อาวุธไร้สิ้นสุด

ตอนที่ 114 โลกประจำถิ่น (กลาง)

9 นาที· 2.1K คำ

เงียบงัน

เงียบงันอยู่เนิ่นนาน

จู่ ๆ เวินโหรวก็ลืมตาขึ้น มองเสิ่นอี้ผ่านกระจกเงา เสิ่นอี้เองก็มองเธออยู่เช่นกัน แววตาเจือรอยยิ้มล้อเลียน

จู่ ๆ เวินโหรวก็เกิดโทสะขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “...นายมันสารเลวจริง ๆ เสิ่นอี้”

พูดจบ เวินโหรวก็ผละออกจากอ้อมกอดของเสิ่นอี้ เดินไปหาพนักงานขาย ชี้ชุดราตรีที่สวมอยู่ แล้วชี้ชุดอีกหลายชุดซึ่งอยู่ไม่ไกล “ฉันเอาชุดนี้ แล้วก็ชุดนั้น ชุดนั้น แล้วก็ชุดนั้นด้วย”

“จะชำระด้วยบัตรหรือเงินสดคะ?”

“ฉันมีแต่เงินสด อยากใช้ให้หมด ถ้ามีอะไรน่าสนใจอีกก็แนะนำมาได้เลย”

เวินโหรวเลือกซื้อเสื้อผ้าทั้งหมดอย่างคล่องแคล่ว ใช้เงินทุกบาทที่มีจนหมดเกลี้ยง จากนั้นก็โยนถุงใบใหญ่ใบเล็กที่บรรจุเสื้อผ้าใส่มือเสิ่นอี้ แล้วเดินออกจากห้างไปตามลำพัง

เสิ่นอี้เหลียวซ้ายแลขวา พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจ เขาก็โยนถุงทั้งหมดเข้าไปในตราประทับโลหิต แล้วรีบตามออกไป

“เวินโหรว!” เขาตะโกนเรียก

เวินโหรวไม่สนใจเขาสักนิด ยังคงเดินต่อไปตามลำพัง

เสิ่นอี้รีบตามไปคว้าแขนเธอไว้ “เวินโหรว อย่าทำแบบนี้ เธอไม่ใช่เด็กแล้ว น่าจะรู้ว่าเรื่องไหนสำคัญ เรื่องไหนไม่สำคัญ!”

เวินโหรวสะบัดมือเสิ่นอี้ออกดังเพียะ แล้วตะโกนใส่เขา “ใช่ นายเก่ง นายฉลาด! แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าคนอื่นคิดอะไรอยู่ แค่มีอะไรผิดปกตินิดหน่อยก็จับได้หมด! ถูกแล้ว ตราประทับโลหิตบอกเรื่องบางอย่างกับฉัน ฉันไม่ได้เล่าให้พวกนายฟัง

เพราะฉันรู้ว่าถ้าบอกพวกนายไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น! แต่ตอนนี้ฉันแค่อยากใช้ชีวิตเรียบง่ายสบาย ๆ สักครั้ง ทำไมพวกเราต้องฆ่าฟันกันในโลกภารกิจ กลับมาในเมืองก็ยังต้องฝึกแทบตาย ตอนนี้ในที่สุดก็มีสวรรค์เล็ก ๆ เป็นของตัวเอง ได้พักผ่อนสักทีแล้ว ทำไมยังต้องทำให้ตัวเองเครียดอีก?

ฉันไม่ชอบแบบนั้น! ฉันแค่อยากให้นายมาเดินเล่นกับฉัน พูดคุยกันไปเรื่อย แล้วทำอะไรไร้สาระบ้างไม่ได้หรือไง? พวกเราจะหาโอกาสผ่อนคลายกันสักครั้งไม่ได้เลยหรือ?”

เสิ่นอี้ยักไหล่ “ฉันก็อยู่เป็นเพื่อนเธอมาตลอดนะ”

“แต่นายใจลอยอยู่ นายกำลังคิดเรื่องอื่น!”

“ฉันแค่อยากรู้ว่าโลกประจำถิ่นนี่มันเป็นยังไงกันแน่”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป