เมื่อกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากกระดูกกลืนโอสถยิ่งคลุ้มคลั่ง ร่างของกู้ฉางเซิงก็ทรุดลงกับพื้นในทันใด!
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ารากสีเงินของกระดูกกลืนโอสถแทรกซึมเข้าสู่เส้นชีพจรหัวใจของเขาอย่างเงียบงันแล้ว!
ก่อนหน้านี้กระดูกกลืนโอสถดูดซับโอสถ อย่างมากก็ทำให้ทั่วร่างปวดเมื่อยและบวมช้ำ พักฟื้นไม่กี่วันก็หายดี เขาจึงนึกว่านี่คือผลข้างเคียงของกระดูกกลืนโอสถ
ทว่าจากปฏิกิริยาผิดปกติที่กระดูกกลืนโอสถแสดงออกมาในยามนี้ เห็นได้ชัดว่าเมื่อมันไม่ได้รับสิ่งหล่อเลี้ยงเป็นเวลานาน มันจะดูดกลืนอายุขัยของเขาอย่างฝืนใจ!
กู้ฉางเซิงกัดฟัน ฝืนหยิบถุงเก็บของออกมา แล้วใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดพลิกค้นอย่างลนลาน หาโอสถที่กระดูกกลืนโอสถจะกลืนกินได้
ทว่าโอสถเหล่านั้นถูกกระดูกกลืนโอสถดูดซับไปจนหมดสิ้นนานแล้ว ยามนี้ในถุงเก็บของจึงว่างเปล่าเช่นกัน
ทันใดนั้น!
ไผ่วิญญาณต้นหนึ่งซึ่งก่อนหน้านี้เขาเห็นว่าน่าสนใจ จึงหยิบใส่ถุงเก็บของไว้โดยไม่คิดอะไร พลันร่วงหล่นออกมาจากถุง
เดิมทีกู้ฉางเซิงไม่ได้ใส่ใจนัก
แต่ความเจ็บปวดรุนแรงที่พลันแล่นมาจากร่างกายกลับทวีขึ้น เขาจึงไม่มีทางเลือกอีกต่อไป คว้าไผ่วิญญาณบนพื้นขึ้นมากำไว้แน่น
เขาเองก็ไม่แน่ใจว่ากระดูกกลืนโอสถจะดูดซับพลังวิญญาณจากไผ่วิญญาณหรือไม่ ทว่านี่คือหนทางเดียวที่จะช่วยชีวิตตนได้ เมื่อหมดหนทางก็ต้องลองเสี่ยงดู!
เขาไม่กล้าส่งเสียง เพราะบ้านของถังซือเหลียงอยู่ฝั่งตรงข้าม จะให้ถังซือเหลียงรู้ความผิดปกติในร่างของตนไม่ได้เด็ดขาด
ยามนี้กู้ฉางเซิงทำได้เพียงกัดฟันเงียบ ๆ ฝืนทนต่อความเจ็บปวดรุนแรงนี้...
ขณะนั้นเอง!
รากสีเงินเส้นหนึ่งค่อย ๆ เลื้อยไปตามพื้นเย็นเฉียบ ก่อนจะโอบรัดไผ่วิญญาณในมือของเขา