เมื่อสัตว์ตกอยู่ในอันตราย ขนของมันจะชันตั้งฟูขึ้น นี่คือปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตเมื่อเผชิญวิกฤต
เมื่อคนเราเจออันตราย ก็เกิดอาการเช่นเดียวกันได้
แต่สำหรับเสิ่นอี้ นับตั้งแต่เข้ามาในนครโลหิต เขาไม่เคยมีอาการเช่นนี้มาก่อน
จนกระทั่งตอนนี้
มันเป็นสัญชาตญาณดิบราวกับสัตว์ป่า ไม่เกี่ยวข้องกับความคิดของเขาแม้แต่น้อย
เขารู้สึกเหมือนรูขุมขนทั่วร่างกำลังขยาย ขนลุกชัน ราวกับความตายกำลังย่างกรายเข้ามา
อีกฟากของท่าเรือมีคนยืนอยู่ห้าคน
คนที่ยืนอยู่หน้าสุดเป็นชายชราวัยหกสิบกว่า ใบหน้าซูบคม แววตาลุ่มลึก สวมหมวกเหล็กรูปร่างประหลาด
“แม็กนีโต”
เสิ่นอี้พึมพำออกมาเบา ๆ
แม้ไม่ได้ใช้วิชาตรวจจับจิต เขาก็รู้แล้วว่าชายชราตรงหน้าเป็นใคร
แม็กนีโต หนึ่งในมนุษย์กลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกเอ็กซ์เมน จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้
เสิ่นอี้รู้ดีเหลือเกินว่าแม็กนีโตแข็งแกร่งเพียงใด
ที่ใดมีโลหะ ที่นั่นก็เปรียบเสมือนอาณาเขตของชายคนนี้
โลหะทุกชนิดล้วนกลายเป็นโล่ กระบี่ หรืออาวุธสารพัดประโยชน์ในมือเขาได้
เสิ่นอี้อาจไม่กลัวศัตรูเช่นนี้ แต่ไม่คิดจะไปหาเรื่องโดยง่ายแน่นอน
ต่างจากเคานต์แดรกคิวลา การสังหารเคานต์แดรกคิวลาเป็นภารกิจที่กำหนดไว้ตายตัว เมื่อทำสำเร็จก็ได้รับรางวัลตอบแทนชัดเจน แม้ความเสี่ยงจะสูง แต่ผลตอบแทนก็มากเช่นกัน
แต่ถ้าฆ่าแม็กนีโต ก็อย่าหวังว่าจะได้ผลตอบแทนดี ๆ
ครั้งนี้เป็นภารกิจแข่งขัน มูลค่าที่แท้จริงอยู่ที่อันดับในการแข่งขัน
เสิ่นอี้ไม่รังเกียจการเสี่ยงอันตราย แต่เขาไม่คิดจะเสี่ยงโดยไร้ประโยชน์
หรือจะพูดให้ถูก คือเสี่ยงแล้วยังได้ผลตอบแทนไม่คุ้มค่า
เพราะอย่างนั้น อย่าว่าแต่แม็กนีโตเลย แม้แต่คนอย่างสตอร์มหรือวูล์ฟเวอรีน เขาก็ไม่อยากไปหาเรื่อง
เหตุผลง่าย ๆ คือสิ่งที่ต้องจ่ายไปกับสิ่งที่ได้กลับมาไม่สมดุลกันเลย
แต่ถึงเขาจะไม่ไปหาเรื่อง ปัญหากลับเป็นฝ่ายมาหาเขาเอง
แม็กนีโตมาโดยไม่มีลางบอกเหตุล่วงหน้าแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินเสิ่นอี้พึมพำ สีหน้าของแม็กนีโตก็เผยความประหลาดใจออกมา
“คุณเคยเจอผมมาก่อนหรือ?”
“คุณเป็นคนดังนี่ครับ”
“งั้นผมก็ไม่ต้องแนะนำตัวแล้วสินะ”