ชั่วโมงที่ 61
ถนนสายสามสิบหก
ในโรงแรมเล็ก ๆ เก่าโทรมแห่งหนึ่ง
อันเหวินนอนอยู่บนเตียง
สีหน้าของเธอดูสงบ ดวงตาจ้องเพดานเขม็ง
ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ราวกับคนตาย
กระทั่งใบหน้าของชายคนหนึ่งบดบังเพดาน ดวงตาของเธอจึงขยับเล็กน้อย
นั่นเป็นส่วนเดียวที่เธอยังควบคุมได้
เสิ่นอี้มองเธอแล้วถอนหายใจเบา ๆ
“อาการเป็นยังไงบ้าง?” หงหลางถามอย่างร้อนรน
เสิ่นอี้ส่ายหน้า “เธอบาดเจ็บสาหัสถึงชีวิต ช่วยไม่ไหวแล้ว”
“พูดอะไรของนาย? เธอเป็นนักผจญภัยนะ จะช่วยไม่ไหวได้ยังไง? พวกเราไม่ได้ตายง่ายขนาดนั้นสักหน่อย! พวกเราไม่มีจุดตายแล้วนะ!” หงหลางตะโกนลั่น
เสิ่นอี้ตะโกนสวนอย่างเดือดดาล “ไม่มีหัวก็ยังตายได้!”
หงหลางชะงัก เสิ่นอี้จึงกล่าวชัดถ้อยชัดคำว่า
“อาการบาดเจ็บของเธอสาหัสเกินไป! สาหัสจนเกินกว่าที่นายจะจินตนาการได้ มองเผิน ๆ เห็นว่าเธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เปล่าเลย กระดูกต้นคอของเธอหักขาดสนิท พูดได้ว่าเธอไม่มีหัวแล้ว! กระดูกสันหลังก็หักเป็นสามท่อน แขนก็หัก ในร่างกายยังมีพิษร้ายแรงอีก ไม่ใช่พิษแบบที่มีในนครโลหิต แต่เป็นยาพิษทั่วไปจากโลกภารกิจที่ทำลายระบบประสาทของมนุษย์จนตาย อวัยวะภายในทั้งห้าของเธอแตกเสียหายอย่างหนัก นายก็น่าจะรู้ว่าแม้พวกเราจะเป็นนักผจญภัย แต่บาดเจ็บขนาดนี้ก็ไม่มีทางรอด! ที่เธอยื้อชีวิตมาได้ถึงตอนนี้ก็เพราะเป็นนักผจญภัย แต่พลังชีวิตยังคงลดลงเรื่อย ๆ ฉันช่วยเธอไม่ได้ เว้นแต่จะมียาฟื้นฟูสมบูรณ์ราคา 3,850 แต้มโลหิต แต่พวกเราไม่มี!”
หงหลางมองเสิ่นอี้อย่างเหม่อลอย “ไม่...”
เสิ่นอี้ถอนใจแล้วตบไหล่หงหลาง “ตอนนี้เธอยังมีสติ ยังได้ยินที่พวกเราพูด นายก็พูดอะไรกับเธอสักหน่อยเถอะ แต่อย่าหวังว่าเธอจะตอบได้ ตอนนี้เธอทำอะไรไม่ได้แล้ว...”
หงหลางหันกลับไปอย่างตะลึง อันเหวินยังคงจ้องเพดานเขม็ง ไม่ขยับแม้แต่น้อย
หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลจากหางตา
เสิ่นอี้กับคนอื่น ๆ ค่อย ๆ เดินออกจากห้อง
เพิ่งแยกทางกันไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ใครจะคิดว่าพริบตาเดียวจะกลายเป็นจุดจบเช่นนี้
เสิ่นอี้เองก็อดรู้สึกเศร้าใจไม่ได้
ฟรอสต์ยืนตัวตรงอยู่ข้างกายเขาราวกับทวน
เสิ่นอี้ถาม “ยังมีคนเจ็บอีกคนใช่ไหม?”
ฟรอสต์เปิดประตูห้องอีกบาน
ในห้องมีชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่