สะใภ้จอมบู๊คนนั้นได้เป็นนักการทูตแล้ว

ตอนที่ 3 โยนความผิดกลับ

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

จางเชียนอวิ๋นตะลึงกับภาพตรงหน้า เธอคิดว่าซูเซี่ยชิวคงบ้าไปแล้วแน่ ๆ

ไม่อย่างนั้นจะกล้าขนาดนี้ได้ยังไง ถึงกับลงมือตีสามีของน้องสาวสามี ไม่กลัวแม่สามีกลับมาแล้วจัดการเธอหรือไง?

“พี่สะใภ้รอง รีบมาช่วยฉันเร็ว!” หานเหมยลี่ร้องไห้พลางขอความช่วยเหลือจากจางเชียนอวิ๋น

แต่จางเชียนอวิ๋นไม่กล้าขยับ เธอไม่แน่ใจว่าซูเซี่ยชิวบ้าไปจริง ๆ หรือเปล่า

ถ้าเข้าไปตอนนี้ แล้วผู้หญิงคนนั้นหันมาตีเธอด้วยจะทำยังไง?

แต่ถ้าไม่ช่วยก็กลัวว่าแม่สามีกลับมาแล้วจะเล่นงานเธอ เธอจึงตะโกนว่า “พี่สะใภ้ใหญ่ อย่าตีน้องสามีเลย มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดกัน…” ทว่าตัวยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

ซูเซี่ยชิวนึกถึงคำพูดร้ายกาจที่จางเชียนอวิ๋นเคยพูดกับเจ้าของร่างเดิม จึงไม่ได้คิดจะปล่อยเธอไปเหมือนกัน

เธอจงใจลากหานเหมยลี่ให้ขยับเข้าไปใกล้จางเชียนอวิ๋น

เมื่อใกล้ถึงตัวจางเชียนอวิ๋น ซูเซี่ยชิวก็ปล่อยผมหานเหมยลี่

หานเหมยลี่รีบกอดจางเชียนอวิ๋น หลบอยู่ด้านหลังแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้รอง รีบช่วยฉันเร็ว อีสารเลวนี่บ้าไปแล้ว!”

“น้องสะใภ้รอง ถอยไปหน่อย วันนี้ฉันจะสั่งสอนยายเด็กปากเสียคนนี้แทนพ่อแม่สามีให้ดี อายุแค่นี้ก็ไม่รู้จักทำตัวดี ๆ กล้าด่าพี่สะใภ้ ถ้าเรื่องแพร่ออกไป คนที่เสียหน้าก็คือตระกูลหานของเรานะ”

ซูเซี่ยชิวพูดไปอย่างนั้น แต่ไม้ในมือกลับฟาดใส่ทั้งสองคนอย่างไม่ปรานี

เมื่อครู่มีแค่หานเหมยลี่คนเดียวที่กรีดร้อง ตอนนี้มีจางเชียนอวิ๋นเพิ่มเข้ามาอีกคน เสียงร้องโหยหวนของทั้งคู่ดังไปไกล

สองคนถูกตีจนร้องไห้คร่ำครวญ อยากจะสวนกลับ แต่ซูเซี่ยชิวถือไม้เขี่ยไฟกวัดแกว่งไม่หยุด พวกเธอไม่มีทางรับมือได้เลย

ปกติหานเหมยลี่ปากร้ายก็จริง แต่เก่งแต่กับคนในบ้าน

แม้จะเรียนคำด่าหยาบ ๆ มาจากพวกหญิงชราในหมู่บ้านไม่น้อย แต่ไม่เคยทะเลาะวิวาทกับใครจริง ๆ กล้ารังแกก็แค่เจ้าของร่างเดิมที่ซื่อและอ่อนแอเท่านั้น

จางเชียนอวิ๋นเป็นปัญญาชนที่มาจากในเมือง ตอนอยู่ที่พักปัญญาชน เธอเอาแต่เล่นเล่ห์เหลี่ยมลับหลัง จะเคยลงไม้ลงมืออย่างหยาบคายแบบนี้ที่ไหน?

แต่ซูเซี่ยชิวที่ทะลุมิติมาไม่เหมือนกัน หลังปู่ย่าตาย พ่อแม่ก็ไม่สนใจเธอ

เด็กผู้ชายในหมู่บ้านกับที่โรงเรียนมักรังแกเธออยู่เสมอ

ตอนแรกเธอก็ไม่กล้าตอบโต้ แต่กลับทำให้พวกนั้นได้ใจหนักกว่าเดิม

คืนหนึ่งตอนเรียนภาคค่ำชั้นมัธยมต้นปีสาม เธอเพิ่งเดินออกจากประตูโรงเรียน ก็ถูกเด็กผู้ชายมัธยมปลายสามคนขวางไว้

พวกนั้นบอกว่าจะพาเธอไปร้านอินเทอร์เน็ต เด็กผู้ชายคนหนึ่งถึงกับวางมือบนไหล่เธออย่างลวนลาม

ตอนนั้นซูเซี่ยชิวกลัวแทบตาย ไม่รู้เหมือนกันว่าเอาความกล้ามาจากไหน เธอคว้าแขนของเขาแล้วกัดเต็มแรง

จากนั้นยังเก็บอิฐก้อนหนึ่งจากพื้น ฟาดหัวคนที่โอบไหล่เธอจนหัวแตก

เมื่อเห็นเลือดไหลจากศีรษะของเขา เธอกลับไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย ในใจยังเกิดความสะใจเลือนรางขึ้นมาด้วย

แล้วเธอก็หันไปมองเด็กผู้ชายอีกสองคนด้วยสายตาเย็นเยียบ ถืออิฐเดินเข้าไปหา

ตอนนั้นเธอบ้าคลั่งมาก ปากก็เหมือนจะพูดว่า “ไม่มีอะไรสนุกเลย มีชีวิตอยู่ก็แม่งไม่มีความหมาย ไปตายด้วยกันให้หมดเถอะ”

เด็กผู้ชายพวกนั้นแม้จะเกเร แต่ก็อายุแค่สิบกว่าขวบ ทุกคนถูกความบ้าคลั่งของเธอทำให้กลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

เด็กผู้ชายที่หัวแตกไม่สนใจแม้แต่บาดแผลบนหัว รีบวิ่งหนีไปพร้อมกับอีกสองคน

ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องเธออีก

เธอจึงได้ฉายาว่า “ยัยบ้าซู”

ซูเซี่ยชิวไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองเธอยังไง ขอแค่อย่ามาหาเรื่องก็พอ

หลังจากเรื่องนั้น เธอก็เข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่ง

คนจนกลัวคนกร่าง คนกร่างกลัวคนบ้า ส่วนคนบ้าก็กลัวคนที่ไม่กลัวตาย

เธอตัวคนเดียว ถ้าอยากเอาตัวรอดในโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กแบบนี้ ก็ต้องกล้าสู้จนตัวตาย

เพราะมีฉายายัยบ้าซู เธอจึงเรียนมัธยมต้นและมัธยมปลายจนจบอย่างสงบในอำเภอเล็ก ๆ ที่บ้านเกิด ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปกว่าสองพันกิโลเมตร

ต่อมาในที่ทำงาน เธอก็ยังเดินหน้าฝ่าฟันอุปสรรคด้วยท่าทีพร้อมสู้สุดชีวิต

เพราะอย่างนั้น เมื่อจางเชียนอวิ๋นกับหานเหมยลี่มาเจอซูเซี่ยชิวที่ทะลุมิติมา พวกเธอจึงมีแต่โดนจัดการอยู่ฝ่ายเดียว

เสียงร้องของทั้งสองคนคงดังเกินไป จึงเรียกเพื่อนบ้านแถวนั้นมาไม่น้อย ประตูก็ถูกเคาะปัง ๆ

หมู่บ้านที่พวกเธออยู่ตั้งอยู่ใกล้ภูเขา บางครั้งก็มีสัตว์ป่าวิ่งลงมาจากเขา

เพราะอย่างนั้นทุกบ้านจึงปิดประตู รั้วก็สร้างไว้สูงมาก คนข้างนอกมองไม่เห็นว่าพวกเธอกำลังทำอะไรกัน

หญิงคนหนึ่งตะโกนอย่างร้อนใจว่า “เหมยลี่ เชียนอวิ๋น เกิดอะไรขึ้น? รีบเปิดประตูเร็ว!”

ซูเซี่ยชิวคุ้นกับเสียงนี้มาก เป็นหยางชุนฮวา น้าสาวของหานเหมยลี่ ตอนนั้นเธอเป็นแม่สื่อให้หยางหลานฮวาน้องสาวของตัวเอง

ตั้งแต่เจ้าของร่างเดิมแต่งเข้าบ้านตระกูลหาน หยางชุนฮวาก็มักพูดจาเหน็บแนมเธอ บอกว่าพ่อแม่สามีเลี้ยงหานเจิ้นอวี่สามีของเธอมาอย่างยากลำบาก ให้เธอกตัญญูต่อผู้ใหญ่ให้ดี อย่าเป็นคนไร้สำนึก

ใครจะคิดว่าเจ้าของร่างเดิมที่ไม่เอาไหนดันเชื่อคำพูดพวกนั้นจริง ๆ

เธอทำงานทุกอย่างในบ้านอย่างไม่ปริปากบ่น เชื่อฟังแม่สามีราวกับเป็นราชโองการ

พอจางเชียนอวิ๋นกับหานเหมยลี่ได้ยินเสียงผู้ช่วยชีวิต ทั้งคู่ก็ร้องลั่นว่า “น้าคะ รีบมาช่วยพวกเราด้วย!” พูดจบก็ร้องโอดโอยวิ่งไปทางประตูใหญ่

ซูเซี่ยชิวรู้ว่าตอนนี้ปะทะตรง ๆ ไม่ได้ พวกหญิงชราพวกนั้นไม่ใช่คู่มือที่จัดการง่ายเหมือนหานเหมยลี่กับจางเชียนอวิ๋น

คนฉลาดย่อมไม่ยอมเสียเปรียบตรงหน้า ถึงเวลาควรอ่อนก็ต้องอ่อน

ซูเซี่ยชิวรู้จักยืดหยุ่นในเรื่องแบบนี้ จึงคิดชิงลงมือก่อน

เธอวิ่งตามหลังทั้งคู่ไปฟาดซ้ำอีกหลายที แล้วโยนไม้เขี่ยไฟทิ้งไว้ข้างทาง

จากนั้นแกะผ้าที่ปิดแผลบนหน้าผากออก

สุดท้ายยังกวาดโคลนจากพื้นมาป้ายหน้าและตามตัวอีกเล็กน้อย

จางเชียนอวิ๋นกับหานเหมยลี่เพิ่งเปิดประตูใหญ่ ยังไม่ทันที่คนหน้าประตูจะเข้ามา ซูเซี่ยชิวก็ปล่อยผมเผ้ารุงรังวิ่งออกไปก่อน

เธอวิ่งไปพลางร้องไห้เสียงแหลมไปพลาง “ช่วยด้วย! มีคนจะฆ่าฉัน! หานเหมยลี่กับจางเชียนอวิ๋นจะตีฉันให้ตาย!”

คนที่อยู่หน้าประตูยังไม่ทันตั้งตัว ซูเซี่ยชิวก็วิ่งไปไกลแล้ว

จางเชียนอวิ๋นกับหานเหมยลี่มองเธอตาค้าง จนลืมความเจ็บตามตัวไปเสียสนิท

ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานพอดี บนถนนจึงเต็มไปด้วยชาวบ้านที่กลับมาจากไร่นา

เมื่อเห็นผู้หญิงผมเผ้ารุงรังร้องไห้อย่างน่าเวทนา ทุกคนก็สะดุ้ง พอมองดี ๆ จึงรู้ว่าเป็นซูเซี่ยชิว

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งรีบถามว่า “สะใภ้เจิ้นอวี่ เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

ซูเซี่ยชิวเห็นคนมามุงดูมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงแหวกผมออก เผยให้เห็นบาดแผล แล้วร้องไห้เสียงอ่อนแรงว่า “คุณป้าทั้งหลาย ช่วยฉันด้วยเถอะ ฉันทนอยู่ต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ

งานสกปรกงานหนักในบ้านฉันเป็นคนทำหมด แต่ยังถูกน้องสามีกับน้องสะใภ้ตีอีก แม่สามีก็ไม่ยอมให้ข้าวกินสักคำ

น้องสามีบอกว่าสามีฉันไม่ใช่ลูกที่แม่สามีคลอด บอกว่าฉันมีหน้าที่แค่ทำงาน ไม่มีสิทธิ์กินข้าว ถ้าไม่เชื่อฟัง ก็จะไล่ฉันกับสามีออกจากบ้าน”

พอพูดถึงตรงนี้ ร่างของซูเซี่ยชิวก็โงนเงน ทำท่าราวกับจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ

หญิงสองคนรีบเข้ามาประคองเธอ ทุกคนอยู่หมู่บ้านเดียวกัน เรื่องของบ้านตระกูลหานพวกเขารู้กันดีอยู่แล้ว

แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องในบ้านคนอื่น คนนอกอย่างพวกเขาจึงไม่สะดวกจะพูดอะไร

ยิ่งหยางหลานฮวาเป็นคนเอาเรื่อง ก็ยิ่งไม่มีใครอยากเข้าไปยุ่งด้วย

คนที่เข้ามามุงดูมีมากขึ้นเรื่อย ๆ หญิงวัยค่อนข้างมากคนหนึ่งถามว่า “หานเจิ้นอวี่สามีเธอล่ะ?”

ซูเซี่ยชิวส่ายหน้า “เขาไม่กลับมาหลายวันแล้ว ช่วงนี้แม่สามีก็ไม่ให้ฉันกินข้าวเหมือนกัน

ฉันหิวมากจริง ๆ แอบกินหมั่นโถวไปคำหนึ่ง ก็ถูกน้องสามีตีจนต้องนอนซมอยู่บนเตียงสองวัน”

ซูเซี่ยชิวเงยหน้ามองฟ้า เลียนแบบหญิงสาวผู้อ่อนโยนในละครโทรทัศน์ พลางร้องไห้พึมพำอย่างสิ้นหวังว่า

“ถ้าตายไปแบบนี้ก็คงดี จะได้ไม่ต้องทนถูกพวกเขาทารุณอีก ทำไมถึงปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาด้วย?

ตอนนี้น้องสามีกับน้องสะใภ้ยังพูดอีกว่าไม่ช้าก็เร็วจะเอาชีวิตฉัน ฉันกลัวมาก ไม่รู้ต่อไปจะทำยังไงดี”

พวกหญิงชรามองเธอด้วยความเห็นใจ อยากเตือนให้ต่อไปเข้มแข็งขึ้นบ้าง

แต่พอลองคิดดู เธอก็เป็นแค่สาวน้อยอายุสิบเจ็ดสิบแปด ไม่มีญาติพึ่งพาในที่นี่ ส่วนสามีก็เป็นอันธพาลเหลวไหลที่พึ่งพาไม่ได้

แม่สามีที่ไม่ใช่แม่แท้ ๆ กับน้องสามีก็ร้ายกาจขนาดนั้น ผู้หญิงคนนี้จะเข้มแข็งขึ้นมาได้ยังไง?

ตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาคงได้ยินสิ่งที่ซูเซี่ยชิวพูด จึงทำหน้าบึ้งแล้วเริ่มต่อว่าเธอ

“สะใภ้เจิ้นอวี่ มีเรื่องอะไรคุยกันในบ้านไม่ได้หรือไง? มาร้องไห้ฟูมฟายแบบนี้มันเหมาะสมตรงไหน?”

เมื่อเห็นซูเซี่ยชิวผมเผ้ารุงรัง เขาก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจอีกครั้ง “พ่อแม่สามีของเธอทำงานอยู่ในนา ให้พวกเธอพักอยู่บ้านแล้ว ทำไมเธอยังหาเรื่องได้ขนาดนี้?

ในฐานะพี่สะใภ้ใหญ่ เธอต้องเป็นตัวอย่างที่ดีในบ้าน ให้พวกน้อง ๆ ดูเป็นแบบอย่าง

ตอนนี้เป็นสังคมใหม่แล้ว ใครจะเอาชีวิตเธอ? น้องสามีแค่ล้อเล่นกับเธอ เธอกลับเอามาพูดจริงจัง ไม่รู้จักโตเลยนะ”

ซูเซี่ยชิวหรี่ตามองเขา เธอรู้จักผู้ชายคนนี้

เขาเป็นหัวหน้ากลุ่มย่อยคนหนึ่งของกองการผลิต เหมือนจะชื่อหานเป่าเฉียง เป็นลูกพี่ลูกน้องฝ่ายพ่อของหานเจิ้นอวี่

ปกติภรรยาของเขาสนิทกับสองพี่น้องหยางชุนฮวาและหยางหลานฮวามาก

เขากับสามีของหยางชุนฮวาก็มีความสัมพันธ์ที่ดี ลานบ้านของทั้งสองครอบครั้วยังอยู่ติดกันด้วย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป