ในห้องพักผู้ป่วยชั้นสี่ เวน่านอนอยู่บนเตียง จินกังกำลังปอกแอปเปิลให้เธอ
เตียงข้าง ๆ คือเฟเลอร์ จมูกของเขาถูกพันด้วยผ้าก๊อซหนาเตอะ เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่มองมาทางนี้
เขาอยากกินแอปเปิลลูกนั้นใจจะขาด
เสิ่นอี้เดินเข้ามา เวน่ามองเขาแล้วคลี่ยิ้มอย่างเข้าใจกัน “ดูท่าฉันคงไปร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกคุณไม่ได้แล้วสินะ” เธอพูด
“ไม่ต้องห่วง” เสิ่นอี้นั่งลงข้างเตียงเวน่า จับมือเธอไว้พลางปลอบ “เธอไม่เป็นไรหรอก แค่ผ่านครั้งนี้ไปได้ อีกไม่นานก็กลับเข้าเมืองได้แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยไปหานักบวช ปัญหาทุกอย่างก็แก้ได้”
“บางทีแค่เสียเวลาไปไม่กี่ชั่วโมง ฉันก็อาจกลับไปอยู่ในรายชื่อถูกกำจัดอีกแล้ว”
“เชื่อฉันสิ ฉันจะไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น”
“แต่คุณไม่ได้คิดจะหานักผจญภัยคนอื่นมาช่วยเหรอ?”
เสิ่นอี้มองเวน่า ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “นั่นเป็นแผนสุดท้าย ฉันหวังว่าจะไม่ต้องใช้มัน จริง ๆ แล้วยังมีแผนอื่นอีก ถ้าโชคเข้าข้างเรา ก็คงไม่ต้องมาถึงขั้นนั้น สรุปคือไม่ต้องห่วง ฉันไม่ปล่อยให้เธอตายไปแบบนี้หรอก”
“ไม่ยักรู้ว่าคุณเป็นคนดีเหมือนกันนะ”
“นี่ประชดฉันอยู่หรือเปล่า?” เสิ่นอี้ถามกลับ
ทั้งสองหัวเราะคิกคักออกมา
“ตอนนี้ฉันคงอยู่ในสภาพแย่มาก” เวน่าถอนใจ “เหมือนคนไร้ประโยชน์ ไม่มีอะไรเลย ทำอะไรก็ไม่ได้”
“อย่าพูดแบบนั้นสิ เวน่า อย่างน้อยเธอก็ยังมีพวกเรา”
ประตูห้องถูกผลักเปิดอีกครั้ง เลคเดินเข้ามา
เขาชี้ตัวเอง แล้วชี้ไปยังเฟเลอร์ที่นอนอยู่บนเตียง
“นั่นแหละส่วนที่แย่ที่สุด” เวน่าพึมพำเบา ๆ
เสิ่นอี้กับจินกังยกมือปิดปากกลั้นหัวเราะ
หงหลางกับเวินโหรวก็มาถึงด้วย เวินโหรวไม่รู้ไปหาเสื้อคลุมตัวใหม่มาจากไหน แต่แก้มของเธอยังคงแดงระเรื่อ ตอนมองหงหลาง สายตาก็ดุราวกับลูกแมวตัวจ้อยที่พร้อมจะงับเขากินทั้งตัว
หงหลางรู้ตัวดี จึงขยับไปยืนข้าง ๆ ให้ห่างจากเวินโหรวมากที่สุด ก้มหน้าไม่พูดอะไร
เมื่อเห็นทุกคนเข้ามาครบแล้ว เสิ่นอี้ก็พูดขึ้น “ใกล้ได้เวลาแล้ว เราอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้ แม็กนีโตกับพวกของเขาอาจตามมาถึงเมื่อไรก็ได้ อยู่ที่นี่ต่อมีแต่จะทำให้เวน่าเดือดร้อน เราต้องรีบไป”
ทุกคนพากันพยักหน้ารับรู้