หลี่หู่กล่าวจบ ร่างทั้งร่างพลันห่อเหี่ยวราวกับลูกหนังที่ลมรั่ว
ฟังจบแล้ว กู้ฉางเซิงก็เกิดความสงสัยขึ้นหลายส่วน
“หลี่หู่ เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?” กู้ฉางเซิงเอ่ยถามไล่เลียง
ทว่าหลี่หู่ในยามนี้จงใจเบือนกายไปอีกทาง ยังคงปิดปากเงียบ
เมื่อเห็นเช่นนั้น กู้ฉางเซิงจึงลงจากเตียง คว้าผลไม้ป่าสองสามผลที่เก็บติดมือมาระหว่างทางบนเขาตอนหาบน้ำ แล้วยื่นให้เขา
หลังจากกู้ฉางเซิงเกลี้ยกล่อมอยู่นาน หลี่หู่ผู้หิวโหยจนไส้กิ่วก็ยอมก้มหน้าลง ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจหนักหน่วง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงขมขื่นว่า “สายแร่ถล่มแล้ว!”
“วันนี้พี่น้องหลายคนถูกฝังอยู่ข้างใต้ จนบัดนี้ยังไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย”
กู้ฉางเซิงได้ยินดังนั้นก็สะท้านใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเหมืองแร่ที่อยู่ดี ๆ จะถล่มลงมาอย่างกะทันหัน! พอได้สติ เขาก็นึกถึงสหายสนิทโจวหมิงขึ้นมา จึงรีบถามว่า “โจวหมิงเล่า? เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลี่หู่ยังคงมีสีหน้าหม่นหมอง “โจวหมิงหรือ? เขาไม่เป็นไร บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย”
“แต่คนที่ถูกฝังอยู่ในสายแร่ล้วนเป็นศิษย์รับใช้ที่ไม่ลงรอยกับหัวหน้าจางมาแต่ไหนแต่ไร!”
“เจ้าว่าเหตุใดคนที่เกิดเรื่องถึงต้องเป็นพวกเขาพอดี!”
ที่จริงหลี่หู่พอจะคาดเดาความจริงเบื้องหลังได้ เพียงแต่ไม่ยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้เท่านั้น
เขาฝืนยิ้มอย่างเศร้าสร้อย ก่อนเอ่ยช้า ๆ “หึ ชั่วชีวิตนี้มนุษย์เราดิ้นรนแสวงหาสิ่งใดกันแน่?”
“คนชั้นล่างอย่างพวกเรา ต่างเอาชีวิตเข้าแลกกว่าจะได้ก้าวเข้าสู่สำนักเซียนเพื่อบำเพ็ญเพียร หึ ใครจะคิดว่าในท้ายที่สุด แม้แต่ชีวิตของตนเองก็ยังควบคุมไม่ได้!”