บนเนินดินแห่งนครโลหิต เสิ่นอี้นอนเอกเขนกอยู่บนพื้นหญ้า เงยหน้ามองท้องฟ้า
เวินโหรวนั่งลงข้างเขา แล้วสะกิดถามว่า “รู้สึกยังไงบ้าง?”
“ดีมาก ตื่นเต้น แล้วก็สนุกมาก”
เวินโหรวหัวเราะ “รู้อยู่แล้วว่านายต้องพูดแบบนี้ นายไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าคำว่าตายเขียนยังไง”
“คนที่เคยตายมาแล้วมีอยู่สองแบบ ไม่กลัวตายเป็นพิเศษไปเลย ก็ไม่กลัวตายอีกต่อไป ฉันได้ชีวิตนี้มาเป็นกำไร แล้วจะมีอะไรให้กลัวล่ะ?”
“ก็จริงนะ ฉันเดาว่าพอทำภารกิจครั้งหน้าเสร็จ นายคงบุกไปทุ่งรกร้างแน่ ๆ ใช่ไหม?”
“ถ้าเขตคนจนเข้าไปได้ ฉันคงไปถึงนั่นแล้ว”
“เฮ้อ!” เวินโหรวถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ฉันพอจะเข้าใจแล้วล่ะ คนกล้ากินอิ่ม คนขี้ขลาดอดตาย ส่วนนายน่ะเลือกกินจนจุกอยู่แล้ว”
“ก็ไม่แน่หรอก” เสิ่นอี้หันหน้ามาตอบ “ตอนเลือกว่าจะปล่อยแม็กนีโตหรือเปล่า ฉันก็ถอยเหมือนกันนะ”
“นั่นแค่แปลว่านายยังไม่โง่จนเลอะเลือนต่างหาก นายไม่ใช่คนที่จะทำอะไรเลอะเลือนสักหน่อย”
“จริงเหรอ?” เสิ่นอี้ลุกพรวดขึ้นมา เขาโน้มไปกระซิบข้างหูเวินโหรว “บางทีคืนนั้นในห้องพักคนไข้อาจเป็นคืนที่ฉันทำเรื่องโง่ที่สุดก็ได้”
เวินโหรวหน้าแดง เธอหยิกเขาอย่างแรง ก่อนพูดเสียงดุว่า “ห้ามพูดถึงคืนนั้นอีก!”
เสิ่นอี้หัวเราะคิกคัก
เวินโหรวทนบรรยากาศชวนเขินไม่ไหวอีกต่อไป รีบลุกขึ้นยืน “อยากไปดูโลกประจำถิ่นของฉันไหม?”
โลกประจำถิ่น?
เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
เสิ่นอี้ชะงักไปเล็กน้อย
เขามองเวินโหรว เธอพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันเปิดสิทธิ์ให้พวกนายแล้ว ตอนนี้เราจะเข้าไปในโลกประจำถิ่นเมื่อไรก็ได้ แต่ในแต่ละเดือนจะอยู่ข้างในได้แค่ 10 วัน และเข้าออกได้อย่างอิสระเฉพาะวันนั้น”
“ไปกันเลย” เสิ่นอี้ตอบทันที
เขาเองก็อยากรู้ว่าโลกประจำถิ่นจะให้อะไรพวกเขาได้บ้าง
ชั่วพริบตาต่อมา หน่วย 641 ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในเซ็นทรัลพาร์ก นิวยอร์ก
ดูท่าพวกเขาจะกลับมายังจุดที่จากไป
สนามรบที่อยู่ไกลออกไปซึ่งเดิมเต็มไปด้วยควันดินปืน ปลอกกระสุนเกลื่อนพื้น และเลือดไหลนอง กลับไม่มีร่องรอยเหล่านั้นหลงเหลืออยู่แล้ว เซ็นทรัลพาร์กคืนสู่ความสงบดังเช่นวันวาน มีเพียงสีแดงจาง ๆ ในดินเท่านั้นที่ยืนยันว่าเคยเกิดการต่อสู้อันโหดร้ายขึ้นที่นี่