ซูเซี่ยชิวแค่นหัวเราะในใจ
หัวหน้ากลุ่มตัวเล็ก ๆ กลับมาวางอำนาจอยู่ตรงนี้ กลับดำเป็นขาว ช่างวางท่าเสียจริง
เธอแอบหยิกต้นขาตัวเองเบา ๆ ดวงตาพลันแดงก่ำ จากนั้นก็ทำท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจเหมือนสะใภ้ตัวเล็ก ๆ แล้วพูดว่า “หัวหน้าหาน ก็เพราะฉันเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของบ้าน แม่สามีสั่งให้ทำอะไรก็ทำ ไม่ให้กินข้าวฉันก็ต้องทนหิว
กลางวันไปทำงานในนาเก็บแต้ม กลับถึงบ้านงานสกปรกงานหนักฉันก็แย่งทำ ไม่เคยปล่อยให้น้องสามีหรือน้องสะใภ้ต้องลงมือ
แม้แต่เสื้อผ้าของน้องสามีกับน้องสะใภ้ก็เป็นฉันซัก เวลาพวกเขาทุบตีด่าทอฉัน ฉันก็ไม่กล้าตอบโต้”
พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็กลับมามีท่าทีฮึดฮัดขึ้นอีกครั้ง จ้องหานเป่าเฉียงอย่างเอาเรื่องแล้วถามว่า “หัวหน้าหาน แค่นี้ยังไม่พออีกหรือ? แล้วจะให้ฉันทำยังไง? จะให้ฉันเป็นแบบอย่างให้พวกเขายังไง?
หัวหน้าหานพูดอยู่ตลอดว่าตอนนี้เป็นสังคมใหม่ แล้วนี่ฉันได้ใช้ชีวิตอยู่ในสังคมใหม่หรือเปล่า?
คุณเป็นผู้นำ แต่กลับด่วนสรุปแบบนี้ทั้งที่ยังไม่รู้ความจริง นี่หรือคือวิธีทำงานของเจ้าหน้าที่ในสังคมใหม่? ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันไม่ยอมรับ”
เธอแหวกผม เผยให้เห็นแผลใหญ่บนศีรษะ แล้วพูดประชดหานเป่าเฉียงว่า “ดูหัวฉันสิ แค่นี้ก็น่าจะรู้แล้วว่าทำไมช่วงหลายวันมานี้ฉันถึงไม่ได้ไปทำงาน
เมื่อไม่กี่วันก่อน หลังเลิกงาน ฉันกลับมาช่วยคนในบ้านซักผ้า เพราะดึกมากแล้ว น้องสามีบอกว่าฉันซักเสื้อผ้าของเธอไม่สะอาด แล้วยังไปฟ้องแม่สามีอีก
แม่สามีเลยลงโทษไม่ให้ฉันกินข้าวสามวัน แต่กลางวันก็ยังต้องไปทำงานตามปกติ กลับบ้านมาก็ยังต้องทำงานบ้าน
กลางคืนฉันหิวจนทนไม่ไหว เลยแอบกินหมั่นโถวไปคำหนึ่ง พวกเขาก็เกือบตีฉันตาย นี่หรือสังคมใหม่ที่คุณพูดถึง?”
หานเป่าเฉียงถูกเธอซักจนหน้าเขียวหน้าขาว ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร
คนที่ยืนล้อมอยู่รอบ ๆ ต่างพากันซุบซิบ คำพูดทั้งหลายล้วนตำหนิว่าหยางหลานฮวา แม่เลี้ยงคนนี้ใจร้าย
ขณะนั้นหานเป่ากั๋วกับหยางหลานฮวาก็หาบจอบกลับมา
เห็นคนมุงกันอยู่มากมาย ทั้งคู่คิดว่าคงมีเรื่องสนุกให้ดู
หยางหลานฮวาโยนจอบให้หานเป่ากั๋ว แล้วเตรียมเดินเข้าไปดู
ซูเซี่ยชิวเองก็เห็นพวกเขาแล้ว กำลังคิดหาทางจัดการแม่สามีใจร้ายคนนี้อยู่พอดี ทันใดนั้นก็เห็นเงาร่างสูงโปร่งเดินมาจากที่ไม่ไกล
เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นหน้าคุ้น ๆ แล้วจู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ นั่นไม่ใช่หานเจิ้นอวี่ สามีที่เธอได้มาแบบไม่เต็มใจหรอกหรือ?
ตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เขาออกไปคราวนี้ได้สิบกว่าวันแล้ว
นับตั้งแต่แต่งงานกันมา นี่เป็นครั้งที่หานเจิ้นอวี่ออกไปนานที่สุด
ซูเซี่ยชิวคิดอะไรขึ้นมาได้ เธอมองหยางหลานฮวาที่เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ แล้วจู่ ๆ ก็กรีดร้องว่า “แม่สามี ขอร้องล่ะ อย่าตีฉันอีกเลย ต่อไปฉันจะเชื่อฟังทุกอย่าง…”
พูดยังไม่ทันจบ เธอก็หมดสติไป
คนที่ล้อมอยู่ร้องอุทาน หญิงสาวสองคนที่ยังดูอายุน้อยรีบเข้าไปพยุงเธอ พลางร้องเรียกด้วยความร้อนใจว่า “พี่สะใภ้ เป็นอะไรไป? พี่สะใภ้…”
“รีบไปหาแคร่ไม้ ลากเธอไปสถานีอนามัยเร็วเข้า” ป้าคนหนึ่งพูด พลางใช้นิ้วกดจุดเหนือริมฝีปากของซูเซี่ยชิว
ซูเซี่ยชิวเจ็บจนเกือบขาดใจ แต่ก็ต้องอดทนสุดกำลัง นอนนิ่งไม่ขยับ
ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ตะโกนเสียงดังว่า “เมียหานเจิ้นอวี่ถูกแม่สามีทำให้ตกใจจนเป็นลมแล้ว!”
หยางหลานฮวาที่กำลังเดินมา “……”
ให้ตายสิ ไอ้เวรหน้าไหนกำลังทำให้คนอื่นเข้าใจผิดเรื่องเธออยู่?
เธอหันไปมอง ก็เห็นหานเหล่ยที่มักจะคลุกคลีกับไอ้เด็กเหลือขอในบ้านเธอ
หยางหลานฮวาตบต้นขาตัวเอง แล้วด่าลั่นว่า “ไอ้เด็กเวร ถ้าแกยังกล้าพ่นขี้ออกจากปากอีก เดี๋ยวฉันจะไปหาพ่อแก!”
หานเหล่ยได้ยินแล้วก็หัวเราะแหะ ๆ “อาสะใภ้ จะไปหาพ่อผมแล้วมาบอกผมทำไมล่ะ? เรื่องนี้อาสะใภ้ต้องไปถามแม่ผมสิ ว่าแม่จะยอมหรือเปล่า”
พอเขาพูดจบ คนที่ยืนล้อมอยู่ก็พากันหัวเราะครืน
หยางหลานฮวาโกรธจนเกือบเป็นลม ถอดรองเท้าผ้าขว้างใส่เขา
หานเหล่ยหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่ว แล้วยกมือบีบจมูกพูดว่า “อาสะใภ้ รองเท้าคู่นี้เหม็นจริง ๆ ไม่ได้ล้างเท้ามาหลายวันแล้วหรือไง? ลุงหานทนอยู่กับอาสะใภ้ได้ยังไงเนี่ย?”
เมื่อครู่ซูเซี่ยชิวอดทนกับความเจ็บเอาไว้ได้ แต่ตอนนี้เกือบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เธอคิดในใจว่าหนุ่มคนนี้ก็มีอารมณ์ขันไม่เบา
หญิงสาวที่พยุงเธออยู่ร้องเรียก “หานเหล่ย เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว รีบไปหาแคร่ไม้มา พี่สะใภ้ต้องไปสถานีอนามัย!”
หานเหล่ยได้ยินภรรยาสั่ง ก็รีบตอบว่า “ได้ ผมไปเดี๋ยวนี้”
หานเจิ้นอวี่ได้ยินเสียงเอะอะจากทางนี้ตั้งแต่ยังอยู่ไกล
เขาไม่ชอบเข้าไปมุงเรื่องชาวบ้าน กำลังจะเดินอ้อมไปอีกทาง ก็เห็นหานเหล่ย เพื่อนสนิทของเขาวิ่งเข้ามา
หานเหล่ยเห็นเขาแล้วดีใจมาก รีบคว้าแขนไว้พลางพูดว่า “พี่เจิ้นอวี่ ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว”
หานเจิ้นอวี่ถามเสียงต่ำ “เหล่ยจื่อ มีอะไร?”
“ยังจะถามว่ามีอะไรอีก? ถ้าพี่ไม่กลับมา เมียพี่คงถูกบ้านหานตีตายไปแล้ว” หานเหล่ยตะโกนเสียงดังจนคนที่ยืนมุงอยู่ได้ยินกันหมด
พอเห็นไอ้หนุ่มอันธพาลตัวแสบของบ้านหานกลับมา คนที่มาดูเรื่องสนุกก็ยิ่งตื่นเต้น
ทุกคนรู้ว่าต่อไปต้องมีเรื่องเด็ดให้ดูแน่ แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ ต่างยืนดูอยู่ห่าง ๆ
หานเจิ้นอวี่ขมวดคิ้ว น้ำเสียงยิ่งต่ำลง “เหล่ยจื่อ ตกลงเกิดอะไรขึ้น?”
หานเหล่ยเล่าเรื่องที่ได้ยินมาเมื่อครู่อย่างละเอียด รวมถึงข้อสันนิษฐานของตัวเองด้วย
“พี่สะใภ้ได้ยินเสียงแม่เลี้ยงของพี่ก็เป็นลมไป ผมสงสัยว่าโดนหล่อนทำให้ตกใจ เมียผมกับเมียต้าซู่เฝ้าอยู่ตรงนั้น ให้ผมไปหาแคร่ไม้แล้วลากพี่สะใภ้ไปสถานีอนามัย”
หานเจิ้นอวี่ฟังหานเหล่ยเล่าจบก็ประหลาดใจอยู่บ้าง
ดูท่าผู้หญิงที่ชื่อซูเซี่ยชิวก็ไม่ได้ไร้สมองเสียทีเดียว แต่ถ้าเก่งขนาดนั้น แล้วทำไมถึงถูกคนรังแกจนมีสภาพแบบนี้ได้?
เขามองหยางหลานฮวากับหานเป่ากั๋วด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วพูดกับหานเหล่ยว่า “รีบไปหาแคร่มา ฉันจะไปดูผู้หญ…พี่สะใภ้ของแก”
ซูเซี่ยชิวได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ในใจก็ประหม่าอย่างยิ่ง ทั้งยังรู้สึกต่อต้านอยู่ลึก ๆ
เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่อารมณ์ของตัวเอง แต่เป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของร่างกายนี้
ซูเซี่ยชิวมั่นใจว่าเจ้าของร่างเดิมคงไม่ชอบผู้ชายที่ชื่อหานเจิ้นอวี่คนนี้มาก
ลองคิดดูสิ คนรักของเจ้าของร่างเดิมในเมืองเป็นถึงลูกชายของหัวหน้าโรงงาน
ในยุคนี้ นั่นถือว่าเป็นครอบครัวชั้นดีเลย คนบ้านนอกที่ทำงานใช้แรงจะเอาอะไรไปเทียบได้?
แถมผู้ชายคนนี้ยังเป็นอันธพาลชื่อดังประจำหมู่บ้าน ไม่ทำงานทำการ เอาแต่กินกับเกียจคร้าน แถมอารมณ์ก็ไม่ค่อยดี
ในความทรงจำของร่างนี้ คนรักในเมืองของเจ้าของร่างเดิมเป็นชายหนุ่มสุภาพสวมแว่น เป็นแบบที่เจ้าของร่างเดิมชอบพอดี
ถึงผู้ชายคนนั้นจะทรยศเธอไปแล้ว เจ้าของร่างเดิมก็ยังตัดใจจากเขาไม่ได้
หานเจิ้นอวี่เดินมาถึงตรงหน้า เห็นแผลใหญ่บนศีรษะของซูเซี่ยชิว สีหน้าก็ขรึมลง
แม้เขาจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับภรรยาคนนี้ และรู้ว่าในใจเธอมีคนอื่น
แต่ในเมื่อแต่งงานกับเธอแล้ว เขาก็จะรับผิดชอบในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง
ตั้งแต่แต่งงานกันมา หานเจิ้นอวี่ให้เงินใช้ส่วนตัวเธอเดือนละ 3 หยวน แถมยังให้คูปองต่าง ๆ อีกหลายใบ
ตามเหตุผลแล้ว มีเงินพวกนี้ ซูเซี่ยชิวก็ไม่จำเป็นต้องคอยดูสีหน้าคนในบ้านหาน
แอบซื้อของกินของใช้เองบ้าง ชีวิตก็น่าจะสบายดีแล้ว
เพราะอย่างนั้น พอเห็นเธอเป็นแบบนี้ หานเจิ้นอวี่จึงนึกไม่ออกจริง ๆ ว่าผู้หญิงคนนี้ใช้ชีวิตจนกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง
เดิมทีเขาคิดจะหาโอกาสส่งผู้หญิงคนนี้กลับเข้าเมือง แล้วค่อยหย่ากับเธอ จะได้ไม่ต้องเห็นหน้าแล้วหงุดหงิดทุกวัน
แม้แต่นอนหลับตอนกลางคืนก็ยังไม่สบายใจ กลัวเผลอไปโดนตัวเธอเข้า แล้วถูกคนอื่นหาว่าเป็นอันธพาล
ชื่อเสียงของเขาในหมู่บ้านก็ไม่ดีอยู่แล้ว ถึงจะไม่สนใจว่าคนอื่นมองเขายังไง แต่ก็ไม่อยากให้ใครมองว่าเป็นพวกชอบลวนลามผู้หญิง ต่อไปเขายังต้องหาคู่ครองด้วย
แต่เรื่องส่งเธอกลับเข้าเมืองยังไม่มีความคืบหน้า ตอนนี้ยังเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก
หานเจิ้นอวี่รู้สึกว่าคนพวกนี้ชอบหาเรื่องวุ่นวายมาให้เขาจริง ๆ ดูท่าเขาคงใจดีเกินไป
ภรรยาของหานเหล่ยเห็นเขาทำหน้าขรึม ก็เตือนเสียงเบาว่า “พี่เจิ้นอวี่ แผลบนหัวพี่สะใภ้ดูใหญ่ไม่น้อยเลยนะคะ สถานีอนามัยในหมู่บ้านเราก็ไม่มียาอะไรด้วย พาพี่สะใภ้ไปดูอาการที่สหกรณ์ตำบลดีไหมคะ?”
หานเจิ้นอวี่พยักหน้า “รอเหล่ยจื่อลากแคร่มาก่อน ฉันจะพาเธอไป ขอบใจพวกเธอสองคนมาก”
“ไม่เป็นไรค่ะ พวกเราก็ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไร” ภรรยาของหานเหล่ยกับภรรยาของซุนต้าซู่รีบตอบ