รุ่งเช้าวันถัดมา
ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง บรรดาศิษย์รับใช้ในเรือนต่างก็ลุกขึ้นจากแคร่รวมอย่างยากลำบาก หลังสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย แต่ละคนก็หยิบเครื่องมือของตน แล้วทยอยก้าวเดินอย่างหนักอึ้งมุ่งหน้าไปยังสายแร่
ช่วยไม่ได้! หากตื่นสายไปเพียงนิดเดียว ความคืบหน้าในการขุดแร่ก็จะล่าช้า ภารกิจประเมินผลประจำวันของตนย่อมไม่สำเร็จ!
หากทำภารกิจไม่สำเร็จ แม้แต่เสบียงประทังชีวิตก็จะไม่มีให้กิน!
ตลอดสองปีที่กู้ฉางเซิงหายตัวไป มีศิษย์รับใช้ร่างกายอ่อนแอหลายคนอดตายอยู่ที่นี่
ดังนั้น เพื่อให้มีชีวิตรอด ทุกคนจึงทำงานกันอย่างไม่คิดชีวิต จนความคิดที่เคยอยากแสวงหาวิถีเซียนในใจเดิมที ถูกความเป็นจริงขัดเกลาจนหมดสิ้นไปนานแล้ว
แม้แต่จะกินให้อิ่มท้องยังทำไม่ได้ แล้วจะพูดถึงการบำเพ็ญเซียนไปไย
ยามนี้กู้ฉางเซิงก็เดินตามท้ายฝูงชนอย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้าไปยังจุดขุดแร่พร้อมกับคนอื่น ๆ
ทว่าเมื่อมาถึงสายแร่ในวันนี้ เขากลับชะงักงัน...
ตำแหน่งที่เขาใช้ขุดแร่เป็นประจำ ถูกผู้อื่นยึดไปแล้ว!
กู้ฉางเซิงแบกจอบขุดแร่ ยืนนิ่งอยู่กับที่ แม้แต่ตำแหน่งขุดประจำก็ยังไม่มี แล้ววันนี้เขาจะใช้อะไรทำภารกิจประเมินผลให้สำเร็จ?
ขณะที่เขากำลังงุนงง ศิษย์รับใช้คนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ดูจากท่าทางแล้วเห็นชัดว่าตั้งใจมาหาเขา
“กู้ฉางเซิง เจ้าไปล่วงเกินหัวหน้าจางมาหรือ?”
เด็กหนุ่มผู้นั้นหน้าตาธรรมดา อายุราวสิบหกปี หยุดอยู่ตรงหน้ากู้ฉางเซิงแล้วเอ่ยถามอย่างหอบหืด
กู้ฉางเซิงเงยหน้ามอง คนที่มาหาเขาคือหลี่หู่
หลี่หู่มาถึงยอดเขาศิษย์รับใช้ก่อนกู้ฉางเซิงหลายปี เขามาที่สำนักชิงอวิ๋นเพราะครอบครัวยากจน ไม่มีทางเลือก จึงหวังจะหางานที่ทำให้มีอาหารประทังชีวิต