หลังค่อมที่ติดตามกู้ฉางเฟิงมานานถึง 17 ปี บัดนี้เริ่มเกิดปฏิกิริยารุนแรงขึ้นแล้ว
กร๊อบแกร๊บ!
เสียงกระดูกลั่นแผ่วเบาดังขึ้นเงียบ ๆ รอบร่องกระดูกของเขา
กู้ฉางเซิงกัดฟันทนความเจ็บปวด ก่อนเอ่ยเสียงขรึมว่า “หรือว่าร่างกายพิเศษของข้า ก็คือหลังค่อมที่เป็นมานานหลายปี?”
“……”
ยังไม่ทันเอ่ยจบ ความเจ็บปวดระลอกหนึ่งก็แล่นมาจากแผ่นหลังอีกครั้ง กู้ฉางเซิงเพิ่งได้พักหายใจครู่หนึ่งก็ส่งเสียงครางอู้อี้ออกมา “บัดซบ อย่ามาทรมานข้าสิ!”
ขณะเดียวกัน พิษโอสถมหาศาลที่ปกคลุมทั่วเตาเผาโอสถก็เริ่มพุ่งเข้าใส่กู้ฉางเซิง!
ร่องกระดูกสันหลังของเขาค่อย ๆ แยกออกเป็นช่องเล็ก ๆ พร้อมเสียงกรอบแกรบ
พิษโอสถไร้สิ้นสุดค่อย ๆ ไหลผ่านช่องกระดูกเล็ก ๆ นั้นเข้าสู่ร่างกายของเขา
กู้ฉางเซิงกัดฟันร้องว่า “แย่แล้ว!”
“พิษโอสถมากมายถึงเพียงนี้ นี่คิดจะเอาชีวิตข้าหรือ?”
ตูม!
พิษโอสถสายแรกเข้าสู่ตันเถียน ความเจ็บปวดรวดร้าวก็โถมซัดเข้ามาในชั่วพริบตา
ความรู้สึกราวกับมีเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงเข้าไปในไขกระดูก ทำให้ร่างเขากระตุกเกร็งไปทั้งตัว
หากเป็นผู้บำเพ็ญคนอื่น ความเจ็บปวดเช่นนี้คงมากพอให้เส้นลมปราณทั่วร่างถูกกัดกินจนหมดสิ้น กระทั่งร่างกายยังอาจแตกสลายไปโดยสิ้นเชิง!
ทว่ากู้ฉางเซิงกลับไม่เป็นไร! รูม่านตาของเขาหดเล็กลงฉับพลัน หลังค่อมด้านหลังส่งเสียงเปรี๊ยะปร๊ะดังต่อเนื่อง
“ซี๊ด!” เขาสูดลมหายใจเย็นเยียบ ในใจเต็มไปด้วยข้อสงสัย ก่อนเอ่ยอย่างตื่นตะลึงว่า
“พิษโอสถพวกนี้กลับทำร้ายข้าไม่ได้หรือ?”
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพิษโอสถซึ่งไหลเข้าสู่ร่างกำลังกัดกินเส้นลมปราณของเขาอย่างบ้าคลั่ง
แต่ที่แปลกก็คือ พลังพิษทั้งหมดที่เข้าใกล้กระดูกสันหลัง ล้วนถูกกระดูกลึกลับนั้นกลืนกินและดูดซับจนหมด ไม่อาจทำอันตรายต่อรากฐานของเขาได้แม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น!
ทุกครั้งที่กระดูกสันหลังด้านหลังกลืนกินพิษโอสถเข้าไป ร่างกายอ่อนแอของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นอีกส่วน!
ทุกครั้งที่หลอมสลายพิษโอสถได้แม้เพียงน้อยนิด เส้นลมปราณที่เหือดแห้งก็กลับเต็มเปี่ยมขึ้นอีกส่วน!
แม้แต่เอวที่ตลอดปีไม่อาจยืดตรงได้ บัดนี้ก็กลับตั้งตรงขึ้นอย่างน่าประหลาด!
เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย ในใจกู้ฉางเซิงก็ยินดีอย่างยิ่ง “พิษโอสถพวกนี้รักษาแผ่นหลังที่คดงอของข้าจนหายแล้ว!”
“ที่แท้! หลังค่อมของข้า…ไม่ใช่โรค!”
“แต่เป็นกระดูก! เป็นร่างกายพิเศษที่หลอมสลายพิษโอสถได้!”
ในเวลานี้ เสียงระเบิดดังกึกก้องขึ้นในห้วงความคิดของกู้ฉางเซิง ในที่สุดเขาก็เข้าใจทุกอย่างอย่างถ่องแท้
ผู้คนทั่วหล้าต่างหัวเราะเยาะว่าเขาหลังงองุ้ม พิการ และพิกลมาตั้งแต่เกิด
ใครเล่าจะรู้ว่า หลังค่อมอัปลักษณ์ที่กดทับเขามานานถึง 17 ปีนี้ ไม่ใช่ข้อบกพร่องบ้าบออะไรทั้งนั้น!
มันกลับเป็นกระดูกเซียนที่ถูกผนึกไว้ด้วยฝุ่นธุลีโลกีย์!
ข้าตั้งชื่อให้มันว่า “กระดูกกลืนโอสถ” นับแต่นี้ไป มันจะเป็นรากฐานที่ทำให้กู้ฉางเซิงผู้นี้ผงาดในโลกบำเพ็ญเซียน!
เมื่อความคิดนั้นผุดขึ้น กู้ฉางเซิงก็เลิกฝืนต้านความเจ็บปวดที่ถาโถมมาจากร่างกาย
เขานั่งขัดสมาธิ เปิดรูขุมขนทั่วร่างอย่างเต็มใจ แล้วดูดกลืนไอพิษโอสถที่เหลือทั้งหมดเข้าสู่ร่าง
กู้ฉางเซิงฝึกบำเพ็ญไปพลางเอ่ยเสียงขรึมไปพลาง “ในเมื่อเจ้าต้องการให้ข้าทนรับพิษโอสถนานสามปี!”
“ข้าก็จะใช้พิษโอสถเหล่านี้หลอมสร้างกระดูกกลืนโอสถของข้า!”
“เจ้ากักขังข้าไว้ที่นี่ เห็นข้าเป็นเพียงภาชนะ”
“ใครจะรู้ว่าเจ้ากลับเป็นผู้ส่งข้ามายังสถานที่แห่งวาสนาอันฝืนลิขิตสวรรค์นี้ด้วยมือตนเอง!”
เมื่อกู้ฉางเซิงคลายพันธนาการทั้งหมดโดยสิ้นเชิง
พิษโอสถทั่วทั้งเตาเผาโอสถก็พลันก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนคลุ้มคลั่ง!
หมอกพิษดำทะมึนดุจสายน้ำนับร้อยไหลรวมสู่มหาสมุทร กำลังทะลักเข้าสู่กระดูกกลืนโอสถของเขาอย่างบ้าคลั่ง!
ในชั่วขณะนี้!
กู้ฉางเซิงเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว!
ร่างกายของเขาไม่ใช่เพียง “ภาชนะรองรับพิษ” ธรรมดาอย่างแน่นอน
กระดูกกลืนโอสถนั้น…
เมื่อนึกถึงจุดนี้ สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลงฉับพลัน แววระแวดระวังและเย็นชาแวบผ่านดวงตา
“ก่อนที่ข้าจะควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์ หากคนนอกล่วงรู้เข้า ย่อมต้องนำหายนะถึงชีวิตมาให้ข้า! ความลับเรื่องกระดูกกลืนโอสถของข้า จะให้ผู้ใดล่วงรู้อีกไม่ได้เป็นอันขาด”
กล่าวจบ กู้ฉางเฟิงก็ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นออกมา
เมื่อสัมผัสการไหลเวียนของพลังปราณรอบกายอย่างละเอียด เส้นลมปราณที่เดิมแห้งผากของเขากลับเต็มเปี่ยมด้วยพลังปราณบริสุทธิ์และหนักแน่น!
เขาสัมผัสความเปลี่ยนแปลงของพลังปราณในร่าง ดวงตาลุ่มลึกที่ก้มต่ำและซ่อนอยู่ใต้ความต่ำต้อยมานานพลันเบิกขึ้น ประกายวาววับในดวงตาทอแสงเจิดจ้า เผยความตื่นตะลึงอย่างยากจะปิดบัง!
“ทะลวงขั้นแล้ว!”
“รากวิญญาณผสมธาตุทั้งห้าระดับล่างของข้า กลับทะลวงขั้นได้ง่ายดายถึงเพียงนี้หรือ?”
“ขั้นหลอมปราณชั้นสอง!”
กู้ฉางเซิงยืดแขนขา ขยับเส้นเอ็นกระดูกเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
เขาไม่รู้ว่าตนฝึกบำเพ็ญไปนานเพียงใด ภายในเตาเผาโอสถแห่งนี้ไม่มีแนวคิดเรื่องเวลาอยู่เลย
โครกคราก~
เขายกมือกุมท้อง สัมผัสได้ถึงความหิวโหยจากกระเพาะ
คราวนี้เขาจึงตระหนักว่า สตรีผู้นั้นกักขังเขาไว้ที่นี่ แต่กลับไม่ทิ้งอาหารไว้ให้แม้แต่น้อย!
กู้ฉางเซิงยิ้มอย่างจนใจ “หึ! สตรีผู้นี้เห็นทีจะเสียสติไปแล้วกระมัง?”
“บัดนี้ข้าเพิ่งอยู่ขั้นหลอมปราณชั้นสอง ร่างกายยังหลุดพ้นจากสังขารปุถุชนไม่หมด”
“ยิ่งไปกว่านั้น ขั้นหลอมปราณชั้นสองเพิ่งเริ่มชักนำปราณเข้าสู่ร่าง ยังต้องพึ่งพาธัญญาหาร ความหิวโหยกับความเหนื่อยล้าย่อมไม่ต่างจากคนธรรมดา”
“สตรีผู้นั้นช่างดีนัก สะบัดก้นแล้วจากไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งข้าไว้ที่นี่ทั้งยังไม่ให้อาหารอีก!”
“นางเป็นเซียน แต่บัดนี้ข้ายังเป็นเพียงปุถุชน!”
“ตลอดสามปี…เห็นชัดว่านางตั้งใจจะกลับมาเก็บศพข้าหลังผ่านไปสามปี!”
หลังจากพร่ำบ่นอยู่ครู่ใหญ่
กู้ฉางเซิงเดินสำรวจรอบเตาเผาโอสถ แต่กลับไม่พบสิ่งใดเลย
ไม่มีเสบียงแห้ง ยิ่งไม่มีผลไม้ป่า มองไปทั่วมีเพียงโอสถแตกหักที่เปื้อนพิษโอสถเกลื่อนพื้น
เตาเผาโอสถ สมชื่อว่าเป็นสถานที่ทำลายโอสถเสีย ภายในมีเพียงโอสถเสียกับพิษโอสถ ส่วนบนเพดานเตามีช่องระบายอากาศคล้ายรังผึ้งอยู่เพียงไม่กี่แห่ง
โครงสร้างโดยรวมดูคล้ายเตาหลอมโอสถขนาดมหึมา!
ตัวเขาเองก็คือคนเป็น ๆ ที่ถูกขังจนตายอยู่ในเตาหลอมโอสถแห่งนี้!
บัดนี้ความหิวโหยพลันโหมกระหน่ำขึ้นอีกครั้ง เขาจ้องโอสถเสียบนพื้น ความคิดอันบ้าบิ่นก็ผุดขึ้นในใจ
“ในเมื่อที่นี่ไม่มีของกิน เช่นนั้นข้าจะทำให้โอสถเสียเหล่านี้บริสุทธิ์ขึ้น เหมือนที่ดูดซับพิษโอสถได้หรือไม่?”
กล่าวจบ กู้ฉางเซิงก็ก้มลงหยิบโอสถเสียเม็ดหนึ่งบนพื้นขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ
ยังไม่ทันตั้งตัว
รากสีเงินหนาแน่นก็ผุดออกมาจากร่องกระดูกกลืนโอสถ
รากเหล่านั้นเล็กเรียวราวเส้นผม เลื้อยไปตามแขนที่ยกโอสถเสียขึ้นมา จนกระทั่งหยุดอยู่ข้างโอสถเสียเม็ดนั้นในฝ่ามือ
ชั่วพริบตา รากไม้ก็พันซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ห่อหุ้มโอสถเสียทั้งเม็ดไว้อย่างแน่นหนา
ครู่ต่อมา
กระดูกกลืนโอสถสั่นสะเทือนอีกครั้ง เหนือโอสถเสียที่ถูกรากสีเงินมัดไว้ พลันมีไอหอมชื่นของโอสถลอยขึ้นมาเป็นสาย ๆ
แม้แต่ไอพิษโอสถขุ่นมัวที่ฉุนจมูกโดยรอบก็ยังถูกกดทับลงไปเล็กน้อย
กลิ่นหอมของโอสถเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ไอหอมสายแล้วสายเล่าค่อย ๆ ลอยเข้าสู่โพรงจมูก ความหิวโหยในท้องก็พลอยบรรเทาลงเล็กน้อย
กู้ฉางเซิงจ้องแสงสีเงินในฝ่ามือ ลมหายใจที่ตื่นเต้นพลันแผ่วเบาลง
วินาทีถัดมา!
รากสีเงินพลันแผ่ออกจากฝ่ามือของเขา ราวกับกลีบบุปผาที่เบ่งบาน!
โอสถเสียซึ่งเดิมมีเพียงเม็ดเดียว บัดนี้กลับกลายเป็นโอสถรวมปราณชั้นหนึ่งสองเม็ด ทั้งยังเป็นโอสถชั้นเลิศสมบูรณ์เต็มเปี่ยมที่มีลายโอสถห้าเส้น!
ขณะนั้น เลือดลมทั่วร่างของกู้ฉางเซิงเริ่มพลุ่งพล่าน สายตาจับจ้องโอสถสองเม็ดในฝ่ามือแน่นิ่ง
เศษโอสถเสียที่เปื้อนพิษเกลื่อนพื้นเหล่านี้ กลับถูกกระดูกกลืนโอสถในร่างของเขาหลอมสร้างขึ้นใหม่จนกลายเป็นโอสถรวมปราณชั้นเลิศที่สมบูรณ์ถึงสองเม็ด!
หัวใจเขาพลันเต้นระทึก เมื่อเห็นรากสีเงินที่หมุนวนอยู่กลางฝ่ามือ แสงสีเงินบนผิวของมันก็พลันหม่นลง
ขณะเดียวกัน แผ่นหลังของเขาก็เกิดความรู้สึกปวดเมื่อยขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า ความปวดเมื่อยนี้เริ่มแผ่ซ่านเชื่อมทั่วร่างอย่างช้า ๆ