กู้ฉางเซิงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบเก็บศิลาวิญญาณในมือให้เรียบร้อย ญาณของเขาก็แผ่ขยายออกไปพร้อมกัน
ญาณของผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณระดับหกแผ่กระจายออกดุจคลื่นทะเล เพียงชั่วพริบตาก็ตรึงเงาร่างที่ซุ่มมองอยู่ในมุมมืดเอาไว้ได้!
หึ
คนหนึ่งอยู่ขั้นหลอมปราณระดับสี่ อีกคนอยู่ขั้นหลอมปราณระดับห้า...
หลังสืบรู้สถานการณ์แล้ว กู้ฉางเซิงไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใด กลับกดข่มพลังบำเพ็ญทั่วร่างให้ต่ำที่สุด
เขานั่งขัดสมาธิต่อไป รอให้ปลามาติดเบ็ดอย่างเงียบงัน
หลังจากรอคอยเนิ่นนาน...
ในที่สุด ชายสวมหน้ากากร่างกำยำที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดก็อดรนทนไม่ไหวก่อน “พวกเรายังจะรออะไรอีก?”
“ไอ้หนุ่มนี่เป็นแค่ผู้บำเพ็ญขั้นหลอมปราณระดับหนึ่ง ข้าพุ่งเข้าไปฟันมันให้ตายด้วยดาบเดียวก็สิ้นเรื่อง!”
กล่าวจบ ชายชุดดำร่างกำยำก็ถือดาบใหญ่เปล่งประกายเย็นเยียบ เตรียมพุ่งเข้าไป! ทว่าเพิ่งขยับตัว ชายชุดดำรูปร่างผอมข้างกายก็ยื่นมือมารั้งไว้ พลางถลึงตาใส่เขาแล้วกล่าวเสียงขรึม
“เจ้าทึ่มร่างยักษ์!”
“ไม่เห็นศิลาวิญญาณประหลาดในมือมันหรือ?”
“อย่าเพิ่งลนลาน ส่งข้อความเสียงไปหาหัวหน้าจางก่อน แบบนี้ย่อมปลอดภัยกว่า”
ยามนี้ ชายชุดดำร่างสูงใหญ่เห็นได้ชัดว่ารอไม่ไหวอีกต่อไป เขาขมวดคิ้วด้วยโทสะแล้วเอ่ยว่า “พวกเราเป็นศิษย์สายนอกสองคน ยังจะกลัวศิษย์รับใช้คนเดียวหรือ?”
“ศิษย์พี่หลินชิงจู๋จัดให้พวกเราเฝ้ายอดเขาศิษย์รับใช้ ก็เพื่อสืบหาร่องรอยของหวังเซิง!”
“คนผู้นี้น่าสงสัยที่สุด เขาหายตัวไปสองปีแล้วเพิ่งกลับมา คนผู้นี้ต้องเป็นหวังเซิงแน่!”
“ข้าว่าไม่ต้องไปรายงานหัวหน้าจาง พวกเราสองคนลอบลงมือกำจัดมันก่อน ศิลาวิญญาณเปล่งแสงก้อนนี้ก็จะตกเป็นของพี่น้องเรา!”
“จากนั้นค่อยค้นตัวมัน หากพบถุงเก็บของของศิษย์พี่หลินชิงจู๋ พวกเราก็หิ้วศีรษะมันไปสำนักชั้นในรับรางวัล มิใช่ได้ประโยชน์สองต่อหรือ?”