กระสุนกระทบตัวถังเฟอร์รารีจนเกิดประกายไฟเจิดจ้าราวดวงดาว
ชั่วพริบตาต่อมา เฟอร์รารีก็เร่งเครื่องพรวดพราดราวกระต่ายตื่นตูม พุ่งกลับเข้าสู่ถนนอีกครั้ง
“มันหนีไปแล้ว!” เสิ่นอี้ตะโกนจากบนดาดฟ้า
เขาวิ่งไล่ตามเงาของเฟอร์รารีไปบนดาดฟ้าอย่างสุดกำลัง
“ทำได้ดีมาก!” เวินโหรวส่งเสียงให้กำลังใจอย่างยินดี
“ปัญหาคือตอนนี้เราจะตามมันให้ทันได้ยังไง หมอนั่นคงไม่ยอมจอดแล้ว” หงหลางพูดอย่างกังวล
“ไม่ต้องห่วง” เสิ่นอี้จ้องเฟอร์รารี แววตาลุกโชนราวเปลวไฟ “ฉันจะทำให้มันหันกลับมาเอง พวกนายแค่ดักมันไว้ก็พอ”
“ทำให้มันหันกลับมายังไง?”
“ง่ายมาก แค่ทำให้มันคิดว่าฉันอยู่ข้างหน้าก็พอ”
เขาเร่งฝีเท้าขึ้นทันที เริ่มวิ่งเต็มกำลัง
คราวนี้เขาระดมพลังทั้งหมดออกมา ไม่เหลือแรงสำรองแม้แต่น้อย ประจวบกับทักษะเร่งความเร็วของรองเท้าพ้นช่วงพักใช้พอดี เสิ่นอี้จึงเปิดใช้งานอีกครั้ง พุ่งทะยานออกไปราวลูกธนูหลุดจากสาย
เขากระโดดข้ามดาดฟ้าตึกหลังหนึ่ง ลอยอยู่กลางอากาศและร่อนราวค้างคาว ขณะที่กำลังจะตกถึงพื้น เสิ่นอี้ก็เหวี่ยงกรงเล็บบินในมือออกไป ร่างของเขาพลันแกว่งขึ้น วาดเป็นเส้นโค้งงดงาม ก่อนเหวี่ยงตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ระยะห่างจากเฟอร์รารีหดสั้นลงทันที
เมื่อเขาลอยอยู่เหนือเฟอร์รารี เสิ่นอี้ก็ยกปืนยิงขึ้นไปยังท้องฟ้าเบื้องหน้าอย่างฉับพลัน
การควบคุมวิถีกระสุนจากยุทธวิถีกระสุนวิถีโค้งและความชำนาญวิชาปืนระดับผู้เชี่ยวชาญ!
กระสุนเพลิงหวีดหวิวพุ่งออกไป ทิ้งเส้นไฟไว้เป็นทาง ก่อนหักเลี้ยวพุ่งตรงเข้าใส่เฟอร์รารีจากด้านหน้า กระแทกกระจกหน้ารถอย่างรุนแรง
กระจกแตกกระจายเสียงดังกราว เซี่ยหงจวินซึ่งกำลังขับรถคงไม่คิดว่าการโจมตีจะมาจากด้านหน้า แถมยังเป็นการโจมตีด้วยปืนเพลิงวิญญาณอันเป็นเอกลักษณ์ของเสิ่นอี้ เขาจึงเหยียบเบรกกะทันหันตามสัญชาตญาณ ก่อนหักรถกลับทิศทาง
ปัง!
เสิ่นอี้ลอยไปไกลเกือบร้อยเมตร ก่อนตกลงบนดาดฟ้าตึกอย่างแรง
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น ยืนมองลงไปเบื้องล่างด้วยสายตาเย็นชา “มันหันกลับมาแล้ว เข้าเลนอีกฝั่งแล้ว เตรียมสกัดมันไว้”
“รับทราบ” หงหลางตอบกลับอย่างหนักแน่น