พิภพเสวียนเทียน สำนักชิงอวิ๋น
ยอดเขาศิษย์รับใช้ บริเวณสายแร่ศิลาวิญญาณหลังเขา
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงกระแทกหนักหน่วงดังสลับกันไปมาภายในสายแร่ จอบทุบลงบนหินแร่แข็งกร้าว ประกายไฟเล็ก ๆ พลันกระเด็นกระจายไปทั่ว
กู้ฉางเซิงขุดแร่มาทั้งวันแล้ว เขาโยนจอบทิ้งไว้ข้างกาย ก่อนเดินไปนั่งริมลำธารเล็กกลางหุบเขาอันไร้ผู้คน ระหว่างว่างงานก็ฮัมเพลงเบา ๆ ในลำคอ
“ฟ้ากว้างไกล หนทางสุดขอบฟ้า”
“เสาะหาไม่สิ้น หวังเคียงคู่ชั่วนิรันดร์”
...
สายน้ำไหลกระทบก้อนหินเขียวส่งเสียงดังติ๋ง ๆ ผิวน้ำที่กระเพื่อมไหวสะท้อนใบหน้าหล่อเหลาอายุสิบเจ็ดปี
น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือหลังของเขาค่อมงุ้ม
เงาร่างที่บิดเบี้ยวบนผิวน้ำเผยให้เห็นแผ่นหลังโก่งสูง ราวกับมีหินยักษ์ที่ยกไม่ออกกดทับอยู่
กู้ฉางเซิงในยามนี้ค่อย ๆ ถอนหายใจ “อยู่บนยอดเขาศิษย์รับใช้นานเข้า ข้าแทบลืมไปแล้วว่าเซียนหน้าตาเป็นเช่นไร”
สิ้นคำ ผิวน้ำก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ความผิดปกติที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้กู้ฉางเซิงผุดลุกขึ้นทันที
เขาจ้องระลอกคลื่นที่แผ่กระจายบนผิวน้ำอย่างระแวดระวัง
ขณะที่เขาก้มตัวค่อย ๆ โน้มเข้าใกล้ผิวน้ำ...
ซ่า!
สตรีผู้มีรูปร่างงดงามล้ำเลิศและโฉมสะคราญจนทั่วหล้าต้องตะลึงพลันทะยานขึ้นจากน้ำ พุ่งตรงขึ้นฝั่ง ก่อนโถมร่างใส่กู้ฉางเฟิงที่อยู่ริมตลิ่งจนล้มลงกับพื้นอย่างแรง!
เพ่งมองให้ดีจะพบว่าบนใบหน้าของสตรีผู้นั้นมีสีแดงระเรื่อผิดปกติ
“บัดซบ!”
“พิษโอสถในร่างข้ากำลังจะกำเริบอีกแล้ว!”
หลินชิงจู๋กัดปลายลิ้น เลือดสายหนึ่งไหลซึมจากมุมปากอย่างช้า ๆ
กระทั่งถึงตอนนี้ นางจึงมองเห็นเด็กหนุ่มที่ถูกตนกดทับอยู่เบื้องล่าง
“...”
“เขาเป็นเพียงศิษย์รับใช้ ข้าจะทำเช่นนี้ได้อย่างไร...”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง หลินชิงจู๋ก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวผิดปกติบางอย่าง นางเลือนรางว่าเด็กหนุ่มศิษย์รับใช้ตรงหน้าผู้นี้มีบางอย่างแปลกประหลาด
นางฝืนข่มพิษโอสถที่พลุ่งพล่านในร่าง ซึ่งใกล้จะกำเริบขึ้นอีกครั้ง แล้วปล่อยญาณเสี้ยวหนึ่งออกไปสำรวจร่างกู้ฉางเซิง
ชั่วพริบตาถัดมา แววประหลาดใจพลันปรากฏในดวงตานาง จากนั้นก็พบว่า...ร่างกายของเด็กหนุ่มผู้นี้สามารถถ่ายเทพิษโอสถในร่างนางได้หรือ?
หัวใจหลินชิงจู๋พลันขมขื่นขึ้นมา
พิษโอสถนี้เป็นผลข้างเคียงจากการฝึกวิชาต้องห้าม หากรายงานเรื่องนี้ต่อสำนัก พลังบำเพ็ญของนางย่อมถูกทำลายแน่นอน
โอสถทั่วไปทำได้เพียงสะกดพิษโอสถในร่างไว้ชั่วคราว นางลองทุกวิถีทางแล้วแต่ล้วนไร้ผล บัดนี้ไม่มีทางให้ถอยอีกต่อไป
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลินชิงจู๋ก็ออกแรงกดกู้ฉางเซิงที่ยังคงมีสีหน้ามึนงงให้แนบลงไปอีกครั้ง
หลินชิงจู๋จับญาณไว้ที่กู้ฉางเซิง สัมผัสพิษโอสถในร่างที่พลุ่งพล่านไม่หยุด ในที่สุดความลังเลในใจก็สิ้นสุดลง
นางไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว!
ศิษย์รับใช้หลังค่อมตรงหน้าคือหนทางเดียวที่จะคลี่คลายพิษโอสถของนางได้
หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ชื่อเสียงที่นางสั่งสมจากการบำเพ็ญมาหลายปี รวมถึงฐานะศิษย์สายใน ล้วนต้องสูญสิ้นไปทั้งหมด
แต่หากพิษโอสถกำเริบขึ้นมาในตอนนี้ วิญญาณของนางจะดับสูญในทันที
ดูท่าข้าคงต้องเดิมพันสักครั้งแล้ว
“อย่าขยับ”
เสียงหลินชิงจู๋สั่นเครือ ปลายนิ้วค่อย ๆ ปล่อยพลังวิญญาณออกมา “ข้าจะชักนำพิษโอสถ ให้ร่างกายเจ้าช่วยระบายมันออก หากเจ้ากล้าแพร่งพรายเรื่องนี้แม้แต่คำเดียว...”
นางพูดไม่ทันจบ แต่จิตสังหารเย็นเยียบก็แผ่ปกคลุมร่างกู้ฉางเซิงไปแล้ว
ความคิดนับหมื่นในใจของกู้ฉางเซิงพลุ่งพล่านขึ้นมา
หลายปีนับตั้งแต่เขาข้ามมิติมาจากดาวครามสู่พิภพเสวียนเทียน นอกจากคิดหาทางเอาชีวิตรอดในโลกบำเพ็ญอันโหดร้ายแล้ว เรื่องอื่นล้วนเกินกำลังจะใส่ใจ
เขาเป็นเพียงศิษย์รับใช้ที่มีรากวิญญาณเบญจธาตุปะปน
ฐานะในปัจจุบันนี้ทำให้เขาไม่พอใจกับชีวิตอย่างยิ่ง
คนอื่นข้ามมิติมาต่างมีร่างกายพิเศษ ทั้งยังมีโอกาสวิเศษสารพัด
แล้วข้าล่ะ? ขุดแร่อยู่...
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วก็ยิ่งเจ็บปวด
ยิ่งไปกว่านั้น เขาอายุสิบเจ็ดปีแล้ว ศิษย์รับใช้ที่เข้าสำนักพร้อมกันในปีนั้นส่วนใหญ่เลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายนอกกันหมด
มีเพียงเขาที่ยังคงติดอยู่ในขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่ง เป็นเพียงไก่อ่อนอย่างแท้จริง
คนอื่นได้ใช้ชีวิตสุขสบายกินดีอยู่ดี ส่วนข้ายังเป็นทาสรับใช้ให้ผู้อื่น
เมื่อครู่กู้ฉางเซิงยังทอดถอนใจในชะตาอาภัพของตน แต่เพียงชั่วพริบตาก็เปลี่ยนความคิดไปอีกทาง วันนี้กลับได้พบโชคใหญ่หลวงเช่นนี้!
เขามองออกว่าหญิงผู้นี้ผิดปกติ เห็นได้ชัดว่านางถูกพิษชนิดที่ไม่อาจกล่าวถึง
เขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนขั้นหลอมปราณชั้นหนึ่งตัวกระจ้อย ถูกหญิงผู้นี้กดไว้ใต้ร่างแน่นหนา ต่อให้ดิ้นรนอย่างไรก็ไม่อาจหลุดพ้นได้
กู้ฉางเซิงมึนงงไปหมด “เจ้าคิดจะทำอะไร? ระวังข้าจะฟ้องว่าเจ้าล่วงเกินข้า!”
คำพูดเพิ่งหลุดออกจากปาก สตรีผู้นั้นก็คว้าตัวกู้ฉางเซิงแล้วทะยานขึ้น ก่อนลงสู่สุสานรกร้างอันเงียบสงบบนหลังเขา
นางไม่รอให้กู้ฉางเซิงเอ่ยถามสักคำ ก็หิ้วเขาราวกับลูกไก่แล้วโยนเข้าไปในเตาเผาโอสถข้างสุสาน
“ที่นี่แหละ ด้านนอกมีญาณสำนึกมากเกินไป ง่ายต่อการถูกผู้อื่นจับสังเกต”
ประตูหินหนาหนักปิดกระแทกลง ปิดปากเตาไว้อย่างมิดชิด
สามชั่วยามผ่านไปในพริบตา...
เสียงครืนดังสนั่น ประตูหินของเตาเผาโอสถค่อย ๆ เปิดออกด้านใน
หลินชิงจู๋ก้าวออกจากปากเตา แววลังเลพาดผ่านใบหน้า มือของนางวางอยู่บนด้ามกระบี่ คล้ายกำลังชั่งใจว่าจะจัดการเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไร
ผ่านไปเนิ่นนาน สตรีผู้นั้นถอนหายใจเบา ๆ แล้วเลื่อนมือออกจากด้ามกระบี่ สายตาเย็นชาจับจ้องกู้ฉางเซิงที่ถูกพลังวิญญาณของนางพันธนาการไว้ ก่อนเอ่ยช้า ๆ
“เจ้ากับข้าอยู่ในห้องเดียวกันสามชั่วยาม”
“เรื่องเช่นนี้บั่นทอนมรรคจิตของข้า และทำลายฐานะของข้าในสำนักใน”
“ยิ่งไปกว่านั้น หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปก็ไม่เป็นผลดีต่อเราทั้งคู่ มิสู้...”
นางหยุดไปครู่หนึ่ง แววอำมหิตวูบผ่านดวงตา แม้คำพูดจะไม่จบลง แต่ความหมายก็ชัดเจนอยู่แล้ว
กู้ฉางเซิงเข้าใจเจตนาของหญิงผู้นี้ทันที ความหวาดกลัวผุดขึ้นในใจ เขากลืนน้ำลายอย่างประหม่าแล้วเอ่ยว่า
“เจ้าไม่ฆ่าข้าโดยตรงหรือ?”
“แต่คิดจะขังข้าไว้ที่นี่ให้ตาย?”
หลินชิงจู๋มีสีหน้าเฉยชาเมื่อได้ยินคำถาม ก่อนตอบตรง ๆ ว่า “ฆ่าเจ้า?”
“แล้วข้าจะหาใครมาถ่ายเทพิษโอสถที่พร้อมกำเริบในร่างได้อีก?”
“พิษโอสถที่สะสมอยู่ในร่างข้ายังขจัดไม่หมด ตลอดสามปีนับจากนี้ ข้าจะมาหาเจ้าได้ทุกเมื่อ”
“สามปีให้หลัง หากเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าค่อยใช้กระบี่ปลิดชีพเจ้าก็ยังไม่สาย!”
ก่อนจะเหินทะยานจากไป นางหันกลับมาเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกครั้ง “หากเจ้ากล้าปลิดชีพตนเองภายในสามปีนี้ ข้าจะทำให้ศพเจ้าไม่เหลือแม้แต่กระดูก!”
“ช้าก่อน เจ้าชื่ออะไร?” กู้ฉางเซิงรีบถาม เขาอยากรู้เหลือเกินว่าหญิงใจเหี้ยมผู้นี้เป็นใครกันแน่
หญิงผู้นั้นหันกลับมามองกู้ฉางเซิงอีกครั้ง “เจ้าไม่คู่ควรจะรู้ว่าข้าเป็นใคร ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าเองก็มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน”
“เฮ้! รอก่อน!”
“จู่ ๆ เจ้าก็พาข้ามาที่นี่ หากหลี่ผู้ดูแลยอดเขาศิษย์รับใช้หาข้าไม่พบจะทำอย่างไร?”
“เฮ้!!!”
ครืน...
ประตูหินหนาหนักด้านนอกเตาเผาโอสถปิดกระแทกลง!
พันธนาการพลังวิญญาณบนร่างกู้ฉางเซิงก็ค่อย ๆ สลายไป
ชั่วขณะที่ประตูหินปิดสนิท ทั้งเตาเผาโอสถก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
แสงจากฟ้าภายนอกถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงไอพิษขุ่นมัวจากโอสถที่สะสมอยู่ลึกเข้าไปในผนังเตามานานปี ลอยอ้อยอิ่งราวกับหมอกดำขุ่น
กลิ่นฉุน แผดเผาวิญญาณ กัดกร่อนพลังวิญญาณ
ผู้บำเพ็ญทั่วไปเพียงก้าวเข้ามาไม่นาน เส้นลมปราณก็จะเน่าเปื่อย รากฐานมรรคาพังทลาย ไม่กี่ปีต่อมาก็ระเบิดร่างตาย
กู้ฉางเซิงพิงผนังหินเย็นเฉียบ ค่อย ๆ ยืดร่างที่ค่อมงุ้มขึ้น กำหมัดแน่น
“สามปี...ข้าต้องแบกรับพิษโอสถแทนนางถึงสามปีหรือ?”
“สามปีให้หลัง นางยังจะใช้กระบี่สังหารข้าอีก?”
เขาพึมพำเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความเย็นเยียบเสียดกระดูก
หญิงผู้นั้นหยิ่งยโสไร้เยื่อใย มองเขาเป็นเพียงสิ่งของ เป็นเตาหลอมโอสถ ไม่เคยมองเขาเป็นคนมีชีวิต
ในสายตานาง ศิษย์รับใช้หลังค่อมต่ำต้อยอย่างเขามีคุณค่าเพียงอย่างเดียว คือรับพิษโอสถที่นางไม่อาจแก้ไขแทน
เวลานี้กู้ฉางเซิงออกแรงทุบประตูหินเย็นเฉียบตรงหน้า ความคับแค้นมหาศาลพลุ่งพล่านในใจ
“หญิงผู้นี้ช่างใจเหี้ยมยิ่งนัก!”
“ขังข้าไว้ในเตาเผาโอสถที่แม้แต่ผียังไม่อยากอยู่!”
“นี่มันที่ที่มนุษย์จะอยู่ได้หรือ!”
พอความคิดวูบหนึ่ง เขาก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าหญิงผู้นี้บอกว่าเขามีร่างกายพิเศษ สามารถคลี่คลายพิษโอสถในร่างนางได้?
หรือว่าข้าจะทำได้จริง ๆ...อ๊าก!!!
คำพูดของกู้ฉางเซิงยังไม่ทันจบ กระดูกสันหลังของเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ลึกเข้าไปในร่องกระดูก ราวกับมีบางสิ่งกำลังดิ้นรนจะทะลวงออกจากร่าง