ซูเซี่ยชิวขบกรามแน่น ก่อนแสยะยิ้มเย็นชา
คนบ้านนี้ช่างเหลือเกิน คนตั้งมากมายรุมรังแกเด็กสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปดที่เพิ่งลงชนบทมาอยู่คนเดียว ไม่กลัวกรรมตามสนองกันบ้างหรือไง
เจ้าของร่างเดิมก็เป็นคนขี้ขลาดเสียจริง แฟนหนุ่มจากในเมืองยังไปมีสัมพันธ์กับพี่สาวของเธอ คนในบ้านก็ทอดทิ้งเธอแล้วแท้ ๆ
แต่เธอกลับยังอาลัยอาวรณ์ผู้ชายสารเลวที่นอกใจ กับครอบครัวในเมืองไม่เลิก
ถูกคนในชนบทข่มเหงจนถึงขนาดนี้แล้วยังอดทนได้ ไม่รู้จะพูดกับเธอยังไงดี
ซูเซี่ยชิวยกมือแตะบาดแผลบนหน้าผาก ซึ่งเจ้าของร่างเดิมใช้ผ้าพันแผลเอาไว้เอง
เธอลุกขึ้นสำรวจห้องดินแคบ ๆ แห่งนี้
บ้านเล็กมาก นอกจากเตียงเตาดินแล้ว ก็เหลือเพียงทางเดินแคบ ๆ เท่านั้น
บนเตียงเตามีตู้เก่าใบหนึ่งวางอยู่ ด้านบนมีกระจกเงาบานหนึ่ง
เธอหยิบขึ้นมาส่องดู ใบหน้าในกระจกเป็นรูปไข่ คิ้วโก่งงอน ดวงตาดำขลับราวกับอัญมณี
เพียงแต่สีหน้าซีดเหลืองไปหน่อย คงเป็นเพราะขาดสารอาหาร
พื้นฐานหน้าตาถือว่าดี หากดูแลตัวเองให้ดี ก็คงเป็นสาวงามคนหนึ่ง หน้าตาไม่ได้ด้อยกว่าชาติก่อนของเธอเลย
ซูเซี่ยชิวพอใจกับใบหน้านี้อยู่บ้าง แถมยังอ่อนกว่าชาติก่อนสิบปี แบบนี้ก็ไม่นับว่าขาดทุนมากนัก
เธอวางกระจกลง เตรียมออกไปดูข้างนอก
แต่ยังไม่ทันได้ออกจากห้อง ก็ได้ยินเสียงคนสองคนพูดกันอยู่ด้านนอก
“พี่สะใภ้รอง วันนี้ซูเซี่ยชิวผู้หญิงแพศยาคนนั้นก็ยังไม่ออกจากห้องเลย พี่ว่าเธอจะเป็นอะไรไปหรือเปล่า?”
คนพูดคือหานเหมยลี่ น้องสาวสามีของเจ้าของร่างเดิม และเป็นตัวการสำคัญที่ทำให้เจ้าของร่างเดิมต้องตาย
จากนั้นก็มีเสียงอีกคนดังขึ้น “คงไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่หัวแตกนิดหน่อย เลือดก็ไม่ได้ไหลมาก คงแอบหลบอยู่ในห้องเพื่ออู้แหละ” คนพูดคือจางเชียนอวิ๋น สะใภ้อีกคนในบ้าน
เธอก็เป็นปัญญาชนที่ลงชนบทมาอยู่ที่นี่ และแต่งงานกับหานเจิ้นฮวา น้องชายของสามีเจ้าของร่างเดิมเมื่อปีก่อน
เพราะอิจฉาที่ซูเซี่ยชิวหน้าตาสวย จึงไม่เคยชอบเธอ แต่ผู้หญิงคนนี้ฉลาดมาก ไม่เคยแสดงออกมาให้เห็น
ต่อหน้าคนอื่น เธอให้เกียรติซูเซี่ยชิวซึ่งเป็นพี่สะใภ้ใหญ่เสมอ แต่ลับหลังกลับใช้ถ้อยคำชั่วร้ายที่สุดเยาะเย้ยด่าทอเธอ รู้ดีว่าจะพูดอย่างไรให้เจ็บปวดถึงใจ
ซูเซี่ยชิวหัวเราะเย็น ๆ แล้วตบศีรษะหนักอึ้งของตัวเองเบา ๆ ก่อนพึมพำว่า “ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงมาอยู่ในร่างของเธอได้
แต่เธอสบายใจได้ คนที่เคยรังแกเธอ ฉันจะเอาคืนให้หมด ถือว่าเป็นการตอบแทนที่ฉันมาใช้ร่างของเธอก็แล้วกัน แม้ฉันจะไม่ได้เต็มใจนักก็ตาม”
เมื่อนึกถึงความบังเอิญที่ทั้งสองคนชื่อและนามสกุลเหมือนกัน เธอกลัวว่าพวกเธออาจสลับวิญญาณกัน จึงเล่าเรื่องราวของตัวเองให้ฟังด้วย
“ถ้าเราสองคนสลับวิญญาณกันจริง ๆ เธอก็ไม่ต้องกลัวนะ บ้านหลังนั้นฉันซื้อเอง ในบัญชีธนาคารยังมีเงินอยู่บ้าง ต่อไปเธอก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นให้ดี
แต่อย่าอ่อนแอเหมือนตอนนี้อีก ต้องเข้มแข็งและเรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเอง มีแค่เธอที่ยืนหยัดได้ คนอื่นถึงจะไม่กล้ารังแก”
พูดจบ เธอก็ลงจากเตียงเตา แต่ไม่ได้รีบร้อนออกไป กลับยืนยืดเส้นยืดสายอยู่ตรงนั้นก่อน
จากนั้นเดินวนดูรอบห้องเล็ก ๆ แต่ก็ไม่เห็นอะไรที่หยิบมาใช้ได้ถนัดมือ เธอจึงเปิดประตูเดินออกไปตรง ๆ
จางเชียนอวิ๋นกับหานเหมยลี่ที่กำลังซักผ้าอยู่ในลานบ้านได้ยินเสียงเปิดประตู จึงหันไปมอง
พอเห็นเธอออกมา ทั้งสองก็กลอกตาใส่พร้อมกัน และในใจก็โล่งอกไปด้วย
ขอแค่ผู้หญิงคนนี้ไม่เป็นอะไรมากก็พอ หากตายในห้องจริง ๆ หานเจิ้นอวี่กลับมาเมื่อไร คงไม่ปล่อยพวกเธอไว้แน่
หานเหมยลี่เบ้ปากเยาะเย้ย “โอ้โฮ ในที่สุดก็ยอมออกมาแล้วเหรอ นึกว่าตายคาห้องไปแล้วซะอีก”
เธอโยนเสื้อผ้าในมือลงกะละมัง แล้วพูดอย่างไม่เกรงใจ “รีบซักผ้าพวกนี้ให้หมด ไม่งั้นแกเจอดีแน่”
ซูเซี่ยชิวไม่สนใจเธอ ท้องหิวจนแทบแบนติดหลังแล้ว ตั้งใจจะหาอะไรกินก่อน กินอิ่มแล้วค่อยจัดการสารเลวสองคนนี้
หานเหมยลี่เห็นซูเซี่ยชิวที่ปกติขี้ขลาดอ่อนแอ กล้าถึงขั้นเมินตัวเอง ความโกรธก็พลุ่งขึ้นมาทันที
“นังแพศยา ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง? รีบมาซักผ้าในกะละมังนี่เดี๋ยวนี้”
ซูเซี่ยชิวไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ เดินตรงไปทางห้องครัว
ไม่รู้ว่าคนบ้านนี้กลัวใครกันแน่ ในครัวมีแค่กระปุกเกลือ นอกนั้นไม่มีอะไรเลย
เธอเดินไปยังเล้าไก่ด้านหลังต่อ
บ้านนี้เลี้ยงไก่ไว้สี่ตัว ตอนนี้กำลังออกไข่พอดี
เห็นไข่ไก่สองฟองอยู่ในรัง เธอก็หยิบมาไว้ในมืออย่างไม่เกรงใจ
จากนั้นไปขุดแป้งขาวมาหนึ่งชามจากห้องของยายแก่ เตรียมทำแพนเค้กไข่กินสักสองสามแผ่น
หานเหมยลี่กับจางเชียนอวิ๋นที่กำลังซักผ้าเห็นเธอทำแบบนั้นก็ถึงกับตะลึง
คิดว่าวันนี้ซูเซี่ยชิวคงกินดีหมีหัวใจเสือเข้าไป ถึงได้กล้าขนาดนี้
กล้าขโมยกินทั้งไข่ไก่และแป้งขัดขาวของบ้าน นี่คิดจะก่อกบฏหรือไง
“นังผู้หญิงหน้าด้าน กล้ามากนะ ถึงกับไปขโมยอาหารในห้องแม่ แล้วยังไข่ไก่นี่อีก แกมีสิทธิ์กินด้วยหรือ? ไม่ดูตัวเองบ้างว่าเหมาะสมหรือเปล่า”
หานเหมยลี่ด่าพลางวิ่งเข้ามาแย่งไข่กับแป้งในมือเธอ
ซูเซี่ยชิวเตะสวนออกไป หานเหมยลี่ไม่ทันระวัง จึงหงายหลังล้มตึง
“นังสารเลว แกกล้าเตะฉันเหรอ!” หานเหมยลี่จ้องเธออย่างตกตะลึง
ก่อนหน้านี้โดนตีไม่สู้ โดนด่าก็ไม่เถียง ไอ้ขี้ขลาดไร้ประโยชน์ วันนี้ไม่เพียงขโมยกินไข่กับแป้งดี ๆ ยังกล้าลงไม้ลงมือกับเธออีก? หรือมีอะไรเข้าสิงหรือไง?
ซูเซี่ยชิวหิวจนท้องร้องโครกคราก ตอนนี้ไม่มีแรงจัดการเธอ จึงถือมีดทำครัวไล่หานเหมยลี่ที่ตามเข้ามาให้ออกไป แล้วเริ่มทำอาหาร
เธอตั้งใจเติมท้องให้อิ่มก่อน พอกินอิ่มดื่มเต็มที่แล้วค่อยคิดบัญชีกับพวกเธอสองคน
ซูเซี่ยชิวเทแป้งลงในกะละมัง ตอกไข่ใส่ลงไป
จากนั้นเข้าไปในห้องของยายแก่สารเลว ค้นเอาไหใส่น้ำมันออกมา ตักน้ำมันหมูเต็มช้อนใส่ลงในกระทะ
ไม่นาน แพนเค้กไข่สีเหลืองกรอบสี่แผ่นก็เสร็จเรียบร้อย
ซูเซี่ยชิวกินรวดเดียวหมด แล้วก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมานิดหน่อย
เธอนึกได้ว่าตอนหยิบแป้ง เห็นในตู้ยังมีนมมอลต์อยู่ครึ่งกระปุก
ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป ต้องบำรุงให้ดีเสียหน่อย
เธอชงใส่ชามใหญ่โดยไม่เกรงใจ แล้วนั่งดื่มอยู่ในลานบ้าน
เธอค่อย ๆ ดื่มนมมอลต์ไปพลาง ฟังหานเหมยลี่ด่าสาปแช่งอย่างชั่วร้ายไปพลาง
รอจนดื่มนมมอลต์ชามใหญ่หมดแล้ว ปากของหานเหมยลี่ก็ยังไม่หยุด แถมด่าหยาบคายขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่เพียงด่าซูเซี่ยชิว แต่ยังไล่ด่าบรรพบุรุษทั้งสิบแปดชั่วโคตรของเธอด้วย
ถ้อยคำสกปรกชั่วร้ายแบบนั้น ฟังอย่างไรก็ไม่เหมือนคำพูดที่เด็กสาววัยสิบกว่าปีจะพูดออกมาได้
ส่วนจางเชียนอวิ๋นที่อยู่ข้าง ๆ ซักผ้าอย่างเชื่องช้า มุมปากมีรอยยิ้มสะใจ
สีหน้าท่าทางที่คอยดูเรื่องสนุกโดยไม่กลัวว่าเรื่องจะบานปลายนั้นช่างชั่วร้ายเหลือเกิน
หานเหมยลี่ที่รังแกคนอ่อนแอแต่กลัวคนแข็งแกร่งเพิ่งถูกเธอเตะไปเมื่อครู่ ตอนนี้ไม่กล้าเข้ามาใกล้ ได้แต่นั่งด่าข่มขู่ส่งเสียงดังอยู่ตรงนั้น
ซูเซี่ยชิวโยนชามที่ใช้แล้วทิ้งไว้ข้าง ๆ ลวก ๆ ก่อนหยิบไม้เขี่ยไฟข้างเตาเดินออกจากครัว
หานเหมยลี่เห็นเธอถือไม้เดินออกมา เสียงด่าก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่พอนึกถึงตอนถูกเตะเมื่อครู่ ความโกรธก็พลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง
เธอโยนเสื้อผ้าลงในกะละมัง มือข้างหนึ่งเท้าเอว อีกข้างชี้หน้าซูเซี่ยชิว
“นังหน้าด้านไร้ยางอาย ตอนนั้นเพื่อแต่งเข้าบ้านเรา ถึงกับถอดเสื้อผ้าต่อหน้าคนอื่นยั่วยวนหานเจิ้นอวี่ ไอ้หนุ่มเกเรคนนั้น
ตอนนี้สมใจแล้วแท้ ๆ แต่กลับไม่ทำงานอะไรสักอย่าง ยังขโมยกินทั้งไข่ไก่กับแป้งขาว รอแม่ฉันกลับมาก่อนเถอะ ดูสิว่าแม่จะจัดการแกยังไง”
ซูเซี่ยชิวพลันยกมือขวาขึ้น ตบหน้าเธออย่างแรง
ก่อนที่หานเหมยลี่จะทันตั้งตัว เธอก็ตบซ้ำอีกสี่ห้าครั้ง แล้วใช้ไม้เขี่ยไฟฟาดใส่ร่างของอีกฝ่ายอย่างหนัก
ซูเซี่ยชิวไม่พูดอะไร เอาแต่ก้มหน้าฟาดอย่างแรง
เสียงกรีดร้องของหานเหมยลี่ดังก้องไปทั่วลานบ้าน เธอพยายามวิ่งหนีออกไปข้างนอก
ซูเซี่ยชิวคว้าผมเธอไว้ มือที่ถือไม้เขี่ยไฟฟาดใส่ขาและก้นของหานเหมยลี่ไม่หยุด