อาวุธไร้สิ้นสุด

ตอนที่ 108 ทีมฉือเสวี่ย (ตอนต้น)

9 นาที· 2.1K คำ

เสิ่นอี้ได้ยินชายหนุ่มพูดเช่นนั้นก็ยิ้ม “บางครั้งคนเราก็อยู่ไปวัน ๆ เพื่อให้มีชีวิตอยู่ไม่ได้หรอก อย่างน้อยก็ต้องมีสิ่งที่ชอบและคุ้มค่าแก่การไล่ตามบ้าง การเอาแต้มโลหิตที่หามาได้ยากไปซื้อรถ ในสายตาคนอื่นอาจเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยและโง่เขลา แต่แค่ตัวเองคิดว่าคุ้มก็พอแล้ว จะไปใส่ใจสายตาคนอื่นทำไม บางครั้งความสุขใจไม่ได้แลกมาด้วยการเสริมพลังแค่ครั้งสองครั้ง คุณภาพชีวิตบางครั้งก็สำคัญกว่าปริมาณ”

ดวงตาชายหนุ่มเป็นประกาย เขาคว้ามือเสิ่นอี้ไว้แล้วร้องเสียงดัง “ใช่! ใช่เลย ฉันคิดแบบนี้แหละ! แค่มีชีวิตอยู่มันมีความหมายอะไร? คนในนครนี่สมองพังกันไปหมดแล้วหรือไง มีชีวิตก็ต้องใส่ใจคุณภาพชีวิตสิ นครโลหิตมีของตั้งมากมาย มีความสุขให้เสพตั้งเยอะ แต่กลับมองข้ามเพียงเพราะอยากประหยัดแต้มโลหิต แบบนั้นต่างหากถึงจะน่าเบื่อ! ฉันโจวอี๋อวี่ไม่โง่ขนาดนั้นหรอก มีชีวิตก็ต้องใช้ชีวิตให้มีสีสัน มีรสชาติ นายเป็นคนแรกที่ชื่นชมฉัน ฮ่า ๆ!”

ชายหนุ่มหัวเราะอย่างมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง

เสิ่นอี้ดึงมือกลับอย่างไม่แสดงอาการ “ยังไม่ถึงกับชื่นชมหรอก แค่แต่ละคนมีทัศนคติต่อชีวิตเป็นของตัวเองเท่านั้น ทางเดินเป็นสิ่งที่เราเลือกเอง ขอแค่ชอบก็พอแล้ว อีกอย่าง นายซื้อรถก็ใช่ว่าจะซื้อเพื่อความสุขสบายอย่างเดียว”

ชายหนุ่มชะงัก สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปทำหน้าทะเล้น “ถ้าไม่ใช่เพื่อความสุขสบาย แล้วจะเพื่ออะไรล่ะ?”

“เอาคำพูดชุดนี้ไปใช้หลอกคนอื่นเถอะ การซื้อรถมาอวด อย่างแรกก็ต้องมีคนให้เอาไปอวดด้วย ที่นี่นายมีคนให้เอารถไปอวดหรือไง? ใครจะอิจฉารถนาย? พวกเขาคงเสียดายแต้มโลหิตที่เสียเปล่ามากกว่า”

เสิ่นอี้กล่าวต่อ “อีกอย่าง ถ้านายซื้อแค่มอเตอร์ไซค์ ฉันยังพอเชื่อได้ว่านายซื้อมาเพื่อความสุขสบายจริง ๆ แต่พ่วงแบตเตอรี่พลังงานไร้ขีดจำกัดมาด้วยนี่สิ... ขับรถในนครโลหิตต้องใช้แบตเตอรี่พลังงานไร้ขีดจำกัดด้วยหรือ?”

ในที่สุดชายหนุ่มก็เงียบไป

เขาสวมแว่นกันแดดกลับขึ้นมา แล้วชูนิ้วโป้งให้เสิ่นอี้เป็นท่าชื่นชมว่านายเก่งจริง

เสิ่นอี้ถาม “นายมีความชำนาญด้านยานพาหนะใช่ไหม?”

ชายหนุ่มยักไหล่เป็นเชิงยอมรับ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป