ชั่วโมงที่ 64
ประตูห้องพักผู้ป่วยถูกผลักเปิดอย่างแรง
เสิ่นอี้อุ้มเวินโหรวเข้ามาในห้อง
เขาโยนเวินโหรวลงบนเตียง แล้วโถมตัวตามลงไป
เสิ่นอี้ร้องครางด้วยความเจ็บปวด
«เธอทำอะไรน่ะ!» เสิ่นอี้กดเสียงต่ำ
«ฉันเสียเปรียบเกินไปแล้ว» เวินโหรวหอบหายใจแรง พลางจ้องเสิ่นอี้ ดวงตาของเธอยิ่งสุกใสชวนมอง
จากนั้นเธอก็เลียเลือดตรงปลายลิ้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นในแววตา
เธอจุมพิตริมฝีปากของเสิ่นอี้อย่างแผ่วเบา อ่อนโยน ละเอียดละไม และเปี่ยมด้วยความรักใคร่
ชั่วโมงที่ 65
เวินโหรวสวมเสื้อกาวน์สีขาว นั่งกอดเข่าอยู่บนหัวเตียง
ส่วนเสิ่นอี้นั่งอยู่บนเก้าอี้เอนในห้องพักผู้ป่วย เล่าเรื่องในอดีต
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความทรงจำและความเศร้าสร้อย น้ำเสียงล่องลอยลึกซึ้ง
«ฉันไม่ได้เห็นตอนเธอตาย แต่ได้ยินพ่อหลิ่วกับแม่หลิ่วเล่าว่าเธอตายอย่างน่าอนาถ ก่อนตาย หน้าอกของเธอถูกเฉือนออก ช่วงล่างเน่าเปื่อย ทั้งร่างมีรอยบุหรี่จี้กับรอยฟกช้ำมากกว่า 70 แห่ง... วันที่เผาศพ ฉันได้เห็นเธอหลังแต่งหน้า
เธอยังคงสวยเหมือนเดิม สีหน้าสงบมาก ช่างแต่งหน้าทำได้ดี เขาปกปิดบาดแผลบนร่างเธอ แล้วสร้างส่วนที่หายไปขึ้นมาใหม่ ตอนนั้นพ่อหลิ่วกับแม่หลิ่วไม่ยอมให้เผาศพไม่ว่าจะอย่างไร พวกเขาขอให้ชันสูตรศพใหม่ แต่ถูกปฏิเสธ เธอถูกบังคับเข็นเข้าเตาเผาศพ... เผาจนมอดไหม้ ไม่มีหลักฐานให้สาวถึงตัวใครได้อีก