หานเจิ้นหมินพลันนึกขึ้นได้ว่า ตอนกลับมาตอนบ่ายเหมือนจะได้กลิ่นหอมของเนื้อไก่จากในครัว
ตอนนั้นเขาหิวน้ำมาก เอาแต่คิดจะไปหาน้ำดื่ม จึงลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
เขารีบพูดขึ้นว่า “แม่ ไก่ที่บ้านต้องถูกซูเซี่ยชิวกินไปแน่ ตอนผมกลับมา ในครัวยังมีกลิ่นเนื้อไก่อยู่เลย”
หยางหลานฮวาโมโหจนไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
เรื่องที่ซูเซี่ยชิวก่อขึ้นในสองวันนี้ ทำให้ความเข้าใจเดิมที่เธอมีต่อผู้หญิงคนนี้พังทลายลงหมด
เธอไม่เคยคิดเลยว่า ปัญญาชนลงชนบทสาวจากในเมืองคนนี้ หลังถูกลูกสาวตีหัวแตกแล้วจะกลายเป็นคนรับมือยากถึงเพียงนี้
เจอใครก็สาดคำด่า เห็นใครขัดตาก็ลงไม้ลงมือ เพียงสองวัน สะใภ้กับลูกสาวของเธอก็ถูกอีกฝ่ายซ้อมไปหลายครั้งแล้ว
เธอกุมขมับพลางด่าด้วยความโมโห “นังสารเลวชาติชั่ว แกต้องตายอย่างอนาถแน่…”
ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน หานเจิ้นอวี่ก็ลงมาจากเขาแล้ว
ตอนเที่ยงซูเซี่ยชิวฆ่าไก่ไปตัวหนึ่ง ยายแก่กลับมาคงต้องก่อเรื่องแน่ เขากลัวซูเซี่ยชิวจะเสียเปรียบ จึงกลับมาก่อนเวลาเล็กน้อย
พอเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันในลานบ้าน
เขาผลักประตูเข้าไป เห็นหานเหมยลี่กับจางเชียนอวิ๋นนั่งเด็ดผักอยู่ในลาน ส่วนหานเจิ้นหมินกำลังถือถังเตรียมไปตักน้ำ
ทั้งสามคนเห็นเขากลับมา เสียงสนทนาก็เงียบลง
หานเหมยลี่แค่นเสียงฮึดฮัด ก่อนพูดอย่างโมโหว่า “ซูเซี่ยชิวคนนั้นทุบหม้อชามที่บ้านแตกหมดแล้ว ตอนนี้ทำกับข้าวไม่ได้เลย แถมยังแอบกินแม่ไก่ที่ออกไข่อีก น่ารังเกียจจริง ๆ ทำไมบนโลกถึงมีคนแบบนี้ด้วยนะ”