ภายในร้านค้า สมาชิกหน่วย 641 ต่างพากันล้อมวงดูคอมพิวเตอร์พกพาเครื่องหนึ่งไม่วางตา ตัวเครื่องแคบและบาง สีชมพูประดับลวดลายการ์ตูน
เวินโหรวเป็นคนเลือก
“อย่าดูถูกมันเชียว” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ของที่นครโลหิตผลิตขึ้นแตกต่างจากของบนโลกมากนะ”
พูดจบ เขาก็เปิดคอมพิวเตอร์พกพา แล้วพิมพ์คำสั่งลงไปตามใจชอบ ก่อนที่หน้าจอจะฉายแผงพลังงานขนาดใหญ่ขึ้นมา
ชายหนุ่มกล่าวว่า “คอมพิวเตอร์พกพาเครื่องนี้มีไว้เก็บและวิเคราะห์ข้อมูลโดยเฉพาะ ฟังก์ชันของมันทรงพลังมาก มีความสามารถในการสแกนอัตโนมัติ และวิเคราะห์ประมวลผลภาพเสมือนที่สแกนได้ ทั้งยังเชื่อมต่อเครือข่ายได้โดยอัตโนมัติในโลกเทคโนโลยีทุกแห่ง โดยไม่ต้องจ่ายค่าอินเทอร์เน็ตด้วย...”
ชายหนุ่มหัวเราะคิกคัก “นอกจากนี้ พวกคุณยังใช้มันบันทึกข้อมูล รวบรวมและประมวลผลสารสนเทศได้สารพัด แค่กรอกรหัสนักผจญภัยลงไป ตราประทับโลหิตที่เกี่ยวข้องก็จะกลายเป็นเครื่องรับข้อมูล”
“เมื่อเทียบกับเทคโนโลยีบนโลกแล้ว ไม่ต้องกลัวว่ามันจะค้าง ไม่ต้องห่วงว่าแบตเตอรี่จะหมด และไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น ๆ ที่คุณต้องกังวล ใช้ได้อย่างสบายใจ รู้ไว้เถอะว่าเทคโนโลยีในนครโลหิตก็เป็นวิธีเสริมความแข็งแกร่งอย่างหนึ่ง แถมยังมีฟังก์ชันหลากหลาย
“ถ้าคุณเชี่ยวชาญคอมพิวเตอร์ ถึงขั้นใช้มันเจาะระบบป้องกันของระบบบางแห่งที่มีมาตรการป้องกันครบถ้วนก็ยังได้ ของชิ้นนี้ผลิตโดยนครโลหิต ใช้โลหะผสมความหนาแน่นสูงทำขึ้น ไม่เสียหายง่าย ไม่กลัวน้ำหรือไฟ ต่อให้พังก็แค่ถอดฮาร์ดดิสก์ออกมา ยังอ่านข้อมูลได้เหมือนเดิม
“ความจุของมันมากจนน่าตกใจ ความเร็วในการคำนวณก็สูงลิ่ว ผลการประมวลผลทั้งหมดส่งตรงผ่านตราประทับโลหิตไปถึงมือสมาชิกทุกคนในทีมได้ และยังบันทึกข้อมูลไว้ครบถ้วน”
เสิ่นอี้วางมือลงบนคอมพิวเตอร์พกพา ตราประทับโลหิตแจ้งข้อมูลว่า: คอมพิวเตอร์พกพาอเนกประสงค์ เน้นใช้เก็บและประมวลผลข้อมูลเป็นหลัก ระดับเทคโนโลยี: ระดับดี
“สามพันแต้ม?” เสิ่นอี้ถาม