ทันทีที่เดินออกจากสนามฝึก โจวอี๋อวี่ก็วิ่งตามออกมาอย่างรีบร้อน พุ่งเข้ามาหาเสิ่นอี้แล้วตะโกนอย่างหัวเสีย
“คราวนี้คุณทำผมซวยแล้ว! ผมนึกว่าคุณเป็นเพื่อนพวกเขา ถึงได้พาคุณไปพบเขา อย่าดูแค่ท่าทีภายนอกของเซี่ยหรงจวินที่พูดจาไพเราะเชียว จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนใจแคบมาก คราวนี้เขาคงแค้นผมไปด้วยแน่! ทำไมคุณไม่บอกผมว่าคุณฆ่าน้องชายเขา?”
“เพราะคุณไม่ได้ถาม” เสิ่นอี้ตอบส่ง ๆ
ไม่ว่าเซี่ยหรงจวินจะแข็งแกร่งเพียงใด นับตั้งแต่ตกลงรับข้อเสนอและสังหารเซี่ยหงจวิน พวกเขาก็ไม่เคยใส่ใจเรื่องนั้นอีกเลย
“ฮ่า!” โจวอี๋อวี่ยักไหล่แล้วร้องออกมาอย่างเหลือเชื่อ “คุณใจเย็นจริง ๆ นะ ใช่สิ คุณตกลงรับข้อเสนอไปแล้วนี่นา เตรียมใจไว้ก่อนแล้ว เลยไม่กลัวสินะ คุณเป็นใครกัน? เก่งมากหรือไง? ผมดูออกว่าคุณคงมีฝีมืออยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นคงไม่วางท่าขนาดนี้ ทีมของคุณคือทีมอะไร?”
“คุณถามมากเกินไปแล้ว” เสิ่นอี้เร่งฝีเท้าเดินต่อ
“คุณควรตอบผมนะ! ผมโดนคุณหลอกก็เพราะถามน้อยเกินไปนี่แหละ!” โจวอี๋อวี่ตะโกนพลางวิ่งตามมา
“งั้นเล่าเรื่องทุ่งรกร้างให้ผมฟังหน่อยสิ”
“ผมเป็นคนถามคุณ ไม่ใช่คุณถามผม!”
“แต่ตอนนี้ผมไม่อยากตอบคำถาม”
“ก็ได้ คุณแน่มาก ผมว่าผมอยู่ให้ห่างจากคุณไว้ดีกว่า อย่าหวังว่าจะได้คำตอบอะไรจากผมอีก ไม่ว่าคำตอบไหนทั้งนั้น! ผมบอกไว้เลย ต่อให้คุณแข็งแกร่งแค่ไหน คุณก็เป็นแค่นักผจญภัยจากเขตคนจน ไม่มีทางต่อกรกับยอดฝีมือเขตสามัญได้หรอก ต่อให้เข้าเขตสามัญไปก็ไม่มีประโยชน์! ผมไม่อยากถูกคุณลากไปตายด้วย!”
ชายหนุ่มขี่มอเตอร์ไซค์จากไปพร้อมเสียงเครื่องยนต์คำราม
ในร้านค้าของเขตคนจน จินกังกับหงหลางรอเสิ่นอี้มานานแล้ว
พอเห็นเสิ่นอี้เดินเข้ามา จินกังก็รีบถาม “สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”
“เริ่มจากด่าน้องชายตัวเองว่าไม่ได้เรื่อง จากนั้นก็ยืนยันหนักแน่นว่าจะถลกหนังผมทั้งเป็น เหมือนที่เราคาดไว้เป๊ะ”
“มีอะไรที่เราเดาไม่ถูกไหม?”
“...เขาแข็งแกร่งมาก”
“มากแค่ไหน?”