ซูเซี่ยชิวกำลังจะพูด แต่หานเจิ้นอวี่ก็ห้ามเธอไว้ก่อน
เขามองหานเป่ากั๋วกับหยางหลานฮวาแล้วพูดว่า “ผมตกลงแยกบ้าน พวกคุณอยากแบ่งกันยังไงก็ว่ามา บอกให้ชัดเจน”
หานเป่ากั๋วเหลือบมองหยางหลานฮวาอย่างลังเล แต่ก็ยังไม่พูดอะไร
เห็นทั้งคู่เงียบ หานเจิ้นอวี่ก็ยิ้มเยาะ “พวกคุณคุยกันก่อนเถอะ ผมจะไปเชิญหัวหน้ากองพลกับผู้ใหญ่ในหมู่บ้านอีกสักสองสามคนมา วันนี้เราจะแยกบ้านกันให้เรียบร้อย” พูดจบเขาก็จูงมือซูเซี่ยชิวออกไป
พอเห็นทั้งสองคนออกจากบ้าน หยางหลานฮวาก็รีบใช้ให้ลูกชายคนเล็กไปตามพวกมาช่วย “เจิ้นหมิน รีบไปเรียกป้าใหญ่กับลุงเขยใหญ่ของลูก แล้วก็ลุงเป่าเฉียงกับป้าปี้อวิ๋นมาที บอกว่าพวกเราจะแยกบ้าน ให้พวกเขามาเป็นพยาน”
“แม่ ผมไปเดี๋ยวนี้”
หานเจิ้นหมินออกจากบ้านมาก็เห็นหานเจิ้นอวี่กับซูเซี่ยชิวยังเดินไปได้ไม่ไกล
เขายืนอยู่ตรงประตูครู่หนึ่ง รอจนทั้งคู่ลับตาไปแล้วจึงค่อยไปบ้านป้าใหญ่
หานเจิ้นอวี่หันกลับไปมองแวบหนึ่งแล้วบอกซูเซี่ยชิวว่า “คงไปเรียกป้าใหญ่คนโปรดของเขานั่นแหละ”
“เขาจะเรียกใครก็ช่าง ถ้าวันนี้ไม่แบ่งให้พวกเราพอใจ บ้านนี้ก็แยกกันไม่จบ ฉันจะโวยวายต่อไป”
หานเจิ้นอวี่ยิ้มถาม “คุณจะเอายังไงล่ะ?”
ซูเซี่ยชิวไม่รู้ว่าเขาคิดยังไง อีกทั้งทั้งคู่ก็ยังไม่ได้สนิทกันถึงขั้นตัดสินใจแทนอีกฝ่ายได้
เธอจึงเลิกคิ้วแล้วโยนคำถามกลับไปให้หานเจิ้นอวี่ “คุณเป็นหัวหน้าครอบครัว ฉันฟังคุณ”
หานเจิ้นอวี่หัวเราะเบา ๆ สองครั้งแล้วหยอกว่า “ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้นหรอก ต่อไปในบ้านเราคุณเป็นคนตัดสินใจ”
ซูเซี่ยชิวถูกเขาย้อนกลับจนไม่รู้จะรับคำพูดนั้นอย่างไร
ทั้งสองสบตากัน แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
หานเจิ้นอวี่เก็บรอยยิ้ม ก่อนพูดอย่างสงบว่า “ผมไม่อยากได้ของจากพวกเขาสักอย่าง ขอแค่คราวนี้แยกกันให้ขาดก็พอ”