ซูเซี่ยชิวเปิดประตูออกไปอย่างกะทันหัน
หยางหลานฮวากับพวกพ้องไม่คิดว่าในมือเธอจะมีไม้กระบอง จึงถูกเล่นงานจนตั้งตัวไม่ทัน
หยางหลานฮวาถูกชนจนล้ม ไม้กระบองจึงไม่ได้ฟาดโดนตัวเธอ แต่หานเหมยลี่กับจางเชียนอวิ๋นกลับไม่โชคดีอย่างนั้น
คนหนึ่งถูกตีที่ศีรษะ อีกคนถูกตีที่ไหล่ ทั้งคู่กำลังนั่งยอง ๆ ร้องโอดโอยอยู่บนพื้น
หานเจิ้นหมินตกตะลึงกับวิธีรับมือของเธอไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบเข้าไปช่วย
แต่ซูเซี่ยชิวจะยอมให้เขาเข้าใกล้ได้อย่างไร เธอชี้ไม้กระบองไปทางเขาแล้วพูดว่า “กล้าเข้ามาสิ ฉันจะตะโกนว่าคุณลวนลามฉัน”
“เธอ... เธอมันไร้ยางอาย...” หานเจิ้นหมินหน้าแดงก่ำ ยืนนิ่งไม่กล้าขยับ เพราะกลัวถูกป้ายสีว่าเป็นพวกอันธพาล
ซูเซี่ยชิวถุยน้ำลายใส่เขาอย่างดูแคลน “พวกคุณไม่ไร้ยางอายหรือไง เห็นสามีฉันไม่อยู่บ้าน ก็พากันมารังแกผู้หญิงอ่อนแอคนเดียว แถมยังเป็นนักเรียนมัธยมปลายอีก หน้าด้านจริง ๆ”
พอได้ยินเธอกล่าวหาว่าลูกชายลวนลามคน หยางหลานฮวาก็ลุกพรวดขึ้นจากพื้น หมายจะเข้าไปฉีกปากเธอ
ซูเซี่ยชิวไม่กล้าสู้มือเปล่ากับอีกฝ่ายหรอก ยายแก่นี่ทั้งตัวใหญ่บึกบึน ทำงานไร่ทำนาตลอดทั้งปี เธอสู้ไม่ไหวแน่
แต่คราวนี้เธอไม่ได้วิ่งออกไปขอความช่วยเหลือเหมือนเมื่อก่อน หากคราวนี้แบ่งบ้านไม่สำเร็จ หลังหานเจิ้นอวี่จากไป เรื่องแบบนี้คงเกิดขึ้นเป็นประจำ
เพราะฉะนั้นคราวนี้เธอต้องทำให้ยายแก่นั่นกลัวจนไม่กล้ามาหาเรื่องอีก
ซูเซี่ยชิวหันหลังเดินเข้าครัว ก่อนจะทุบชามกองหนึ่งจนแตกกระจาย แล้วฟาดหม้อจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่