กระดูกกลืนฟ้ารวมทรัพย์

ตอนที่ 2 กระดูกกลืนฟ้ารวบรวมสมบัติ

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังค่อมที่ติดตามกู้ฉางเฟิงมานานถึง 17 ปี บัดนี้เริ่มเกิดปฏิกิริยารุนแรงขึ้นแล้ว

กร๊อบแกร๊บ!

เสียงกระดูกลั่นแผ่วเบาดังขึ้นเงียบ ๆ รอบร่องกระดูกของเขา

กู้ฉางเซิงกัดฟันทนความเจ็บปวด ก่อนเอ่ยเสียงขรึมว่า “หรือว่าร่างกายพิเศษของข้า ก็คือหลังค่อมที่เป็นมานานหลายปี?”

“……”

ยังไม่ทันเอ่ยจบ ความเจ็บปวดระลอกหนึ่งก็แล่นมาจากแผ่นหลังอีกครั้ง กู้ฉางเซิงเพิ่งได้พักหายใจครู่หนึ่งก็ส่งเสียงครางอู้อี้ออกมา “บัดซบ อย่ามาทรมานข้าสิ!”

ขณะเดียวกัน พิษโอสถมหาศาลที่ปกคลุมทั่วเตาเผาโอสถก็เริ่มพุ่งเข้าใส่กู้ฉางเซิง!

ร่องกระดูกสันหลังของเขาค่อย ๆ แยกออกเป็นช่องเล็ก ๆ พร้อมเสียงกรอบแกรบ

พิษโอสถไร้สิ้นสุดค่อย ๆ ไหลผ่านช่องกระดูกเล็ก ๆ นั้นเข้าสู่ร่างกายของเขา

กู้ฉางเซิงกัดฟันร้องว่า “แย่แล้ว!”

“พิษโอสถมากมายถึงเพียงนี้ นี่คิดจะเอาชีวิตข้าหรือ?”

ตูม!

พิษโอสถสายแรกเข้าสู่ตันเถียน ความเจ็บปวดรวดร้าวก็โถมซัดเข้ามาในชั่วพริบตา

ความรู้สึกราวกับมีเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงเข้าไปในไขกระดูก ทำให้ร่างเขากระตุกเกร็งไปทั้งตัว

หากเป็นผู้บำเพ็ญคนอื่น ความเจ็บปวดเช่นนี้คงมากพอให้เส้นลมปราณทั่วร่างถูกกัดกินจนหมดสิ้น กระทั่งร่างกายยังอาจแตกสลายไปโดยสิ้นเชิง!

ทว่ากู้ฉางเซิงกลับไม่เป็นไร! รูม่านตาของเขาหดเล็กลงฉับพลัน หลังค่อมด้านหลังส่งเสียงเปรี๊ยะปร๊ะดังต่อเนื่อง

“ซี๊ด!” เขาสูดลมหายใจเย็นเยียบ ในใจเต็มไปด้วยข้อสงสัย ก่อนเอ่ยอย่างตื่นตะลึงว่า

“พิษโอสถพวกนี้กลับทำร้ายข้าไม่ได้หรือ?”

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพิษโอสถซึ่งไหลเข้าสู่ร่างกำลังกัดกินเส้นลมปราณของเขาอย่างบ้าคลั่ง

แต่ที่แปลกก็คือ พลังพิษทั้งหมดที่เข้าใกล้กระดูกสันหลัง ล้วนถูกกระดูกลึกลับนั้นกลืนกินและดูดซับจนหมด ไม่อาจทำอันตรายต่อรากฐานของเขาได้แม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น!

ทุกครั้งที่กระดูกสันหลังด้านหลังกลืนกินพิษโอสถเข้าไป ร่างกายอ่อนแอของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นอีกส่วน!

ทุกครั้งที่หลอมสลายพิษโอสถได้แม้เพียงน้อยนิด เส้นลมปราณที่เหือดแห้งก็กลับเต็มเปี่ยมขึ้นอีกส่วน!

แม้แต่เอวที่ตลอดปีไม่อาจยืดตรงได้ บัดนี้ก็กลับตั้งตรงขึ้นอย่างน่าประหลาด!

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกาย ในใจกู้ฉางเซิงก็ยินดีอย่างยิ่ง “พิษโอสถพวกนี้รักษาแผ่นหลังที่คดงอของข้าจนหายแล้ว!”

“ที่แท้! หลังค่อมของข้า…ไม่ใช่โรค!”

“แต่เป็นกระดูก! เป็นร่างกายพิเศษที่หลอมสลายพิษโอสถได้!”

ในเวลานี้ เสียงระเบิดดังกึกก้องขึ้นในห้วงความคิดของกู้ฉางเซิง ในที่สุดเขาก็เข้าใจทุกอย่างอย่างถ่องแท้

ผู้คนทั่วหล้าต่างหัวเราะเยาะว่าเขาหลังงองุ้ม พิการ และพิกลมาตั้งแต่เกิด

ใครเล่าจะรู้ว่า หลังค่อมอัปลักษณ์ที่กดทับเขามานานถึง 17 ปีนี้ ไม่ใช่ข้อบกพร่องบ้าบออะไรทั้งนั้น!

มันกลับเป็นกระดูกเซียนที่ถูกผนึกไว้ด้วยฝุ่นธุลีโลกีย์!

ข้าตั้งชื่อให้มันว่า “กระดูกกลืนโอสถ” นับแต่นี้ไป มันจะเป็นรากฐานที่ทำให้กู้ฉางเซิงผู้นี้ผงาดในโลกบำเพ็ญเซียน!

เมื่อความคิดนั้นผุดขึ้น กู้ฉางเซิงก็เลิกฝืนต้านความเจ็บปวดที่ถาโถมมาจากร่างกาย

เขานั่งขัดสมาธิ เปิดรูขุมขนทั่วร่างอย่างเต็มใจ แล้วดูดกลืนไอพิษโอสถที่เหลือทั้งหมดเข้าสู่ร่าง

กู้ฉางเซิงฝึกบำเพ็ญไปพลางเอ่ยเสียงขรึมไปพลาง “ในเมื่อเจ้าต้องการให้ข้าทนรับพิษโอสถนานสามปี!”

“ข้าก็จะใช้พิษโอสถเหล่านี้หลอมสร้างกระดูกกลืนโอสถของข้า!”

“เจ้ากักขังข้าไว้ที่นี่ เห็นข้าเป็นเพียงภาชนะ”

“ใครจะรู้ว่าเจ้ากลับเป็นผู้ส่งข้ามายังสถานที่แห่งวาสนาอันฝืนลิขิตสวรรค์นี้ด้วยมือตนเอง!”

เมื่อกู้ฉางเซิงคลายพันธนาการทั้งหมดโดยสิ้นเชิง

พิษโอสถทั่วทั้งเตาเผาโอสถก็พลันก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนคลุ้มคลั่ง!

หมอกพิษดำทะมึนดุจสายน้ำนับร้อยไหลรวมสู่มหาสมุทร กำลังทะลักเข้าสู่กระดูกกลืนโอสถของเขาอย่างบ้าคลั่ง!

ในชั่วขณะนี้!

กู้ฉางเซิงเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว!

ร่างกายของเขาไม่ใช่เพียง “ภาชนะรองรับพิษ” ธรรมดาอย่างแน่นอน

กระดูกกลืนโอสถนั้น…

เมื่อนึกถึงจุดนี้ สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลงฉับพลัน แววระแวดระวังและเย็นชาแวบผ่านดวงตา

“ก่อนที่ข้าจะควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์ หากคนนอกล่วงรู้เข้า ย่อมต้องนำหายนะถึงชีวิตมาให้ข้า! ความลับเรื่องกระดูกกลืนโอสถของข้า จะให้ผู้ใดล่วงรู้อีกไม่ได้เป็นอันขาด”

กล่าวจบ กู้ฉางเฟิงก็ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นออกมา

เมื่อสัมผัสการไหลเวียนของพลังปราณรอบกายอย่างละเอียด เส้นลมปราณที่เดิมแห้งผากของเขากลับเต็มเปี่ยมด้วยพลังปราณบริสุทธิ์และหนักแน่น!

เขาสัมผัสความเปลี่ยนแปลงของพลังปราณในร่าง ดวงตาลุ่มลึกที่ก้มต่ำและซ่อนอยู่ใต้ความต่ำต้อยมานานพลันเบิกขึ้น ประกายวาววับในดวงตาทอแสงเจิดจ้า เผยความตื่นตะลึงอย่างยากจะปิดบัง!

“ทะลวงขั้นแล้ว!”

“รากวิญญาณผสมธาตุทั้งห้าระดับล่างของข้า กลับทะลวงขั้นได้ง่ายดายถึงเพียงนี้หรือ?”

“ขั้นหลอมปราณชั้นสอง!”

กู้ฉางเซิงยืดแขนขา ขยับเส้นเอ็นกระดูกเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

เขาไม่รู้ว่าตนฝึกบำเพ็ญไปนานเพียงใด ภายในเตาเผาโอสถแห่งนี้ไม่มีแนวคิดเรื่องเวลาอยู่เลย

โครกคราก~

เขายกมือกุมท้อง สัมผัสได้ถึงความหิวโหยจากกระเพาะ

คราวนี้เขาจึงตระหนักว่า สตรีผู้นั้นกักขังเขาไว้ที่นี่ แต่กลับไม่ทิ้งอาหารไว้ให้แม้แต่น้อย!

กู้ฉางเซิงยิ้มอย่างจนใจ “หึ! สตรีผู้นี้เห็นทีจะเสียสติไปแล้วกระมัง?”

“บัดนี้ข้าเพิ่งอยู่ขั้นหลอมปราณชั้นสอง ร่างกายยังหลุดพ้นจากสังขารปุถุชนไม่หมด”

“ยิ่งไปกว่านั้น ขั้นหลอมปราณชั้นสองเพิ่งเริ่มชักนำปราณเข้าสู่ร่าง ยังต้องพึ่งพาธัญญาหาร ความหิวโหยกับความเหนื่อยล้าย่อมไม่ต่างจากคนธรรมดา”

“สตรีผู้นั้นช่างดีนัก สะบัดก้นแล้วจากไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งข้าไว้ที่นี่ทั้งยังไม่ให้อาหารอีก!”

“นางเป็นเซียน แต่บัดนี้ข้ายังเป็นเพียงปุถุชน!”

“ตลอดสามปี…เห็นชัดว่านางตั้งใจจะกลับมาเก็บศพข้าหลังผ่านไปสามปี!”

หลังจากพร่ำบ่นอยู่ครู่ใหญ่

กู้ฉางเซิงเดินสำรวจรอบเตาเผาโอสถ แต่กลับไม่พบสิ่งใดเลย

ไม่มีเสบียงแห้ง ยิ่งไม่มีผลไม้ป่า มองไปทั่วมีเพียงโอสถแตกหักที่เปื้อนพิษโอสถเกลื่อนพื้น

เตาเผาโอสถ สมชื่อว่าเป็นสถานที่ทำลายโอสถเสีย ภายในมีเพียงโอสถเสียกับพิษโอสถ ส่วนบนเพดานเตามีช่องระบายอากาศคล้ายรังผึ้งอยู่เพียงไม่กี่แห่ง

โครงสร้างโดยรวมดูคล้ายเตาหลอมโอสถขนาดมหึมา!

ตัวเขาเองก็คือคนเป็น ๆ ที่ถูกขังจนตายอยู่ในเตาหลอมโอสถแห่งนี้!

บัดนี้ความหิวโหยพลันโหมกระหน่ำขึ้นอีกครั้ง เขาจ้องโอสถเสียบนพื้น ความคิดอันบ้าบิ่นก็ผุดขึ้นในใจ

“ในเมื่อที่นี่ไม่มีของกิน เช่นนั้นข้าจะทำให้โอสถเสียเหล่านี้บริสุทธิ์ขึ้น เหมือนที่ดูดซับพิษโอสถได้หรือไม่?”

กล่าวจบ กู้ฉางเซิงก็ก้มลงหยิบโอสถเสียเม็ดหนึ่งบนพื้นขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ

ยังไม่ทันตั้งตัว

รากสีเงินหนาแน่นก็ผุดออกมาจากร่องกระดูกกลืนโอสถ

รากเหล่านั้นเล็กเรียวราวเส้นผม เลื้อยไปตามแขนที่ยกโอสถเสียขึ้นมา จนกระทั่งหยุดอยู่ข้างโอสถเสียเม็ดนั้นในฝ่ามือ

ชั่วพริบตา รากไม้ก็พันซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ห่อหุ้มโอสถเสียทั้งเม็ดไว้อย่างแน่นหนา

ครู่ต่อมา

กระดูกกลืนโอสถสั่นสะเทือนอีกครั้ง เหนือโอสถเสียที่ถูกรากสีเงินมัดไว้ พลันมีไอหอมชื่นของโอสถลอยขึ้นมาเป็นสาย ๆ

แม้แต่ไอพิษโอสถขุ่นมัวที่ฉุนจมูกโดยรอบก็ยังถูกกดทับลงไปเล็กน้อย

กลิ่นหอมของโอสถเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ไอหอมสายแล้วสายเล่าค่อย ๆ ลอยเข้าสู่โพรงจมูก ความหิวโหยในท้องก็พลอยบรรเทาลงเล็กน้อย

กู้ฉางเซิงจ้องแสงสีเงินในฝ่ามือ ลมหายใจที่ตื่นเต้นพลันแผ่วเบาลง

วินาทีถัดมา!

รากสีเงินพลันแผ่ออกจากฝ่ามือของเขา ราวกับกลีบบุปผาที่เบ่งบาน!

โอสถเสียซึ่งเดิมมีเพียงเม็ดเดียว บัดนี้กลับกลายเป็นโอสถรวมปราณชั้นหนึ่งสองเม็ด ทั้งยังเป็นโอสถชั้นเลิศสมบูรณ์เต็มเปี่ยมที่มีลายโอสถห้าเส้น!

ขณะนั้น เลือดลมทั่วร่างของกู้ฉางเซิงเริ่มพลุ่งพล่าน สายตาจับจ้องโอสถสองเม็ดในฝ่ามือแน่นิ่ง

เศษโอสถเสียที่เปื้อนพิษเกลื่อนพื้นเหล่านี้ กลับถูกกระดูกกลืนโอสถในร่างของเขาหลอมสร้างขึ้นใหม่จนกลายเป็นโอสถรวมปราณชั้นเลิศที่สมบูรณ์ถึงสองเม็ด!

หัวใจเขาพลันเต้นระทึก เมื่อเห็นรากสีเงินที่หมุนวนอยู่กลางฝ่ามือ แสงสีเงินบนผิวของมันก็พลันหม่นลง

ขณะเดียวกัน แผ่นหลังของเขาก็เกิดความรู้สึกปวดเมื่อยขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า ความปวดเมื่อยนี้เริ่มแผ่ซ่านเชื่อมทั่วร่างอย่างช้า ๆ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป