“ผู้อาวุโสฉิน ข้าน้อยมีศาสตราวิเศษระดับล่างสองชิ้น ก่อนหน้านี้วางไว้ชั่วคราวนอกตำหนัก ข้าน้อยจะไปนำมาเดี๋ยวนี้ รบกวนผู้อาวุโสฉินช่วยประเมินให้หน่อยว่าจะแลกแต้มคุณความดีได้เท่าใด”
กู้ฉางเซิงก้าวออกจากประตูตำหนักอย่างไม่เร่งร้อน ก่อนหามุมลับตาคนแล้วหยิบดาบใหญ่สองเล่มที่เปล่งประกายสีเงินออกมาจากถุงเก็บของ จากนั้นจึงหันกลับเข้าไปในหอตอบแทนคุณความดี
ผู้อาวุโสฉินในตำหนักเงยหน้าขึ้น ก็เห็นดาบใหญ่สองเล่มซึ่งมีประกายเย็นเยียบไหลเวียนอยู่บนคมดาบ ดาบทั้งสองเล่มคมปลาบวาววับ เพียงมองก็รู้ว่าผู้ใช้ดาบต้องเอาใจใส่ทะนุถนอมพวกมันเป็นอย่างดี
ในใจเขาอดเกิดความสงสัยขึ้นมาหลายส่วนมิได้ ศิษย์รับใช้ตัวเล็ก ๆ ผู้หนึ่ง ทั้งระดับบำเพ็ญเพียรก็มีเพียงขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่ง เหตุใดจึงมีศาสตราวิเศษระดับล่างได้ แถมยังมีถึงสองชิ้น?
หรือว่า...เด็กหนุ่มผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นยอดฝีมือผู้ไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน?
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ดวงตาทั้งคู่ของผู้อาวุโสฉินก็หรี่ลงเล็กน้อย เขาเลิกพินิจศาสตราวิเศษบนโต๊ะ แล้วจับจ้องกู้ฉางเซิงอย่างแน่วแน่ พลางเพ่งพิจารณาอย่างละเอียด
แววสงสัยในดวงตาผู้อาวุโสฉินยิ่งเข้มข้นขึ้น ก่อนเอ่ยถามว่า “กู้ฉางเซิง ศาสตราวิเศษระดับล่างสองชิ้นนี้ เจ้าได้มาอย่างไร?”
กู้ฉางเซิงคาดการณ์ไว้ก่อนแล้วว่าอีกฝ่ายต้องถามเช่นนี้ จึงเตรียมคำตอบไว้ในใจแต่แรก ครั้นถึงยามนี้ก็ตอบอย่างสุขุมว่า
“ผู้อาวุโสฉิน ศาสตราวิเศษทั้งสองชิ้นนี้แท้จริงแล้วเป็นของตกทอดประจำตระกูลข้าน้อย”
“ตลอดสิบปีที่เข้ามาเป็นศิษย์รับใช้ในสำนักชิงอวิ๋น ข้าน้อยเก็บพวกมันไว้ในสัมภาระมาโดยตลอด เดิมทีคิดว่าหากวันหน้าได้เลื่อนเป็นศิษย์สายนอก ค่อยนำออกมาใช้”
ผู้อาวุโสฉินฟังจบ จึงละสายตาจากกู้ฉางเซิง เขาไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงก้มลงพินิจศาสตราวิเศษทั้งสองชิ้นอีกครั้ง