จินกังพยักหน้า “ผมเห็นด้วยกับเสิ่นอี้ ถึงเวลาที่เราควรเสริมคุณสมบัติของตัวเองให้ดีแล้ว
“แต่ถึงจะเสริมคุณสมบัติ ก็ต้องเลือกให้เหมาะกับแต่ละคน เวินโหรวมีเรื่องกำไลคู่รัก เธอจำเป็นต้องเพิ่มค่าร่างกายก่อน แล้วค่อยเพิ่มเจตจำนง ส่วนเสิ่นอี้ นายเรียนวิชาหักเส้นเอ็นและกระดูกแล้ว ถึงจะไม่มีทักษะต่อสู้ระยะประชิด แต่พลังโจมตีปกติก็เพิ่มขึ้นมาก น่าจะเพิ่มความว่องไวอีกหน่อยได้
“ต่อไปเวลาเข้าสู้ ถ้าจัดตำแหน่งตามลำดับ หงหลางกับผมจะอยู่แนวหน้า เวินโหรวอยู่ตรงกลาง ส่วนนายอยู่ท้ายสุด แต่ในเมื่อหงหลางเป็นตัวโจมตีหลัก ผมคิดว่าจะเน้นควบคุมศัตรู”
การเน้นควบคุมศัตรู หมายถึงการใช้ทักษะอย่างโจมตีหนักที่พลังทำลายไม่สูงนัก แต่มีความสามารถทำให้เป้าหมายมึนงงอย่างร้ายกาจ
ตามความคิดของจินกัง เขาตั้งใจจะเรียนทักษะควบคุมอีกอย่างหนึ่ง เมื่อประสานกับพลังโจมตีอันหนักหน่วงของหงหลางแล้ว ผลลัพธ์ย่อมดียิ่งขึ้น
เพียงแต่ทักษะโจมตีหนักของจินกังมีพลังทำลายต่ำจนน่าสงสาร
ต่อให้เพิ่มระดับสูงขึ้น ก็แทบไม่มีผลต่อระยะเวลาที่ทำให้เป้าหมายมึนงง ไม่มีศักยภาพให้พัฒนามากนัก
ดังนั้นจินกังจึงไม่คิดจะเพิ่มค่าเจตจำนงมากเกินไป แต่จะเน้นเพิ่มค่าความว่องไว ใช้ความเร็วสูงเข้าประชิดคู่ต่อสู้อย่างรวดเร็ว แล้วโจมตีให้เกิดผลพิเศษตั้งแต่จังหวะแรก เพื่อสร้างความได้เปรียบให้เพื่อนร่วมทีม นี่คือแผนของจินกัง
เวินโหรวกล่าวเสริมว่า “ฉันว่าแผนนี้ดีนะ ถ้าเป็นแบบนั้น ก็ควรเลือกทักษะที่ผนึกการเคลื่อนไหวของศัตรูได้ จะได้เข้ากับทักษะพันธนาการของฉันพอดี”
เสิ่นอี้กับหงหลางต่างก็เห็นด้วย
ทันใดนั้น เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้น “แล้ว...แล้วผมล่ะ?”
ทุกคนหันไปมอง ที่แท้ก็เป็นเจ้าหมูอ้วน
เสิ่นอี้ถึงนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาคุยกันอย่างออกรสจนลืมเจ้าหมูอ้วนไปเสียสนิท
เสิ่นอี้ตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วยิ้ม “ทุกคนที่นี่เลือกเส้นทางของตัวเองแล้ว หงหลางเน้นโจมตี จินกังเน้นควบคุม เวินโหรวอยู่แนวกลางคอยสนับสนุน ส่วนฉันทำหน้าที่สนับสนุนแนวหลังและโจมตีระยะไกล