จินกังกับหงหลางส่ายหน้าพร้อมกัน ไม่เชื่อคำพูดของเขา
เสิ่นอี้ยิ้ม “เวินโหรว เธอไปแลกแต้มโลหิต 1,000 แต้มที่นครโลหิตก่อน จากนั้นก็ไปที่มาร์เก็ตเดี๋ยวนี้ เอาเงินดอลลาร์ที่แลกมาไปขายชอร์ตหุ้นตัวนี้ทั้งหมด เชื่อฉันสิ เธอต้องทำกำไรได้แน่”
“แต่ว่า...”
“ไม่ต้องถามว่าแต่ว่าอะไร!” เสิ่นอี้จ้องเวินโหรวอย่างจริงจัง “ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น ได้ไหม?”
เวินโหรวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ได้ แต่ถ้าขาดทุน นายต้องรับปากว่าจะเลิกคิดเรื่องหาเงินทันที แล้วอยู่เป็นเพื่อนฉันที่นี่ดี ๆ”
“ไม่มีปัญหา”
เมื่อเห็นเวินโหรวเดินจากไป สีหน้าของเสิ่นอี้ก็พลันเคร่งขรึมขึ้น “จินกัง หงหลาง หลัวฮ่าว คืนนี้พวกนายสามคนไปวางระเบิดสำนักงานใหญ่ของบริษัทนี้ซะ”
“นายพูดว่าอะไรนะ?” ทุกคนสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสิ่นอี้พูด
เสิ่นอี้เน้นทีละคำ “ฉันบอกให้ระเบิดสำนักงานใหญ่ของบริษัทนี้! จำไว้ ไม่ต้องระเบิดให้เสียหายหนักนัก ที่สำคัญคือต้องทำให้เป็นข่าวใหญ่!”
“ให้ตายสิ ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกต้องมีแผนชั่ว ๆ แน่!” หงหลางแสยะยิ้มพลางร้องขึ้น
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น หุ้นของบริษัทนี้ไม่ตกสิถึงจะแปลก
จินกังมองเสิ่นอี้ “ทำแบบนี้ไม่ถือว่าเป็นการลงทุนที่ถูกกฎหมายหรอกนะ?”
“พวกเราแน่นอนว่าไม่ถูกกฎหมาย แต่ถ้าเวินโหรวไม่รู้ เธอก็ถือว่าถูกกฎหมาย สำหรับเธอแล้ว เธอแค่ทำธุรกรรมขายชอร์ตธรรมดาเท่านั้น ส่วนในเรื่องนี้ยังมีคนอีกหลายคนที่ขายชอร์ตหุ้นตัวเดียวกัน แล้วก็ไปวางระเบิดบริษัทนั้นเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง
พวกเราคือตัวการ ส่วนเธอเป็นแค่ผู้ได้ประโยชน์ไปด้วย นายจะยัดเยียดความผิดที่เธอไม่ได้ก่อและไม่เคยคิดจะก่อให้เธอไม่ได้ เมื่อพิจารณาตามหลักกฎหมาย เธอเป็นผู้บริสุทธิ์” เสิ่นอี้กล่าวอย่างมีนัย
“บริษัทนี้คงมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ถ้าไม่ใช้ความสามารถคงรับมือไม่ไหว”
“ใครบอกว่าไม่ให้พวกนายใช้ล่ะ?” เสิ่นอี้ย้อนไป
“แต่นครโลหิตกำหนดว่า...”