กู้ฉางเซิงรู้ดีว่าเวลาเหลือไม่มากแล้ว เขาไม่อาจติดอยู่ที่นี่ต่อไปได้ จำต้องเตรียมทางหนีทีไล่ไว้ป้องกันตัว
หากจะเชื่อคำพูดเหลวไหลของหญิงบ้าคนนั้น สู้เชื่อว่าหมูปีนต้นไม้ได้เสียยังดีกว่า
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา กู้ฉางเซิงวางแผนเส้นทางหลบหนีเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ทันทีที่พิษโอสถของหญิงผู้นั้นกำเริบ เขาจะมีช่วงเวลาราวสามสิบลมหายใจให้หลบหนี
หลายวันมานี้ เขายังสังเกตเห็นว่าพันธนาการภายในเตาเผาโอสถอ่อนกำลังลงทุกวัน
หากพันธนาการเมื่อสิบวันก่อนแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าและปูนซีเมนต์ บัดนี้ก็เหลือเพียงกระดาษหน้าต่างชั้นหนึ่ง จิ้มเบา ๆ ก็ทะลุแล้ว
เมื่อพิจารณาสภาพของหลินชิงจู๋ในยามนี้ ก็ยิ่งเลวร้ายลงไปอีก
พิษโอสถแผ่ซ่านไปทั่วแขนขาและกระดูกของนางแล้ว ทุกเมื่ออาจปะทุขึ้นอย่างรุนแรง
กู้ฉางเซิงหน้าขรึม เขาหยิบถุงผ้าขาดที่ฝังไว้ในดินก่อนหน้านี้ขึ้นมา ก้มหน้าพึมพำเสียงต่ำว่า “มีโอกาสเพียงครั้งเดียว!”
“จะอยู่หรือตาย ล้วนขึ้นอยู่กับว่าขาคู่นี้จะพาข้าวิ่งได้เร็วเพียงใด”
กู้ฉางเซิงหอบหายใจถี่ หน้าผากของเขาชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อพร่างพราย
นิ้วทั้งห้าค่อย ๆ กำถุงผ้าแน่น ร่างแนบชิดผนังหิน ก่อนจะชะโงกหน้าออกไปเล็กน้อย สายตาจับจ้องหลินชิงจู๋ที่ครางกระหืดกระหอบไม่หยุด ใบหน้าแดงก่ำ
ฉับพลัน!
กลิ่นอายพิษโอสถอันรุนแรงแผ่ออกมาจากรอบกายหลินชิงจู๋ ก่อนจะกระจายไปโดยรอบอย่างรวดเร็ว
พร้อมกับเสียงครางเจ็บปวดที่ดังมาจากหลินชิงจู๋!
กู้ฉางเซิงถีบพื้นอย่างแรง สะพายถุงผ้าหนักขึ้นบ่า
ฟิ้ว!
ร่างของเขาพลันหายไปจากจุดเดิม
กู้ฉางเซิงออกวิ่งสุดกำลังไปยังใต้ช่องระบายอากาศภายในเตาเผา งอเข่าออกแรงแล้วทะยานตัวขึ้น
ในใจเขานับอย่างไม่หยุดหย่อน: ยี่สิบลมหายใจ... ยี่สิบห้า... ยี่สิบเจ็ดลมหายใจ...
เวลาที่เหลืออยู่ใกล้หมดเต็มที หลินชิงจู๋เริ่มรู้ตัวแล้ว ทว่าเขายังอยู่ต่ำกว่าช่องระบายอากาศถึงสามจั้ง