คนผู้นั้นมาถึงปากถ้ำแล้ว
กิ่งไม้แห้งในมือกู้ฉางเซิงยกขึ้นเล็กน้อย เขาค่อย ๆ เก็บกลิ่นอายทั้งหมดอย่างเงียบงัน ยืนนิ่งอยู่กับที่เพื่อรอให้อีกฝ่ายเผยตัว
กู้ฉางเซิงเพ่งมองปากถ้ำอย่างไม่กะพริบ เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าผู้มาเยือนมีระดับบำเพ็ญสูงกว่าเขามาก เม็ดเหงื่อขนาดเท่าถั่วผุดขึ้นบนหน้าผากอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะไหลลงมาตามแก้ม
ลูกกระเดือกของเขาขยับเล็กน้อย ฝืนสะกดความตึงเครียดและความไม่สบายใจที่ผุดขึ้นในใจ
กู้ฉางเซิงครุ่นคิดอย่างรวดเร็วถึงสถานการณ์ทั้งหมดที่อาจเกิดขึ้น
เขาพึมพำในใจอย่างเคร่งขรึม: เป็นเงาดำที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้คราวก่อนหรือไม่?
หรือเป็นคนอื่น?
เสียงลมแผ่วเบาดังขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเท้าของสตรีนางหนึ่ง
ฝีเท้าที่ก้าวลงมาไร้ความเร่งร้อนแม้แต่น้อย เพียงก้าวเดียวก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันยากพรรณนาที่แผ่ออกมาจากร่างนาง!
สตรีผู้นั้นค่อย ๆ ขยับเท้า ร่างทั้งร่างทยอยก้าวออกมาจากเงามืดตรงปากถ้ำ
นางสวมชุดนักพรตสีเขียวอ่อน ระหว่างคิ้วและดวงตาเผยความเย็นชาและหยิ่งทะนงอันเป็นเอกลักษณ์ ปราณวิญญาณที่แผ่ออกจากร่างกดทับลงมาอย่างหนักหน่วง ราวกับทำให้อากาศภายในถ้ำแข็งค้าง!
สตรีผู้นี้แม้จะไม่ถึงกับงดงามโดดเด่น แต่ในหมู่ศิษย์บำเพ็ญเต๋าทั้งหลายก็นับเป็นโฉมสะคราญผู้หนึ่ง
ยามนี้ สายตาของนางกวาดผ่านภายในถ้ำอย่างเฉยชา ก่อนจะหยุดลงที่กิ่งไม้แห้งในมือกู้ฉางเซิง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา:
“กระบี่เมื่อครู่นี้ เจ้าใช้กิ่งไม้นั่นฟาดออกมาหรือ?”
กู้ฉางเซิงใจสะท้าน ทว่าสีหน้ากลับไม่กล้าเผยความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือที่จับกิ่งไม้แห้งค่อย ๆ กำแน่นขึ้น