กู้ฉางเฟิงรู้แล้วว่าสถานการณ์ของตนในยามนี้อันตรายยิ่ง
แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ สตรีบ้าผู้นี้จะเลวร้ายถึงเพียงนี้!
ทั้งที่เป็นศิษย์พี่หญิงสายในผู้มีตำแหน่งสูงส่งแท้ ๆ แต่กลับกุข้อหาเหลวไหลว่าศิษย์รับใช้อย่างข้าลักถุงเก็บของของนาง เพียงเพื่อออกตามล่าข้า
ยามนี้กู้ฉางเซิงกัดฟันแน่น กำหมัดทั้งสองข้างเงียบ ๆ สีหน้ามืดครึ้มจนน่าหวาดหวั่น เขากล่าวในใจอย่างเย็นชา: สตรีบ้าผู้นี้ช่างตามรังควานไม่เลิกราจริง ๆ!
โจวหมิงที่อยู่ข้าง ๆ เห็นสีหน้ากู้ฉางเซิงไม่สู้ดีนัก จึงเอ่ยว่า “กู้ฉางเซิง ช่วงหลายวันนี้เจ้าพักรักษาบาดแผลให้ดี”
“อย่าคิดมากไป”
สิ้นเสียงโจวหมิง แววตากู้ฉางเซิงพลันหดแคบ เขายื่นมือออกไปฉับพลัน คว้าหมับเข้าที่แขนของโจวหมิง
เขากดเสียงต่ำ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “โจวหมิง ตอนนี้เจ้าอยู่ขั้นหลอมปราณกี่ชั้นแล้ว?”
โจวหมิงชะงักงันกับการกระทำกะทันหันของเขา ก่อนส่ายหน้าอย่างจนใจ น้ำเสียงเจือความด้านชาและเย้ยหยันตนเองอยู่หลายส่วน:
“คนที่มีรากวิญญาณเทียมอย่างข้า ติดอยู่บนยอดเขาศิษย์รับใช้มาถึง 6 ปี เพิ่งแตะขั้นหลอมปราณชั้นสองเท่านั้น ชาตินี้คงได้แค่นี้กระมัง”
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างฉงน “อยู่ดี ๆ ถามเรื่องนี้ทำไม?”
แววตาของกู้ฉางเซิงในยามนี้ยากหยั่งถึง
มีหรือเขาจะดูระดับการบำเพ็ญของโจวหมิงไม่ออก เพียงแต่ไม่อยากให้โจวหมิงต้องเดือดร้อนเพราะตน
บัดนี้การไล่ล่าทั่วทั้งขุนเขายังไม่ยุติ สายสืบของศิษย์พี่หญิงสายในผู้นั้นกระจายอยู่ทั่วเขตยอดเขาศิษย์รับใช้ ความผิดพลาดเพียงนิดเดียวก็เพียงพอให้ฐานะของเขาถูกเปิดโปง!
ทว่าโจวหมิงเป็นคนดี เขาเป็นสหายคนแรกที่ข้าพบในยอดเขาศิษย์รับใช้ และเป็นคนที่ห่วงใยข้าถึงเพียงนี้
กู้ฉางเซิงไม่ปรารถนาให้เรื่องของตนพัวพันถึงโจวหมิง จนชักนำภัยพิบัติมาสู่เขา
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กู้ฉางเซิงก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงความหนักอึ้งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “โจวหมิง เจ้าอยากอยู่บนยอดเขาศิษย์รับใช้ไปตลอดจริงหรือ?”