ชั่วโมงที่ 58
รถลู่หู่แล่นฉิวไปตามถนน โดยมีเฟอร์รารีตามหลังมา
น่าเสียดายที่พาโรไม่อยู่แล้ว
“ตอนนี้บอกได้หรือยังว่าคุณมีคำถามอะไร?” เวินโหรวเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“อะไรนะ?” เสิ่นอี้แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
เขากำลังยุ่งกับการเปลี่ยนเสื้อผ้า
โยนเสื้อผ้าสกปรกชุดเดิมทิ้ง แล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ของอาร์มานี
จากนั้นก็เปิดกล่องสองใบที่ได้มาจากคินเนียร์และมนุษย์กลายพันธุ์อีกคนอย่างไม่ใส่ใจ
แค่เหลือบมอง เสิ่นอี้ก็โยนกล่องให้จินกังอย่างหงุดหงิด “ซวยชะมัด ของคินเนียร์มีลูกแก้วพลังงานแค่ลูกเดียว ที่เหลือดันเป็นระเบิดไดนาไมต์สีเหลืองหนึ่งมัด ส่วนมนุษย์กลายพันธุ์ระดับหนึ่งนั่นกลับมีตั้งสามมัด ยกให้นายก็แล้วกัน”
จินกังหัวเราะแหะ ๆ ก่อนใช้ลูกแก้วพลังงานอย่างไม่เกรงใจ พลังงานเพิ่มขึ้นเป็น 210 แต้ม
เวินโหรวจ้องเขา “อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ ตกลงคุณทำได้ยังไง? ทั้งวิธีที่ฆ่านักผจญภัยคนนั้นในป่าปาล์ม แล้วก็รู้ได้ยังไงว่าเคิร์ต วากเนอร์จะเคลื่อนย้ายไปทางไหน?”
“อ้อ เรื่องนี้นี่เอง...” เสิ่นอี้พยักหน้าราวกับเข้าใจดี คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “คำตอบนี้คิดค่าบริการนะ”
เวินโหรวตะโกนลั่น ยกแส้ขึ้นทำท่าจะฟาด เสิ่นอี้รีบร้องว่า “โอเค ๆ ผมตอบแล้ว ผมปลุกพรสวรรค์ได้แล้ว”
ทุกคนหันมามองเสิ่นอี้พร้อมกัน
จินกังทุบพวงมาลัยอย่างแรง “ฉันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว นายเข้าสู่ช่วงตื่นรู้พรสวรรค์นี่เอง แต่พรสวรรค์ของนายคืออะไร ถึงทำแบบนั้นได้?”
คราวนี้เสิ่นอี้จึงเล่าคุณสมบัติของพรสวรรค์ให้ฟัง จินกัง หงหลาง และคนอื่น ๆ ต่างพากันทึ่ง
หงหลางแสยะยิ้ม “รู้อยู่แล้วว่านายหัวไว พรสวรรค์ที่ตื่นขึ้นมาก็ยังเกี่ยวกับสมองอีก งั้นนายก็เห็น บันทึก แล้วเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้ในพริบตาสินะ ถึงได้ต่อสู้เหมือนเจ้าหมอนั่นจากเขตเหนือได้?”
เสิ่นอี้ตอบทันที “มันไม่ใช่แค่การเลียนแบบท่าทาง ยังต้องฝึกฝนในการต่อสู้อย่างต่อเนื่อง ถึงจะเชี่ยวชาญและปรับปรุงให้สมบูรณ์ได้ ผมเพิ่งเริ่มเท่านั้น การโจมตีของผมแค่ดูหวือหวา แต่จริง ๆ ไม่มีพลังทำลายอะไรเลย อาศัยผลของอาวุธล้วน ๆ”
เวินโหรวถาม “แล้วคุณมองออกได้ยังไงว่าเคิร์ต วากเนอร์จะเคลื่อนที่ไปไหน?”