“ในกระดูกกลืนโอสถนี้แท้จริงซุกซ่อนสิ่งใดไว้กันแน่?”
“ช่วงนี้มันดูราวกับต้องการพลังวิญญาณมาหล่อเลี้ยงอย่างเร่งด่วน หรือจะเป็นเพราะต้องการมอบสารอาหารให้ดอกตูมที่ใกล้ผลิบานเหล่านี้?” กู้ฉางเซิงขมวดคิ้วน้อย ๆ พลางพึมพำเสียงต่ำ
เขาครุ่นคิดอยู่นานก็ยังจับต้นชนปลายไม่ได้ จึงเลิกคิดเสีย แล้วปล่อยให้กระดูกกลืนโอสถดูดซับพลังวิญญาณจากไผ่วิญญาณต่อไป
อย่างไรเสีย ป่าไผ่วิญญาณผืนนี้กว้างใหญ่ไพศาล ให้กระดูกกลืนโอสถดูดซับไผ่วิญญาณสักหลายสิบต้น ทางสำนักก็มองไม่ออกหรอก
เมื่อคิดได้เช่นนี้ กู้ฉางเซิงก็ไม่ยับยั้งอีก เขากระตุ้นกระดูกกลืนโอสถให้ดูดพลังวิญญาณที่สั่งสมอยู่ในไผ่วิญญาณออกมาอย่างต่อเนื่อง
ตั้งแต่รุ่งเช้าจวบจนยามเย็น กระดูกกลืนโอสถดูดซับพลังไม่หยุด ไผ่วิญญาณเบื้องหน้าเริ่มเหี่ยวเหลืองโรยราไปทีละต้น
แท้จริงแล้วกู้ฉางเซิงสงสัยมาโดยตลอด และอยากเห็นเช่นกันว่าสิ่งที่กำลังก่อกำเนิดอยู่บนรากฝอยของกระดูกกลืนโอสถจะกลายเป็นสิ่งใดในท้ายที่สุด
เขาจึงปลดพันธนาการอย่างสิ้นเชิง ไม่จำกัดการดูดซับไว้เพียงไผ่วิญญาณต้นเดียวอีกต่อไป รากฝอยแผ่ขยายออกพร้อมโอบคลุมไผ่วิญญาณหลายต้น
เดิมทีเขาวางแผนว่าวันนี้จะดูดซับเพียงหลายสิบต้นแล้วหยุดมือ ท้ายที่สุดกลับมีไผ่วิญญาณถูกกระดูกกลืนโอสถกลืนกินไปมากกว่าร้อยต้น!
ภาพไผ่วิญญาณกว่าร้อยต้นเหี่ยวเหลืองพร้อมกันนั้นโดดเด่นสะดุดตายิ่ง มองเห็นได้ชัดจากระยะไกลถึงร้อยเมตร
ทว่าผู้บำเพ็ญตนสายในที่ผ่านมาพบเห็น ต่างคิดเพียงว่าพลังวิญญาณในพื้นที่ป่าแห่งนี้เสื่อมถอยไปตามธรรมชาติ
ถึงอย่างไรไผ่วิญญาณก็พิถีพิถันต่อสภาพแวดล้อมในการเติบโตอย่างยิ่ง เพียงมีความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยก็ไม่อาจอยู่รอดได้ เหล่าผู้บำเพ็ญตนจึงเห็นเรื่องเช่นนี้จนชินชาแล้ว!