“อีกอย่าง เวินโหรวซื้อคัมภีร์ต่อสู้สองม้วนให้หงหลางเป็นพิเศษ ผมชั่งใจอย่างละเอียดแล้ว คิดว่าหงหลางยังไม่ควรใช้ดีกว่า แนะนำให้ขายไป” จินกังกล่าวอย่างจริงจัง
คราวนี้หงหลางร้อนใจจนแทบอยู่ไม่ติด เขากระโดดขึ้นแล้วตะโกนว่า “ทำไมล่ะ?”
จินกังยังไม่ทันตอบ เสิ่นอี้ก็พูดขึ้นทันทีว่า “จินกังพูดถูก ฉันก็คิดว่านายไม่จำเป็นต้องใช้คัมภีร์ต่อสู้ หงหลาง นายฝึกความชำนาญการต่อสู้ระยะประชิดขั้นพื้นฐานมาสองเดือนแล้วใช่ไหม?”
“ใช่”
“ถ้าอย่างนั้น เดือนนี้นายก็น่าจะเลื่อนขั้นความชำนาญการต่อสู้ระยะประชิดเป็นระดับสูงได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้ม้วนคัมภีร์เพิ่มระดับความชำนาญการต่อสู้ระยะประชิดสองม้วน
ตอนนี้ราคาคัมภีร์ความชำนาญการต่อสู้ระยะประชิดในมาร์เก็ตกำลังพุ่งสูง วันนี้ฉันเดินดูมาร์เก็ตในเขตสามัญรอบหนึ่ง พบว่าขายได้ราว 8,000 แต้มโลหิต คัมภีร์สองม้วนแลกทักษะระดับดับเบิลซีได้หนึ่งอย่างพอดี
ต้องเข้าใจว่าความหมายที่แท้จริงของความชำนาญการต่อสู้ระยะประชิดก็คือการดึงคุณสมบัติออกมาใช้ ตอนนี้คุณสมบัติของทุกคนยังไม่สูงนัก แถมยังไม่มีพื้นฐาน ต่อให้มีโบนัสสูงแค่ไหนจะมีประโยชน์อะไร? แทนที่จะมีพื้นฐาน 20 แต้มแล้วได้โบนัส 30 เปอร์เซ็นต์ สู้มีพื้นฐาน 30 แต้มแล้วได้โบนัส 10 เปอร์เซ็นต์ยังดีกว่า นายคงคำนวณเลขข้อนี้ได้ใช่ไหม? อีกอย่าง ความชำนาญการต่อสู้ระยะประชิดยังเพิ่มได้ด้วยการฝึก แค่ต้องใช้เวลานานหน่อย”
หงหลางคิดตามแล้วก็เห็นด้วยกับเสิ่นอี้ จึงพยักหน้าและไม่คัดค้านอีก เพียงชี้หน้าจินกัง “ไอ้หนู นายใช้เข็มขัดผู้พิทักษ์เส้นเดียวหลอกเอาคัมภีร์ฉันไปสองม้วน ฉันจำไว้แล้ว”
จินกังหัวเราะลั่น “อย่าเพิ่งรีบ ยังมีแผนแบ่งของอย่างละเอียดอีก รอฉันกับเสิ่นอี้ปรึกษากันแล้วจะชดเชยให้นาย”
ตอนนั้นเอง เสียงเวินโหรวดังมาจากด้านนอก “ชดเชยอะไรกัน? มีส่วนของฉันไหม?”
เมื่อได้ยินเสียงเวินโหรว จินกังก็ดีใจมาก “เป็นยังไงบ้าง?”
เวินโหรวกับหลัวฮ่าวเดินเข้ามาจากด้านนอก เธอเข้าไปกอดเสิ่นอี้อย่างสนิทสนมก่อน แล้วถามเสียงเบาว่า “สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”
“ดีอยู่ อย่างไรทุกคนก็เดาผลที่ตามมาไว้แล้ว”
เวินโหรวจึงหันไปบอกจินกัง “เรียบร้อยหมดแล้ว”