ชั่วโมงที่ 55
บรรยากาศในป่าปาล์มตึงเครียดและเคร่งขรึมขึ้น
ทั้งหกคนยืนล้อมเป็นวง คอยระแวดระวังรอบด้าน
เสิ่นอี้พูดเสียงต่ำว่า “ทุกคนระวังไว้ เจ้านั่นต้องยังอยู่แถวนี้แน่ เวินโหรว ได้ยินอะไรบ้างไหม?”
เวินโหรวตอบเสียงดัง “ไม่ได้ยินอะไรเลย เจ้านั่นเหมือนผีไม่มีผิด เห็นที่มาที่ไปของมันไหม?”
เสิ่นอี้ส่ายหน้า “ไม่เห็น จู่ ๆ ก็เกิดเรื่องขึ้น ฉันรอดมาได้ก็นับว่าโชคดีแล้ว เจ้านั่นเร็วมาก”
“มันเร็วจริง ๆ ค่าความคล่องแคล่วคงเกิน 60 ไปแล้วมั้ง?” จินกังถามเสิ่นอี้อย่างฉงน “ต้องใช้แต้มโลหิตอีกเท่าไรกัน?”
เสิ่นอี้ส่ายหน้าทันที “ไม่น่าใช่แค่เรื่องค่าสถานะหรอก มันอาจมีอุปกรณ์เพิ่มความเร็วด้วย”
ถึงจะใช้ตรวจจับจิตกับคู่ต่อสู้ไม่ได้ แต่ก็ยังวิเคราะห์บางอย่างจากสิ่งที่เห็นได้
ก่อนหน้านี้นักผจญภัยคนนั้นใช้ทักษะโจมตีพวกเขาอย่างน้อยสามอย่าง
ทักษะปาดคอเห็นได้ชัดว่าเป็นทักษะสร้างความเสียหายต่อเนื่อง ส่วนวิธีเคลื่อนไหวที่ทำให้เปลี่ยนทิศทางได้อย่างอิสระโดยไม่สนแรงเฉื่อยก็น่าจะเป็นทักษะอีกอย่างหนึ่ง และอย่างสุดท้ายคือทักษะพรางตัวของนักผจญภัยคนนั้น
ทักษะทั้งสามอย่างนี้เมื่อแยกกันอาจไม่ได้ยอดเยี่ยมอะไรนัก แต่เมื่อนำมาใช้ล่าเป้าหมายในสภาพแวดล้อมของป่าปาล์ม กลับกลายเป็นการผสานทักษะอันน่าสะพรึงกลัว
แม้จะเห็นเพียงแวบเดียว แต่ตอนเงาดำนั่นจู่โจม เสิ่นอี้ก็ยังมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน
ผิวคล้ำ บนใบหน้าวาดลวดลายตราเผ่าประหลาด บนศีรษะล้านเลี่ยนมีขนนกแปลก ๆ ปักอยู่สองสามเส้น คอสวมห่วงที่ทำจากฟันและกระดูกสัตว์ แขนยาวผิดปกติและเท้าเปล่า
ทั้งหมดนี้แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นคนป่าเถื่อนจากชนเผ่าดั้งเดิมในแอฟริกาอีกคนหนึ่ง
แม้แอฟริกาจะเป็นเขตร้อน แต่ก็มีป่าฝนอยู่ไม่น้อย
ชนเผ่าหลายเผ่าอาศัยอยู่ในป่า เติบโตไปพร้อมกับต้นไม้ที่นั่น และใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่กับปลิงและงูพิษ
นักรบจากบางชนเผ่าชำนาญการพรางตัวและใช้อุปกรณ์ดั้งเดิมต่อสู้เป็นอย่างมาก
พวกเขาห้าวหาญในการศึก มีใจสู้ไม่ย่อท้อ และเอาชีวิตรอดได้ในสภาพแวดล้อมอันยากลำบากทุกรูปแบบ
พวกเขาถนัดซุ่มล่าเป้าหมาย ทั้งยังอดทนอย่างยิ่ง