บนเนินทางตะวันออกของหลังเขายอดเขาศิษย์รับใช้ มีต้นไม้ใหญ่คดงออยู่หลายต้น
ก่อนกู้ฉางเซิงจะทันได้ตอบสนอง เงาร่างที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้ก็วูบไหว ก่อนหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย
แววตาของกู้ฉางเซิงหม่นลง เขาคิดคำนวณอยู่ในใจ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังระบุตัวตนของเงาดำนั้นไม่ได้
“หรือหัวหน้าจางส่งคนมาจับตาดูข้า?”
ครุ่นคิดอีกครั้ง เขากลับรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง หัวหน้าจางเป็นคนหยาบกระด้าง ไม่น่ามีวิธีการรัดกุมถึงเพียงนี้
“หรือจะเป็นสายสืบที่หลินชิงจู๋วางไว้ที่นี่?”
แต่ข้อสันนิษฐานนี้ก็ฟังไม่ขึ้นเช่นกัน เขาปล่อยข่าวลวงออกไปแล้ว อีกฝ่ายคงไม่มาค้นหาที่นี่ในช่วงเวลาอันใกล้
กู้ฉางเซิงสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ลอบทอดถอนใจ
ดูท่าเรื่องราวจะซับซ้อนกว่าที่เขาคาดไว้มาก
ช่างเถิด ช่วงสองสามวันนี้เขาคงต้องเก็บเนื้อเก็บตัวสักหน่อย ก่อนจะสืบที่มาของเงาดำนั่นได้ ห้ามบุ่มบ่ามลงมืออีกเป็นอันขาด
เขาเดินลัดเลาะไปตามทางเขาอีกไกล กว่าจะมาถึงปากบ่อที่อีกฝ่ายกล่าวถึง
บริเวณนี้ให้ความรู้สึกสงบสงัดและปลอดโปร่งโดยทั่วทั้ง มวลน้ำผุดขึ้นจากก้นบ่อ ส่งเสียงซ่าซ่าไพเราะดุจเสียงสวรรค์ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม
ทว่ากู้ฉางเซิงไร้เวลาชื่นชมทิวทัศน์งดงาม เมื่อถังน้ำเต็ม เขาก็รีบหิ้วถังวิ่งลงจากเขา!
เขาทำเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมา กระทั่งถึงยามเย็นจึงตักน้ำพุวิญญาณใส่ถังใบใหญ่ได้เต็มพอดี
กู้ฉางเซิงเงยหน้ามองถังใบใหญ่ที่สูงกว่าตัวเขา สีหน้าพลันเคร่งขรึม ก่อนยกเท้าเตะอุปกรณ์ตักน้ำกับโต๊ะไม้จนคว่ำระเนระนาด!
แต่ความขุ่นเคืองในใจยังไม่คลาย เขาคว้าถังไม้บนบ่าฟาดลงพื้นอย่างแรงอีกครั้ง
กู้ฉางเซิงสบถในใจ “ไอ้สารเลว!”
“งานแบบนี้จะมีมนุษย์ที่ไหนทำสำเร็จได้?”