เงียบงัน
เงียบงันอยู่เนิ่นนาน
จู่ ๆ เวินโหรวก็ลืมตาขึ้น มองเสิ่นอี้ผ่านกระจกเงา เสิ่นอี้เองก็มองเธออยู่เช่นกัน แววตาเจือรอยยิ้มล้อเลียน
จู่ ๆ เวินโหรวก็เกิดโทสะขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “...นายมันสารเลวจริง ๆ เสิ่นอี้”
พูดจบ เวินโหรวก็ผละออกจากอ้อมกอดของเสิ่นอี้ เดินไปหาพนักงานขาย ชี้ชุดราตรีที่สวมอยู่ แล้วชี้ชุดอีกหลายชุดซึ่งอยู่ไม่ไกล “ฉันเอาชุดนี้ แล้วก็ชุดนั้น ชุดนั้น แล้วก็ชุดนั้นด้วย”
“จะชำระด้วยบัตรหรือเงินสดคะ?”
“ฉันมีแต่เงินสด อยากใช้ให้หมด ถ้ามีอะไรน่าสนใจอีกก็แนะนำมาได้เลย”
เวินโหรวเลือกซื้อเสื้อผ้าทั้งหมดอย่างคล่องแคล่ว ใช้เงินทุกบาทที่มีจนหมดเกลี้ยง จากนั้นก็โยนถุงใบใหญ่ใบเล็กที่บรรจุเสื้อผ้าใส่มือเสิ่นอี้ แล้วเดินออกจากห้างไปตามลำพัง
เสิ่นอี้เหลียวซ้ายแลขวา พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจ เขาก็โยนถุงทั้งหมดเข้าไปในตราประทับโลหิต แล้วรีบตามออกไป
“เวินโหรว!” เขาตะโกนเรียก
เวินโหรวไม่สนใจเขาสักนิด ยังคงเดินต่อไปตามลำพัง
เสิ่นอี้รีบตามไปคว้าแขนเธอไว้ “เวินโหรว อย่าทำแบบนี้ เธอไม่ใช่เด็กแล้ว น่าจะรู้ว่าเรื่องไหนสำคัญ เรื่องไหนไม่สำคัญ!”
เวินโหรวสะบัดมือเสิ่นอี้ออกดังเพียะ แล้วตะโกนใส่เขา “ใช่ นายเก่ง นายฉลาด! แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าคนอื่นคิดอะไรอยู่ แค่มีอะไรผิดปกตินิดหน่อยก็จับได้หมด! ถูกแล้ว ตราประทับโลหิตบอกเรื่องบางอย่างกับฉัน ฉันไม่ได้เล่าให้พวกนายฟัง
เพราะฉันรู้ว่าถ้าบอกพวกนายไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น! แต่ตอนนี้ฉันแค่อยากใช้ชีวิตเรียบง่ายสบาย ๆ สักครั้ง ทำไมพวกเราต้องฆ่าฟันกันในโลกภารกิจ กลับมาในเมืองก็ยังต้องฝึกแทบตาย ตอนนี้ในที่สุดก็มีสวรรค์เล็ก ๆ เป็นของตัวเอง ได้พักผ่อนสักทีแล้ว ทำไมยังต้องทำให้ตัวเองเครียดอีก?
ฉันไม่ชอบแบบนั้น! ฉันแค่อยากให้นายมาเดินเล่นกับฉัน พูดคุยกันไปเรื่อย แล้วทำอะไรไร้สาระบ้างไม่ได้หรือไง? พวกเราจะหาโอกาสผ่อนคลายกันสักครั้งไม่ได้เลยหรือ?”
เสิ่นอี้ยักไหล่ “ฉันก็อยู่เป็นเพื่อนเธอมาตลอดนะ”
“แต่นายใจลอยอยู่ นายกำลังคิดเรื่องอื่น!”
“ฉันแค่อยากรู้ว่าโลกประจำถิ่นนี่มันเป็นยังไงกันแน่”