“ข้า?”
“หัวหน้าจาง ปกติท่านตรวจสอบตามลำดับการเข้าแถวมิใช่หรือ?”
“ข้าอยู่ท้ายแถว เหตุใดวันนี้จึงเริ่มตรวจจากข้าก่อนเล่า?” กู้ฉางเซิงขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนก้าวไปข้างหน้า ประสานมือถามหยั่งเชิง
“กู้ฉางเซิง นี่มิใช่ข้าจงใจกลั่นแกล้งเจ้า แต่วันนี้เจ้ามีงานมากกว่าคนอื่นถึงสองเท่า!”
“ในฐานะผู้คุมงาน ข้าตรวจเจ้าเป็นคนแรกก็เพราะหวังว่าเจ้าจะทำงานขุดแร่ในวันนี้ให้เสร็จสิ้นอย่างมีคุณภาพ” หัวหน้าจางหรี่ดวงตาเล็กเรียวยาว กล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชา
กู้ฉางเซิงรู้สึกฉงนใจอยู่ลึก ๆ เขาเพิ่งเก็บศิลาวิญญาณประหลาดก้อนนั้นได้แท้ ๆ พอหันกลับมา หัวหน้าจางก็เข้ามาตรวจสอบเขาเป็นคนแรกเสียแล้ว
ชั่วพริบตาถัดมา ใจเขาพลันเย็นวาบ สัมผัสได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ! แต่การตรวจสอบภารกิจประเมินผลก็เป็นหน้าที่ของหัวหน้าจางอยู่แล้ว ยามนี้เขาเองก็จับผิดอีกฝ่ายไม่ได้
เมื่อคิดได้เช่นนี้ กู้ฉางเซิงจึงไม่โต้แย้งอีก ประสานมือเอ่ยตอบว่า “หัวหน้าจาง ศิษย์ยังมี...”
ทว่ายังไม่ทันที่กู้ฉางเซิงจะพูดจบ หัวหน้าจางก็ยกมือส่งสัญญาณให้คนรับใช้ชั้นต่ำสองคนที่อยู่ด้านหลัง กระชากตะกร้าไม้ไผ่ที่สะพายอยู่บนหลังของกู้ฉางเซิงลงมา
การกระทำนี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป กู้ฉางเซิงจึงชะงักงันไปชั่วขณะ แต่เขาไม่ได้ขยับตัว เพียงเฝ้าสังเกตเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบงัน
เขาจ้องคนรับใช้ชั้นต่ำสองคนที่กระชากตะกร้าของตนลงมาเขม็ง จดจำใบหน้าของทั้งคู่ไว้อย่างละเอียด
เห็นได้ชัดว่าทั้งสองเป็นคนแปลกหน้า กู้ฉางเซิงทำงานเหมืองมาหลายปี ไม่เคยพบเห็นคนทั้งคู่มาก่อน! ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองยังเชื่อฟังหัวหน้าจางมากเกินไป
เมื่อเห็นเช่นนี้ กู้ฉางเซิงก็เกิดความสงสัยขึ้นในใจ
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่ในใจ โจวหมิงก็เบียดฝูงชนเข้ามาโดยไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อใด ก่อนกระซิบข้างหูกู้ฉางเซิงว่า