบึ้งดวงตา ก่อนผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวเหยียด

ยามนี้กู้ฉางเซิงกำหมัดแน่น เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงพลังที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาลภายในร่าง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

“พลังโอสถของโอสถรวมปราณชั้นเลิศเข้มข้นสมคำร่ำลือ!”

“แต่…”

ความยินดีจากการทะลวงขั้นบนใบหน้าของกู้ฉางเซิงจางลงเล็กน้อย เขากล่าวต่อว่า

“การทะลวงขั้นแต่ละครั้งของผู้มีรากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้า ยากกว่าผู้บำเพ็ญระดับเดียวกันหลายเท่า ยิ่งบำเพ็ญไปถึงขั้นสูงขึ้น ความต้องการพลังวิญญาณทั้งห้าธาตุก็ยิ่งมากขึ้น”

“ตอนนี้ข้าทะลวงถึงขั้นหลอมปราณชั้นสามแล้ว แม้จะรวดเร็วมากก็ตาม”

“แต่ตั้งแต่ขั้นหลอมปราณชั้นสามเป็นต้นไป ข้อเสียของรากวิญญาณทั้งห้า ได้แก่ ทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดินในร่างข้า จะเผยออกมาอย่างชัดเจน”

“ข้าเคยแอบได้ยินศิษย์สายนอกพูดคุยกัน ผู้บำเพ็ญทั่วไปมีรากวิญญาณเดี่ยวที่บริสุทธิ์ไร้มลทิน ดูดซับพลังวิญญาณได้อย่างราบรื่น การทะลวงขั้นย่อมเป็นไปอย่างราบรื่นตามธรรมชาติ”

“แต่ข้ามีครบทั้งห้าธาตุ พลังวิญญาณทั้งห้าสายส่งเสริมและข่มกันเอง อีกทั้งยังขัดแย้งกัน”

“พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินทุกสายที่ข้าดูดซับเข้าร่าง ล้วนปั่นป่วนและฉีกทึ้งกันเองตั้งแต่แรก!”

“ด้วยเหตุนี้ ความเร็วในการบำเพ็ญของข้าจึงด้อยกว่าศิษย์ร่วมสำนักทุกคนอย่างมาก”

“สิ่งที่ทรมานที่สุดในเรื่องนี้ก็คือการทะลวงคอขวด!”

“คนอื่นทะลวงขั้น เพียงสะสมพลังวิญญาณบริสุทธิ์ให้เต็มเปี่ยม แล้วอาศัยจังหวะพุ่งทะลวง ก็สามารถข้ามขอบเขตได้!”

“แต่ข้ามีรากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้า ต้องอาศัยพลังวิญญาณทั้งห้าสายเต็มเปี่ยมและสมบูรณ์พร้อมกัน จึงจะทะลวงขั้นได้”

ถึงกระนั้น การทะลวงถึงขั้นหลอมปราณชั้นสามก็ทำให้กู้ฉางเซิงรู้สึกว่าชีวิตยังมีความหวัง

จากนั้นเขาก็เรียกกระดูกกลืนโอสถออกมาอีกครั้ง แล้วเริ่มสร้างโอสถเสียที่จัดหมวดหมู่ไว้ขึ้นใหม่

รากสีเงินค่อย ๆ ห่อหุ้มโอสถเสียกว่าร้อยเม็ดบนพื้นไว้อย่างแน่นหนา เพียงชั่วพริบตา โอสถเสียทั้งหมดก็เปล่งประกายใสราวผลึก

กลิ่นหอมของโอสถข่มพิษโอสถที่แผ่กระจายอยู่โดยรอบลงไปกว่าครึ่ง

วันแล้ววันเล่า กู้ฉางเซิงทำสิ่งเดิมซ้ำ ๆ ทุกวัน

เขาคว้าโอสถรวมปราณชั้นเลิศที่สร้างขึ้นใหม่มากิน พอกินหมดก็ยังดูดนิ้วซ้ำ ไม่ยอมให้เศษผงแม้เพียงหยดเดียวสูญเปล่า

กินหมดแล้วก็สร้างขึ้นใหม่!

ระหว่างบำเพ็ญ กู้ฉางเซิงยังหาเวลาคำนวณและวางแผนปริมาณโอสถที่จะกินในแต่ละวัน

“วันละสิบเม็ด…สามสิบวันก็…ช่างเถิด!”

“กินให้อิ่มก็พอ!”

หนึ่งปีผ่านไป…

ภายในเตาเผาโอสถเหม็นคลุ้งไปทั่ว กู้ฉางเซิงก็เป็นมนุษย์ จะกินอย่างเดียวโดยไม่ขับถ่ายได้อย่างไร?

ออกไปก็ไม่ได้ จึงทำได้เพียงหาที่สักแห่งจัดการธุระตรงนั้น! แม้กลิ่นจะรุนแรง แต่พออยู่ไปนานเข้า เขาก็ชินเสียแล้ว

ตลอดหนึ่งปีนี้ กู้ฉางเซิงกินโอสถรวมปราณชั้นเลิศไปกว่าร้อยเม็ด รากวิญญาณทั้งห้ายังเหลือเพียงรากวิญญาณไม้ที่ยังไม่เต็มเปี่ยม

ก่อนหน้านี้เขารู้แล้วว่ารากวิญญาณทั้งห้าดูดซับพลังโอสถได้ช้ามาก แต่ไม่คิดว่าจะช้าถึงเพียงนี้!

แต่ตลอดปีที่ผ่านมา กู้ฉางเซิงก็มิได้เอาแต่ก้มหน้าบำเพ็ญอย่างเดียว

เขาเชี่ยวชาญความสามารถอย่างหนึ่งภายในกระดูกกลืนโอสถ สามารถซ่อนระดับการบำเพ็ญได้อย่างแนบเนียนยิ่ง

ตลอดปีนี้ หญิงบ้าผู้นั้นเคยมาเยือนครั้งหนึ่ง เรียกได้ว่ามาอย่างรวดเร็ว ไปอย่างรวดเร็ว!

แต่สิ่งที่ทำให้กู้ฉางเซิงสงสัยก็คือ “หญิงผู้นี้ไม่รังเกียจกลิ่นเหม็นของข้าบ้างหรือ?!”

กู้ฉางเซิงได้แต่จนใจอยู่ในใจ ตราบใดที่ยังไม่เป็นภัยถึงชีวิต เรื่องอื่นล้วนเป็นเรื่องเล็กสำหรับเขา

ดังนั้นกู้ฉางเซิงจึงบ่นเพียงไม่กี่คำ ก่อนจมดิ่งสู่การบำเพ็ญต่อไป

…

ฟึ่บ ฟึ่บ!

“อืม”

“เสียงอะไร?” กู้ฉางเซิงพึมพำเสียงเบา

จิตใจยังไม่ทันสงบลงดี ในหูก็จับเสียงเสียดสีแผ่วเบาได้

กู้ฉางเซิงลุกขึ้นทันที กวาดตามองไปทั่วห้องเตาอันมืดสลัว

แววตาเขาหม่นลง คิดในใจว่า ข้าอยู่ที่นี่มาหนึ่งปีแล้ว มีเพียงข้าคนเดียว เสียงนั่นคืออะไรกัน?

แต่กู้ฉางเซิงค้นหาทั่วเตาเผาโอสถอยู่หลายรอบ กลับไม่เห็นแม้แต่แมลงวันสักตัว

จากนั้นเขาก็ยกมือนวดหว่างคิ้ว จิตใจที่ตึงเครียดค่อยคลายลงเล็กน้อย “คงเป็นเพียงหูแว่วไปกระมัง…”

“ใกล้จะทะลวงขั้นแล้ว รอต่อไปไม่ได้!”

กู้ฉางเซิงนั่งขัดสมาธิลงทันที กลืนโอสถรวมปราณชั้นเลิศสิบเม็ดในมือจนหมด

โอสถสิบเม็ดไหลลงท้องพร้อมกัน พลังโอสถอันน่าสะพรึงกลัวพลันปะทุออกมาราวกับเขื่อนแตก

หากเป็นผู้บำเพ็ญทั่วไป การสิ้นเปลืองของล้ำค่าเช่นนี้ย่อมทำให้เส้นลมปราณแตกละเอียดไปนานแล้ว เมื่อโอสถรวมปราณชั้นเลิศสิบเม็ดละลายพร้อมกัน

แต่กู้ฉางเซิงไม่เหมือนผู้อื่น เพราะเขามีรากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้าระดับล่าง

เวลาผ่านไปทีละวินาที…

“จงทะลวงให้ข้า!”

ตูม!

กำแพงขอบเขตแตกสลายตามเสียง

เขาก้มมองมือทั้งสองข้าง สัมผัสถึงพลังที่เต็มเปี่ยมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนภายในร่าง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

“ขั้นหลอมปราณชั้นสี่แล้ว!”

ทว่าในขณะนั้นเอง

เสียงซุกซิกดังมาจากกองโอสถเสียอีกครั้ง

คราวนี้ใกล้กว่าเดิม และดังถี่กว่าเดิม

รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้ฉางเซิงพลันแข็งค้าง

ไม่ใช่หูแว่ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป