กลุ่มท่าเทียบเรือคอนเทนเนอร์ฝั่งตะวันตกของเกาะลองไอแลนด์ บรูคลิน
ที่นี่เคยเป็นย่านท่าเรือขนส่งสินค้าทางไกลที่ใหญ่ที่สุดของท่าเรือนิวยอร์ก ในแต่ละวันมีเรือบรรทุกสินค้าจำนวนมากจากทั่วทุกสารทิศเดินทางมาขนถ่ายสินค้ากันที่นี่
อุปกรณ์ขนถ่ายสินค้าหลากหลายชนิด ทั้งปั้นจั่นริมฝั่ง ปั้นจั่นขาสูง ปั้นจั่นยกตู้คอนเทนเนอร์ ปั้นจั่นลอยน้ำ ปั้นจั่นเคลื่อนที่ ยานพาหนะชนิดต่าง ๆ เรือโยง และสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับเรือขนส่งสินค้า ล้วนทำให้ที่นี่คึกคักราวกับมีงานรื่นเริง
ตู้คอนเทนเนอร์รองรับสินค้าได้วันละ 10,000 ตัน ส่วนผลไม้ขนถ่ายได้วันละ 60,000 ลัง
ท่าเรือนิวยอร์กเปรียบเสมือนสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ที่ขนถ่ายสินค้าไม่รู้จบ ทำให้ที่นี่กลายเป็นศูนย์กลางโลจิสติกส์ของโลก
หลังสงครามระหว่างรัฐบาลกับมนุษย์กลายพันธุ์ปะทุขึ้น ท่าเรือนิวยอร์กก็กลายเป็นหนึ่งในเป้าหมายที่รัฐบาลให้ความสำคัญในการคุ้มกัน บริเวณโดยรอบท่าเรือมีทหารประจำการอยู่ทุกหนแห่ง
ถึงอย่างนั้น ปริมาณสินค้าที่ขนถ่ายผ่านท่าเรือก็ลดลงไปมาก
ดูได้จากเครื่องจักรและคนงานที่ว่างงาน ที่นี่กำลังซบเซาลงทุกวัน โกดังและลานเก็บสินค้าหลายแห่งเริ่มรกร้างว่างเปล่า
เฮลิคอปเตอร์เบลล์ 206 รุ่นเบาบินวนอยู่กลางอากาศ ก่อนมุ่งหน้าเข้าใกล้ท่าเรือ
เสิ่นอี้นั่งอยู่บนเฮลิคอปเตอร์ มองเห็นขบวนรถที่แล่นมาจากไกล ๆ ได้อย่างชัดเจน รถแต่ละคันบรรทุกทหารกองกำลังพิทักษ์ชาติพร้อมอาวุธครบมือ
“เสิ่นอี้ เป็นยังไงบ้าง?” เสียงเวินโหรวเรียกดังมาจากวิทยุสื่อสาร
“ผมมาถึงท่าเรือแล้ว เห็นพวกเขาแล้ว พวกนั้นกำลังพาคนขึ้นเรือ”
“นายควรจัดการพวกนั้นก่อนที่พวกเขาจะออกเรือ”
“เข้าใจแล้ว” เสิ่นอี้ปิดวิทยุสื่อสาร แล้วชี้ไปยังท่าเทียบเรือที่อยู่ไกลออกไป “ลงจอดตรงนั้น”
เฮลิคอปเตอร์มุ่งหน้าไปยังท่าเทียบเรือ
ขณะที่บินไปถึงเหนือท่าเทียบเรือ จู่ ๆ ก็มีเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธลำหนึ่งบินตรงเข้ามาหาเสิ่นอี้
เสียงเรียกจากเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธดังขึ้น “บริเวณนี้ถูกควบคุมการบินแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์ผ่าน โปรดหันกลับ! หันกลับเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นเราจะเปิดฉากโจมตีทันที”