ชั่วโมงที่ 59
รถลู่หู่เติมน้ำมันไปครั้งหนึ่งแล้ว ก่อนจะแล่นต่อไปบนถนนในนิวยอร์ก
ไร้จุดหมาย
เวินโหรวคอยสังเกตความเปลี่ยนแปลงของข้อมูลบนกระดานจัดอันดับในรถ
“ความเร็วในการล่าของทุกคนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ บางคนคะแนนพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ตอนนี้มีคนพบแหล่งชุมนุมของมนุษย์กลายพันธุ์เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อันดับเปลี่ยนเร็วเหมือนกระดานจัดอันดับตั๋วรายเดือนของเว็บไซต์นิยาย การแข่งขันดุเดือดจนน่ากลัว มีสองคนแซงฉันไปแล้ว คือหงหลางกับจินกัง แต่ยังห่างจากเสิ่นอี้อีกพอสมควร ตามทฤษฎีแล้ว ต่อให้เราเสียอันดับ เราก็เสียได้มากสุดแค่สิทธิ์อยู่ในสี่อันดับแรก คงไม่มีทางถูกใส่ชื่อในบัญชีสังหารหรอก”
“ก็เพราะพวกเราอยู่ในบัญชีตามล่าของแม็กนีโตแล้วไง” หงหลางหัวเราะ เขากำลังใช้เศษผ้าที่หาได้มาพันรอบปืนของตัวเองหนา ๆ หวังว่าวิธีนี้จะตัดผลจากพลังแม่เหล็กที่แม็กนีโตใช้ควบคุมโลหะได้ แม้จะรู้ว่าโอกาสสำเร็จแทบไม่มีเลยก็ตาม
“ถ้ากังวลเรื่องนี้ ฉันว่ายังต้องนับศาสตราจารย์เอ็กซ์เข้าไปด้วย ฉันมั่นใจว่าสตอร์มกับพวกคงไม่ยอมรามือง่าย ๆ” จินกังเสริม เขาขับรถไปพลางพูดคุยหยอกล้อกับทุกคนไปพลาง
“งั้นนับกองทัพรัฐบาลมนุษย์เข้าไปด้วยเลยก็แล้วกัน ดูเหมือนพวกเราจะกลายเป็นอาชญากรหมายเลขหนึ่งที่ถูกตามล่าเหมือนมนุษย์กลายพันธุ์แล้ว” เสิ่นอี้พูดพลางยิ้ม
เขากำลังคุยกับเจอร์รีน้อย ส่วนใหญ่เพื่อถามเรื่องลูกน้องของแม็กนีโต
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด การตามล่าระลอกที่สองก็น่าจะยังมีลูกน้องของแม็กนีโตเป็นกำลังหลัก
“แปลกจริง ตกลงพวกเรามาทำภารกิจล่า หรือมาให้คนอื่นล่ากันแน่?” จินกังร้องถาม
“บนโลกนี้ไม่มีพรานที่เป็นพรานได้ตลอดไป เหยื่อกับพรานสลับบทบาทกันอยู่บ่อย ๆ ไม่เห็นแปลกตรงไหน ที่แปลกคือในหมู่พวกเรายังมีคนสนใจกระดานอันดับอยู่มากต่างหาก” เสิ่นอี้หัวเราะ
เวินโหรวกลอกตาใส่เขาอย่างหมั่นไส้
หลังขึ้นครองอันดับหนึ่ง ทีมของเสิ่นอี้ก็หันไปใส่ใจกับแม็กนีโตมากกว่ากระดานอันดับ
โลกก็เป็นเช่นนี้เอง ผู้ได้ประโยชน์จากกฎย่อมสนใจผลประโยชน์นอกกฎ ส่วนผู้ถูกกฎพันธนาการจึงสนใจผลประโยชน์ภายในกฎ
จู่ ๆ จินกังที่กำลังขับรถก็เหยียบเบรกอย่างแรง รถหยุดกึกท่ามกลางเสียงยางบดถนนอันบาดหู