กู้ฉางเซิงจ้องโอสถรวมปราณชั้นเลิศสองเม็ดในฝ่ามืออยู่นาน
เขายังคงครุ่นคิด
ตกลงจะกิน! หรือไม่กิน!
ทว่าความปวดเมื่อยตึงชาแผ่ขึ้นมาจากเอวและแผ่นหลัง ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่า “รากของกระดูกกลืนโอสถหม่นคล้ำลง คงเป็นเพราะข้าใช้งานมันบ่อยเกินไป”
“ข้าเพิ่งเข้ามา กระดูกกลืนโอสถก็ตื่นขึ้นเพราะพิษโอสถ หรือความหมายก็คือ มันสามารถดูดกลืนพิษโอสถเพื่อรับการหล่อเลี้ยงได้เช่นกัน?”
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้น กู้ฉางเซิงก็ตัดสินใจเก็บโอสถเอาไว้ก่อน
เขาไม่กล้าเสี่ยงเดิมพัน
หากผลลัพธ์สุดท้ายไม่เป็นดังที่คาดไว้ เรื่องราวก็คงเกินกว่าที่ข้าจะควบคุมได้
อีกทั้งกระดูกกลืนโอสถยังสิ้นเปลืองพลังไปมากเพื่อดูดกลืนพิษโอสถ ถึงกับยกระดับเขาจากขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งขึ้นสู่ขั้นหลอมปราณชั้นสองได้ทั้งที่ฝืนกำลัง
ก่อนที่กระดูกกลืนโอสถจะฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ โอสถรวมปราณชั้นเลิศสองเม็ดนี้คือไพ่ตายใบสุดท้ายของกู้ฉางเซิง
“โอสถรวมปราณเป็นของหายาก หากสามารถสร้างขึ้นใหม่และทำซ้ำเป็นจำนวนมากได้จริง ข้าก็ไม่เพียงแต่จะไม่อดตาย บางทีอาจยกระดับถึงขั้นหลอมปราณชั้นสิบ หรือสูงกว่านั้น!”
“หญิงผู้นั้นอาจย้อนกลับมาได้ทุกเมื่อ สิ่งสำคัญเร่งด่วนคือรวบรวมโอสถเสียทั้งหมดในเตาเผาโอสถให้เรียบร้อย”
“ข้าต้องวางแผนให้ดีสำหรับวาสนาในช่วงสามปีนี้ และฉวยเวลาเพิ่มพูนระดับการบำเพ็ญ”
ยามนี้ ในดวงตาของกู้ฉางเซิงก็ลุกโชนด้วยความหวังที่จะมีชีวิตรอด
เมื่อนึกย้อนถึงชีวิตหลายสิบปีที่ผ่านมา ในฐานะศิษย์รับใช้แห่งสำนักชิงอวิ๋น เขาถูกผู้อื่นรังแกจนทุกข์ทรมาน ลิ้มรสทั้งความอบอุ่นและเย็นชาของโลกมนุษย์
ใครเห็นเขาก็ต้องเยาะเย้ยสักสองสามคำ เปิดปากปิดปากก็เอาแต่ด่าว่าข้าเป็นคนพิการไร้ค่า!
บัดนี้ ในที่สุดข้าก็มีวาสนาที่จะเผชิญหน้ากับชะตากรรม และมีทุนที่จะทำลายมันแล้ว
“จากนี้ไป ข้าจะต้องมีชีวิตอยู่ให้ดีบนเส้นทางบำเพ็ญเซียนอันโหดร้ายนี้”
หลังจัดหมวดหมู่โอสถเสียเม็ดสุดท้ายในเตาเผาโอสถเรียบร้อย กู้ฉางเซิงก็ยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก กำหมัดแน่น แววตาเผยความมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อน
“หากเป็นไปได้…ข้าอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้สักหน่อย”
ในตอนนั้นเอง กู้ฉางเซิงค่อย ๆ สัมผัสได้ว่ากระดูกกลืนโอสถดูเหมือนจะฟื้นคืนพลังดังเดิมแล้ว
เขาเผยสีหน้าปลาบปลื้ม ก่อนนั่งขัดสมาธิลงตรงนั้นโดยไม่ลังเล จากนั้นหยิบโอสถรวมปราณชั้นเลิศที่มีลายโอสถถึงห้าเส้นจากเอว โยนเข้าปาก
ทันทีที่โอสถไหลลงคอ พลังโอสถร้อนระอุและหนักแน่นก็ปะทุขึ้น ฉาบซึมไปตามหลอดอาหาร ก่อนแผ่ซ่านสู่แขนขาและกระดูกทั่วร่างอย่างช้า ๆ
พลังวิญญาณอันมหาศาลและบริสุทธิ์หลั่งทะลักราวสายน้ำในแม่น้ำ ลัดเลาะไปตามเส้นลมปราณอย่างบ้าคลั่ง
กู้ฉางเซิงค่อย ๆ รวมสมาธิ เริ่มปรับลมหายใจภายในร่างกายอีกครั้ง พยายามชักนำพลังโอสถ
เมื่อพลังวิญญาณค่อย ๆ แผ่ซ่านทั่วร่าง วงแสงสีขาวจาง ๆ ก็เริ่มปรากฏรอบกายเขา
ตันเถียนที่ซ่อนลึกอยู่ภายในร่าง กำลังถูกพลังอันมหาศาลนี้ชะล้างอย่างต่อเนื่อง
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด เส้นใยสีขาวบางเบาหลายสายภายในกระดูกสันหลังของเขาก็ค่อย ๆ โผล่ออกมาอย่างเงียบงัน ดูดซับพลังโอสถมหาศาลที่แผ่ออกมาจากโอสถ ก่อนส่งกลับไปหล่อเลี้ยงร่างกายต่อไป
กาลเวลาผ่านไปนานเท่าใดก็ไม่รู้…
ทันใดนั้น! กู้ฉางเซิงสัมผัสได้ว่ามีเสียงกร๊อบแกร๊บแผ่วเบาดังมาจากภายในร่าง
ตูม!
ขั้นหลอมปราณชั้นสาม!
กู้ฉางเซิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ประกายวาววับแวบผ่านก้นบึ้งดวงตา ก่อนผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมายาวเหยียด
ยามนี้กู้ฉางเซิงกำหมัดแน่น เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงพลังที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาลภายในร่าง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“พลังโอสถของโอสถรวมปราณชั้นเลิศเข้มข้นสมคำร่ำลือ!”
“แต่…”
ความยินดีจากการทะลวงขั้นบนใบหน้าของกู้ฉางเซิงจางลงเล็กน้อย เขากล่าวต่อว่า
“การทะลวงขั้นแต่ละครั้งของผู้มีรากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้า ยากกว่าผู้บำเพ็ญระดับเดียวกันหลายเท่า ยิ่งบำเพ็ญไปถึงขั้นสูงขึ้น ความต้องการพลังวิญญาณทั้งห้าธาตุก็ยิ่งมากขึ้น”
“ตอนนี้ข้าทะลวงถึงขั้นหลอมปราณชั้นสามแล้ว แม้จะรวดเร็วมากก็ตาม”
“แต่ตั้งแต่ขั้นหลอมปราณชั้นสามเป็นต้นไป ข้อเสียของรากวิญญาณทั้งห้า ได้แก่ ทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดินในร่างข้า จะเผยออกมาอย่างชัดเจน”
“ข้าเคยแอบได้ยินศิษย์สายนอกพูดคุยกัน ผู้บำเพ็ญทั่วไปมีรากวิญญาณเดี่ยวที่บริสุทธิ์ไร้มลทิน ดูดซับพลังวิญญาณได้อย่างราบรื่น การทะลวงขั้นย่อมเป็นไปอย่างราบรื่นตามธรรมชาติ”
“แต่ข้ามีครบทั้งห้าธาตุ พลังวิญญาณทั้งห้าสายส่งเสริมและข่มกันเอง อีกทั้งยังขัดแย้งกัน”
“พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินทุกสายที่ข้าดูดซับเข้าร่าง ล้วนปั่นป่วนและฉีกทึ้งกันเองตั้งแต่แรก!”
“ด้วยเหตุนี้ ความเร็วในการบำเพ็ญของข้าจึงด้อยกว่าศิษย์ร่วมสำนักทุกคนอย่างมาก”
“สิ่งที่ทรมานที่สุดในเรื่องนี้ก็คือการทะลวงคอขวด!”
“คนอื่นทะลวงขั้น เพียงสะสมพลังวิญญาณบริสุทธิ์ให้เต็มเปี่ยม แล้วอาศัยจังหวะพุ่งทะลวง ก็สามารถข้ามขอบเขตได้!”
“แต่ข้ามีรากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้า ต้องอาศัยพลังวิญญาณทั้งห้าสายเต็มเปี่ยมและสมบูรณ์พร้อมกัน จึงจะทะลวงขั้นได้”
ถึงกระนั้น การทะลวงถึงขั้นหลอมปราณชั้นสามก็ทำให้กู้ฉางเซิงรู้สึกว่าชีวิตยังมีความหวัง
จากนั้นเขาก็เรียกกระดูกกลืนโอสถออกมาอีกครั้ง แล้วเริ่มสร้างโอสถเสียที่จัดหมวดหมู่ไว้ขึ้นใหม่
รากสีเงินค่อย ๆ ห่อหุ้มโอสถเสียกว่าร้อยเม็ดบนพื้นไว้อย่างแน่นหนา เพียงชั่วพริบตา โอสถเสียทั้งหมดก็เปล่งประกายใสราวผลึก
กลิ่นหอมของโอสถข่มพิษโอสถที่แผ่กระจายอยู่โดยรอบลงไปกว่าครึ่ง
วันแล้ววันเล่า กู้ฉางเซิงทำสิ่งเดิมซ้ำ ๆ ทุกวัน
เขาคว้าโอสถรวมปราณชั้นเลิศที่สร้างขึ้นใหม่มากิน พอกินหมดก็ยังดูดนิ้วซ้ำ ไม่ยอมให้เศษผงแม้เพียงหยดเดียวสูญเปล่า
กินหมดแล้วก็สร้างขึ้นใหม่!
ระหว่างบำเพ็ญ กู้ฉางเซิงยังหาเวลาคำนวณและวางแผนปริมาณโอสถที่จะกินในแต่ละวัน
“วันละสิบเม็ด…สามสิบวันก็…ช่างเถิด!”
“กินให้อิ่มก็พอ!”
หนึ่งปีผ่านไป…
ภายในเตาเผาโอสถเหม็นคลุ้งไปทั่ว กู้ฉางเซิงก็เป็นมนุษย์ จะกินอย่างเดียวโดยไม่ขับถ่ายได้อย่างไร?
ออกไปก็ไม่ได้ จึงทำได้เพียงหาที่สักแห่งจัดการธุระตรงนั้น! แม้กลิ่นจะรุนแรง แต่พออยู่ไปนานเข้า เขาก็ชินเสียแล้ว
ตลอดหนึ่งปีนี้ กู้ฉางเซิงกินโอสถรวมปราณชั้นเลิศไปกว่าร้อยเม็ด รากวิญญาณทั้งห้ายังเหลือเพียงรากวิญญาณไม้ที่ยังไม่เต็มเปี่ยม
ก่อนหน้านี้เขารู้แล้วว่ารากวิญญาณทั้งห้าดูดซับพลังโอสถได้ช้ามาก แต่ไม่คิดว่าจะช้าถึงเพียงนี้!
แต่ตลอดปีที่ผ่านมา กู้ฉางเซิงก็มิได้เอาแต่ก้มหน้าบำเพ็ญอย่างเดียว
เขาเชี่ยวชาญความสามารถอย่างหนึ่งภายในกระดูกกลืนโอสถ สามารถซ่อนระดับการบำเพ็ญได้อย่างแนบเนียนยิ่ง
ตลอดปีนี้ หญิงบ้าผู้นั้นเคยมาเยือนครั้งหนึ่ง เรียกได้ว่ามาอย่างรวดเร็ว ไปอย่างรวดเร็ว!
แต่สิ่งที่ทำให้กู้ฉางเซิงสงสัยก็คือ “หญิงผู้นี้ไม่รังเกียจกลิ่นเหม็นของข้าบ้างหรือ?!”
กู้ฉางเซิงได้แต่จนใจอยู่ในใจ ตราบใดที่ยังไม่เป็นภัยถึงชีวิต เรื่องอื่นล้วนเป็นเรื่องเล็กสำหรับเขา
ดังนั้นกู้ฉางเซิงจึงบ่นเพียงไม่กี่คำ ก่อนจมดิ่งสู่การบำเพ็ญต่อไป
…
ฟึ่บ ฟึ่บ!
“อืม”
“เสียงอะไร?” กู้ฉางเซิงพึมพำเสียงเบา
จิตใจยังไม่ทันสงบลงดี ในหูก็จับเสียงเสียดสีแผ่วเบาได้
กู้ฉางเซิงลุกขึ้นทันที กวาดตามองไปทั่วห้องเตาอันมืดสลัว
แววตาเขาหม่นลง คิดในใจว่า ข้าอยู่ที่นี่มาหนึ่งปีแล้ว มีเพียงข้าคนเดียว เสียงนั่นคืออะไรกัน?
แต่กู้ฉางเซิงค้นหาทั่วเตาเผาโอสถอยู่หลายรอบ กลับไม่เห็นแม้แต่แมลงวันสักตัว
จากนั้นเขาก็ยกมือนวดหว่างคิ้ว จิตใจที่ตึงเครียดค่อยคลายลงเล็กน้อย “คงเป็นเพียงหูแว่วไปกระมัง…”
“ใกล้จะทะลวงขั้นแล้ว รอต่อไปไม่ได้!”
กู้ฉางเซิงนั่งขัดสมาธิลงทันที กลืนโอสถรวมปราณชั้นเลิศสิบเม็ดในมือจนหมด
โอสถสิบเม็ดไหลลงท้องพร้อมกัน พลังโอสถอันน่าสะพรึงกลัวพลันปะทุออกมาราวกับเขื่อนแตก
หากเป็นผู้บำเพ็ญทั่วไป การสิ้นเปลืองของล้ำค่าเช่นนี้ย่อมทำให้เส้นลมปราณแตกละเอียดไปนานแล้ว เมื่อโอสถรวมปราณชั้นเลิศสิบเม็ดละลายพร้อมกัน
แต่กู้ฉางเซิงไม่เหมือนผู้อื่น เพราะเขามีรากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้าระดับล่าง
เวลาผ่านไปทีละวินาที…
“จงทะลวงให้ข้า!”
ตูม!
กำแพงขอบเขตแตกสลายตามเสียง
เขาก้มมองมือทั้งสองข้าง สัมผัสถึงพลังที่เต็มเปี่ยมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนภายในร่าง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ขั้นหลอมปราณชั้นสี่แล้ว!”
ทว่าในขณะนั้นเอง
เสียงซุกซิกดังมาจากกองโอสถเสียอีกครั้ง
คราวนี้ใกล้กว่าเดิม และดังถี่กว่าเดิม
รอยยิ้มบนใบหน้าของกู้ฉางเซิงพลันแข็งค้าง
ไม่ใช่หูแว่ว