กระดูกสันหลังของเขาพลันส่งเสียงกรอบแกรบดังชัดเจน
ร่องกระดูกค่อย ๆ แยกออก รากสีเงินเป็นสาย ๆ แทงออกจากกระดูกกลืนโอสถ ก่อนจะแผ่บานฉับพลันดุจบุปผา
ตลอดสิบกว่าวันที่ลองผิดลองถูก กู้ฉางเซิงมองออกมานานแล้วว่าต้นตอของหมอกดำกลุ่มนี้คือสิ่งใด
แท้จริงแล้วมันแปรสภาพมาจากพิษโอสถ เมื่อเป็นพิษโอสถ กระดูกกลืนโอสถย่อมต้องการมันเป็นสารอาหาร
ทว่ามันรวดเร็วอย่างยิ่ง จับตัวยากนัก กู้ฉางเซิงจึงเลิกล้มความคิดที่จะลงมือจู่โจมก่อน
บัดนี้หมอกดำกลุ่มนี้กลับพุ่งเข้าหาเขาเอง ช่างตรงกับที่เขาต้องการพอดี!
สถานการณ์รุกกับรับพลิกผันในพริบตา บัดนี้เขากลายเป็นฝ่ายกุมชะตาของนายพรานและเหยื่อไว้ในมือแล้ว
กู้ฉางเซิงตวาดเสียงกร้าว “หลอมให้ข้า!”
ชั่วพริบตานั้น!
รากสีเงินเป็นสาย ๆ พลันห่อหุ้มหมอกดำที่พุ่งเข้าหาตนไว้อย่างแน่นหนา
ฟิ้ว!
จากนั้นก็ดึงมันกลับมายังรอบกาย
หมอกดำที่ถูกห่อหุ้มไว้ดิ้นรนฉีกกระชากไม่หยุด ขณะใกล้จะเข้าสู่ร่างกาย มันกลับส่งเสียงคำรามประหลาด “เจี๊ยก ๆ ๆ…”
ดูเหมือนมันรู้ว่าตนกำลังจะถูกกระดูกกลืนโอสถกลืนกิน จึงพึมพำถ้อยคำผีสางที่ฟังไม่รู้ความ
พิษโอสถกลุ่มนี้ถึงกับพูดได้! นับว่าพบเห็นได้ยากยิ่ง
ในเวลานั้นเอง กระดูกกลืนโอสถที่แผ่นหลังสั่นสะเทือนหึ่ง ๆ รากสีเงินขาวรัดหมอกดำกลุ่มนั้นไว้แน่น จนกระทั่งต้นกำเนิดของมันถูกย่อยสลายจนหมดสิ้น
เมื่อมั่นใจว่าหมอกดำถูกย่อยสลายจนไม่เหลือแม้แต่น้อย กู้ฉางเซิงจึงค่อยผ่อนลมหายใจอย่างสิ้นเชิง เขากำลังจะสวมเสื้อตัวนอกให้เรียบร้อย
ทันใดนั้น!
กระดูกกลืนโอสถเริ่มหดตัวอย่างรุนแรง แม้แต่สีก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป
ยามนี้กู้ฉางเซิงอยู่ขั้นหลอมปราณระดับสี่ ญาณของเขาสอดส่องได้ไกลกว่าสิบจั้ง จึงมองเห็นความเปลี่ยนแปลงของกระดูกกลืนโอสถได้อย่างชัดเจน
เพียงชั่วครู่
กระดูกกลืนโอสถซึ่งเดิมมีสีดำคล้ำเริ่มจางลงทีละน้อย
ท้ายที่สุดกลับกลายเป็นสีเหมือนกระดูกของคนธรรมดา ซ่อนเข้าไปใต้เนื้อหนัง ไม่เหลือเค้าความผิดปกติให้เห็นอีก
เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงของกระดูกกลืนโอสถ ใบหน้ากู้ฉางเซิงพลันเผยความยินดีและตื่นตะลึงอย่างยากจะข่มไว้ “ไม่ธรรมดาเลย! ข้าจำได้ว่าคราก่อนหลังกลืนกินพิษโอสถ กระดูกกลืนโอสถรักษาหลังค่อมที่เป็นมานานหลายปีของข้าได้”
“คราวนี้กลืนกินหมอกพิษโอสถที่มีสติปัญญา กลับทำให้รูปลักษณ์ของกระดูกกลืนโอสถเหมือนกับของผู้อื่นแล้ว!”
“หรือว่า…”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง พลางหวนคิดถึงความเปลี่ยนแปลงทั้งปวงตอนที่กระดูกกลืนโอสถหลอมพิษโอสถเมื่อครู่ ดวงตาพลันเป็นประกาย “ข้าเข้าใจแล้ว!”
“พิษโอสถมีทั้งชนิดรุนแรงและชนิดอ่อน คราวนี้กลืนพิษโอสถที่รุนแรงกว่าครั้งก่อน แต่ร่างกายกลับไม่ได้เจ็บปวดแสนสาหัสเหมือนคราวแรก!”
“ในทางกลับกัน ตอนกลืนพิษโอสถที่ก่อตัวขึ้นเองจากการแผ่กระจายในอากาศมานาน เส้นปราณกลับเจ็บปวดราวกับมีมดนับหมื่นกัดแทะ”
“เรื่องนี้ก็เหมือนการดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดินเพื่อฝึกฝน ยิ่งพลังวิญญาณบริสุทธิ์ สิ่งเจือปนก็ยิ่งน้อย ร่างกายยิ่งดูดซับได้ง่าย”
“แต่พลังวิญญาณที่เบาบางกลับมีสิ่งเจือปนมาก นำปราณเข้าสู่กายได้ยาก ยามสูดเข้าและผ่อนออกก็ต้องสิ้นเปลืองสมาธิยิ่งกว่า”
“เรื่องราวในโลกนี้ ยากจะได้ดั่งใจทั้งสองทาง”
“เส้นทางบำเพ็ญเซียนก็เป็นเช่นเดียวกัน”
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ความคิดที่เคยติดขัดของกู้ฉางเซิงพลันกระจ่างแจ่มชัดขึ้น
เขาจัดเสื้อตัวนอกให้เรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนเดินช้า ๆ ไปยังโอสถรวมปราณชั้นเลิศที่สร้างใหม่และคัดลอกไว้เหล่านี้
สิ่งเดียวที่ทำให้เขากลัดกลุ้มในยามนี้ คือโอสถกองพูนราวเนินเขานี้ควรซ่อนไว้ที่ใดจึงจะเหมาะสม?
คงไม่ถึงกับต้องกลืนโอสถรวมปราณชั้นเลิศเหล่านี้ลงไปทั้งหมดในคราวเดียวกระมัง
แม้เขาจะมีรากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้าระดับล่าง ก็ไม่มีทางรับฤทธิ์ยาอันพลุ่งพล่านเช่นนี้ได้ภายในเวลาอันสั้น!
แต่หากปล่อยไว้เช่นนี้ ครั้นหญิงคลุ้มคลั่งผู้นั้นกลับมา ความลับของเขาก็มิใช่จะถูกเปิดโปงจนหมดสิ้นหรือ
“ซี้ด…” เมื่อนึกถึงตรงนี้ กู้ฉางเซิงก็อดตัวสั่นไม่ได้
โอสถกองโตขนาดนี้ อย่างน้อยก็มีเป็นพันเม็ด!
ทรัพยากรมหาศาลเช่นนี้ หากอยู่ในสำนักชิงอวิ๋น ยังเหลือเฟือพอเลี้ยงดูศิษย์ทั้งสำนักให้ฝึกฝนได้ถึงสองปี!
“เฮ้อ…” กู้ฉางเซิงเงยหน้ามองโอสถรวมปราณชั้นเลิศที่กองพูนเป็นเนินเขา อดถอนหายใจหนัก ๆ อีกครั้งไม่ได้
ท้ายที่สุดกู้ฉางเซิงทำได้เพียงหัวเราะขื่น “หึ ไม่แปลกที่สำนักจะทอดทิ้งข้า!”
“ทรัพยากรของสำนักที่ต้องใช้เลี้ยงดูศิษย์รากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้าระดับล่างอย่างข้า แทบจะพอให้ศิษย์ทั้งสำนักใช้ได้หนึ่งปีแล้ว”
“คนอื่นกินโอสถหนึ่งส่วนก็เพิ่มพูนการฝึกฝนได้อย่างมั่นคง แต่เมื่ออยู่กับรากวิญญาณปะปนอย่างข้า กินโอสถสิบส่วนแล้วเหลือพลังบำเพ็ญไว้ได้หนึ่งส่วนก็นับว่าดีมากแล้ว ฤทธิ์ยาที่เหลือล้วนสูญเปล่า”
“ช่างเถิด! ฝึกฝนให้เต็มที่ก่อนเป็นสำคัญ ช่วงสั้น ๆ นี้หญิงคลุ้มคลั่งผู้นั้นคงไม่กลับมาอีก!”
“ยังเหลือเวลาอีกสองปี น่าจะใช้โอสถรวมปราณชั้นเลิศกองนี้จนหมดได้กระมัง…”
กาลเวลาผันผ่านชั่วพริบตา อีกหนึ่งปีก็ล่วงเลยไป
ภายในเตาเผาโอสถยังคงไร้ซึ่งตะวันและจันทรา
มีเพียงกลิ่นหอมของโอสถกับกลิ่นอายพิษโอสถจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ตลอดปี
กู้ฉางเซิงนั่งสมาธิทั้งวันทั้งคืน กระดูกกลืนโอสถก็กลั่นฤทธิ์ยาให้บริสุทธิ์อย่างต่อเนื่อง เพื่อส่งมอบให้เขาใช้ฝึกฝนด้วยรากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้า
เห็นได้ชัดว่ารากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้าใช้โอสถสิ้นเปลืองอย่างน่าหวาดหวั่น เมื่อมีโอสถมหาศาลหนุนเสริม ระดับการฝึกฝนของเขาจึงเพิ่มสูงขึ้นไม่หยุด
กู้ฉางเซิงค่อย ๆ นำลมหายใจจมลงสู่ตันเถียน ก่อนลืมตาขึ้น พลังวิญญาณสายหนึ่งแผ่กระจายออกจากรอบกายอย่างแผ่วเบา
ขั้นหลอมปราณระดับหก!
เพียงหนึ่งปีสั้น ๆ เขาก็ทะยานจากขั้นหลอมปราณระดับสี่ขึ้นสู่ระดับหก
หากอยู่ภายนอก ผู้มีรากวิญญาณปะปนธาตุทั้งห้าจะก้าวมาถึงขั้นนี้ได้ ย่อมต้องใช้เวลายี่สิบหรือสามสิบปีเป็นอย่างน้อย มิฉะนั้นก็อย่าได้คิดฝัน
แต่ในเตาเผาโอสถแห่งนี้ อาศัยโอสถเสียกองเกลื่อนกับอานุภาพอัศจรรย์ของกระดูกกลืนโอสถ เขากลับทำได้สำเร็จจริง ๆ!
กู้ฉางเซิงยกมือสัมผัสพลังวิญญาณอันพลุ่งพล่านในร่าง พลางครุ่นคิดในใจว่า เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งปี ก่อนครบกำหนดสามปีตามสัญญา
เมื่อคิดถึงตรงนี้ กู้ฉางเซิงก็หันกลับไปมองโอสถที่กองอยู่ข้าง ๆ อีกครั้ง นับดูแล้วเหลืออยู่ราวห้าร้อยเม็ด
ลองคำนวณเวลาแล้ว พิษโอสถของหญิงคลุ้มคลั่งผู้นั้นน่าจะกำเริบในช่วงไม่กี่วันนี้
เวลาที่เหลือให้กู้ฉางเซิงมีไม่มากแล้ว!
เขากัดฟัน กระทืบเท้า แล้วลุกพรวดขึ้น ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้
กู้ฉางเซิงจุ๊ปาก เอ่ยว่า “ดูท่า…คงต้องทำเช่นนี้แล้ว”
จากนั้นเขาก็ลงมือทันที ขนโอสถรวมปราณชั้นเลิศห้าร้อยเม็ดที่เหลือไปยังสถานที่สกปรกซึ่งเขาใช้ระบายของเสียเป็นประจำ
“อ้วก…” ลำคอกู้ฉางเซิงปั่นป่วน เขาก้มตัวขย้อน ของเหลวขุ่นปนกากยาพวยพุ่งออกจากปาก
ยามนี้เขาไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว คิดจะซ่อนของจากใต้สายตาเซียน นั่นก็ไม่ต่างจากฝันกลางวัน!
เมื่อมองเนินเขาสีดำที่ก่อขึ้นจากของเสียที่ตนขับถ่ายออกมา กู้ฉางเซิงส่ายหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าในใจก็คอยปลอบตนเองไม่หยุดว่า ขอเพียงมีชีวิตรอด สิ่งนี้จะนับเป็นอะไรได้เล่า?
แต่เมื่อเห็นโอสถรวมปราณชั้นเลิศทั้งห้าร้อยเม็ดถูกฝังอยู่ใต้เนินเขาสีดำ ในที่สุดเขาก็อดเสียดายไม่ได้!
โอสถรวมปราณชั้นเลิศเช่นนี้กลับต้องซ่อนอยู่ในสถานที่เหม็นสกปรก ช่างเป็นการทำลายของล้ำค่าอย่างยิ่ง!
กู้ฉางเซิงเสียดายจนใจหาย แต่พอคิดอีกที ก็รีบข่มความคิดนั้นลง
ก็แค่โอสถสกปรกเหม็นไปหน่อยเท่านั้น! อย่างไรก็ยังดีกว่าถูกหญิงผู้นั้นพบเข้า แล้วต้องพบจุดจบสิ้นชีวิตสูญสิ้นมรรคา
เขาฝืนข่มความปั่นป่วนในท้องไว้ แล้วยื่นมือกลบโอสถเม็ดสุดท้ายอย่างระมัดระวัง
ในเวลานั้นเอง!
ครืน ครืน…
ประตูหินหนักอึ้งภายในเตาเผาโอสถพลันเปิดออก!
แสงตะวันเจิดจ้าสาดทะลักเข้ามาตามช่องประตู ทำลายความมืดสลัวที่ปกคลุมเตาเผามาเนิ่นนาน
ร่างกู้ฉางเซิงแข็งค้าง มือที่กำลังกลบโอสถหยุดชะงัก หัวใจจมวูบ เขาเอ่ยเสียงเย็นว่า “นางหรือ? เหตุใดจึงกลับมาก่อนกำหนด!”
กู้ฉางเฟิงยังไม่ทันตั้งสติให้มั่น เสียงหอบหายใจของหลินชิงจู๋ก็ดังก้องไปทั่วเตาเผา “บัดซบ!”
“เหตุใดพิษโอสถต้องกำเริบเอาป่านนี้ด้วย!”
“เจ้าหลังค่อมตายซาก ออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”