โจวหมิงฟังแล้วก็เข้าใจทันที
คนระดับล่างอย่างพวกเขาซึ่งเป็นศิษย์รับใช้ ย่อมรู้ดีที่สุดว่าสิ่งใดควรถาม สิ่งใดไม่ควรถาม เรื่องบางเรื่องหากไม่สืบเสาะได้ก็อย่าไปสืบเสาะจะดีที่สุด ไม่มีผู้ใดโง่ถึงขั้นเอาชีวิตตนเองมาล้อเล่น!
โดยเฉพาะเซียนเร้นกาย สิ่งที่พวกเขารังเกียจที่สุดก็คือการที่มีคนไปสืบเสาะเรื่องของตน
แม้โจวหมิงจะดูซื่อสัตย์และทึ่มทื่อ แต่ในใจก็รู้จักหนักเบา
จากนั้นเขาพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมแล้วกล่าวว่า “ทราบแล้ว!”
“เรื่องนี้ข้าจะไม่บอกผู้ใดทั้งสิ้น”
“เดิมทีข้ากำลังจะไปทำงานที่สายแร่ พอผ่านมาทางนี้ก็เห็นเจ้าเข้าโดยบังเอิญ”
“เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ช่างดีเหลือเกิน!”
กู้ฉางเซิงมีสีหน้าเรียบเฉย ก่อนถามตามคำพูดของโจวหมิงว่า “ระหว่างสองปีที่ข้าไม่อยู่ ผู้ดูแลหลี่ว่าอย่างไรบ้าง?”
โจวหมิงได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองรอบด้านอย่างระมัดระวัง ครั้นแน่ใจแล้วจึงขยับเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูกู้ฉางเซิงว่า “สองปีที่เจ้าหายตัวไป ผู้ดูแลหลี่ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก”
“อีกทั้งทุกคนต่างคิดว่าเจ้าตายไปแล้ว!”
“เพราะฉะนั้นผู้ดูแลหลี่จึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้”
ได้ยินโจวหมิงกล่าวเช่นนี้ ความกังวลในใจของกู้ฉางเซิงก็ค่อย ๆ คลายลง
ยอดเขาศิษย์รับใช้มีศิษย์รับใช้หายตัวไปอย่างไร้สาเหตุหรือตายอย่างอนาถอยู่เสมอ
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้มีคนตาย ทางสำนักก็ไม่ซักถามให้มากความ ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีผู้ใดยอมทิ้งธุระของตนไปตามหาศิษย์รับใช้ที่หายตัวไปเพียงคนเดียว
คิดถึงตรงนี้ กู้ฉางเซิงก็ไม่ถามต่อ
โจวหมิงยกจอบขึ้นพาดบ่า หันหลังมุ่งหน้าไปทำงานที่สายแร่
กู้ฉางเซิงเงยหน้ามองสถานที่ซึ่งตนใช้ชีวิตมาหลายปี ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ผุดขึ้นในใจ ช่างตรงกับคำกล่าวที่ว่า คนจากไป น้ำชาก็เย็นชืด