กู้ฉางเซิงใจเย็นวาบ เขาคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าพ่อบ้านหลี่จะถามคำถามเช่นนี้กับตน
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นเรื่องที่กู้ฉางเซิงไม่รู้อะไรเลย
เรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว คำพูดก่อนหน้านี้ย่อมเรียกคืนไม่ได้ เขาทำได้เพียงสงบใจ แล้วแต่งคำโกหกต่อไปให้แนบเนียน
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กู้ฉางเซิงก็เผยสีหน้าขมขื่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนประสานมือกล่าวตอบว่า “พ่อบ้านหลี่ ความจริงสองปีมานี้ศิษย์กลับบ้านไปเยี่ยมญาติ”
พอเอ่ยออกมา สีหน้าของกู้ฉางเซิงก็ยิ่งแสดงอารมณ์ได้สมจริงขึ้น เห็นเขากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะเค้นน้ำตาออกมาได้หลายหยดจริง ๆ
“ไปเยี่ยมญาติ?”
“หึ! เจ้าคิดว่าสำนักชิงอวิ๋นของข้าเป็นแค่ของประดับหรือ? ตั้งแต่พวกเจ้าเข้าสำนัก บรรพบุรุษสิบแปดชั่วคนของพวกเจ้าก็ถูกบันทึกไว้ในทะเบียนตระกูลอย่างชัดเจน!
เจ้า! กู้ฉางเซิง! คนในครอบครัวของเจ้าตายกันหมดนานแล้ว ยังจะกลับไปเยี่ยมญาติที่ไหนอีก?!”
กู้ฉางเซิงไม่ลังเล รีบตอบทันทีว่า “พ่อบ้านหลี่ท่านคงไม่ทราบ ที่บ้านข้ายังเลี้ยงหมาเหลืองตัวใหญ่ไว้ตัวหนึ่ง ข้าวางใจมันไม่ลงมาโดยตลอด...”
สิ้นเสียง พ่อบ้านหลี่ก็เผยแววตาเกินบรรยายออกมาทันที ก่อนกล่าวอย่างจนคำพูดว่า “เจ้านี่ช่างมีน้ำใจนัก...”
“กู้ฉางเซิง เจ้าหายตัวไปโดยไร้เหตุผลถึงสองปี! ตามกฎสำนัก โทษเฆี่ยนครั้งนี้เจ้าหนีไม่พ้น”
“ข้าจะลงโทษเจ้าเฆี่ยนสามที เจ้ายอมรับหรือไม่?”
กู้ฉางเซิงได้ยินดังนั้นก็ไม่ขยับ เพียงก้มศีรษะต่ำเช่นเดิม ทว่าหมัดที่กำแน่นเงียบ ๆ ข้างกายกลับเผยให้เห็นความโกรธของเขาในยามนี้