รัตติกาลมืดมิด เสียงกรนจากห้องนอนรวมดังระงมขึ้นลงไม่ขาดสาย
กู้ฉางเซิงนอนอยู่บนเตียงไม้แข็ง จ้องมองคานห้อง พลิกตัวไปมาอย่างไรก็นอนไม่หลับ
เขากำลังคิดถึงเรื่องที่ “หวังเซิง” หายตัวไปในปีนั้น เรื่องนี้มีบันทึกอยู่ในทะเบียนของยอดเขาศิษย์รับใช้ ในเมื่อซูเหยากำลังสืบคดีนักโทษหลบหนีระดับอักษรเจี่ย หากไล่ตรวจทะเบียนไปเรื่อย ๆ ไม่ช้าก็เร็วคงตามมาถึงตัวเขา
เขาพลิกตัวอีกครั้ง แผ่นเตียงส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ
หลี่หู่ที่นอนอยู่ข้าง ๆ ขยับตาม งึมงำถ้อยคำละเมอที่ฟังไม่รู้เรื่องสองสามคำ คล้ายได้ยินว่า “เหมือง...ถล่ม...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจกู้ฉางเซิงพลันกระตุกวูบ! จากนั้นเขาก็เอ่ยเสียงเบา “หรือว่าศิษย์รับใช้ที่ชื่อหวังเซิงเมื่อหลายปีก่อน มิได้จากไปเอง แต่การหายตัวไปเกี่ยวข้องกับเหตุเหมืองถล่ม?”
“เขาถูกคนวางแผนเล่นงานหรือ?”
“ดูท่าสถานการณ์จะอันตรายกว่าที่ข้าคิดไว้มาก ยอดเขาศิษย์รับใช้คงอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว”
……
รุ่งเช้าวันถัดมา กู้ฉางเซิงตักน้ำจนเต็มโอ่งใหญ่สามใบ พร้อมกับดื่มน้ำพุวิญญาณที่ศิลาเสวยเทวะชำระล้างแล้วไปครึ่งถัง หลังสั่งสมพลังมาช่วงหนึ่ง เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกายได้ชัดเจนยิ่งขึ้นทุกที
ไม่ว่าจะเป็นกำลังภายใน ความอดทน หรือพละกำลัง ล้วนพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด
ครานี้เขาไม่ได้ไปฝึกกระบี่ในถ้ำ หากมุ่งตรงเข้าไปในป่าทึบ
เสียงกระบี่ก้องกังวานทั่วพงไพร กู้ฉางเซิงพยายามหยั่งถึงเจตจำนงกระบี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าผลลัพธ์ก็ยังไม่ชัดเจนนัก แต่เขาไม่ได้ยอมแพ้เพราะล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า การฝึกกระบี่ต้องอาศัยความมุ่งมั่นอดทน เขาจะต้องยืนหยัดต่อไปให้ได้!