เสียงติ๊ด ๆ ดังต่อเนื่องกระตุ้นประสาทของนักผจญภัยทุกคนอย่างรุนแรง
เวินโหรวเป็นคนแรกที่พุ่งออกไป มองสัญญาณพลุบนท้องฟ้าไกล ๆ ก่อนหันกลับมาตะโกนว่า “สัญญาณมาจากแนวปาล์มบนถนนสาย 79!”
เสิ่นอี้พูดเสียงขรึม “รีบไปช่วยคน!”
นักผจญภัยทุกคนพุ่งออกจากร้านอาหารพร้อมกัน
เมื่อหนึ่งนาทีก่อน พวกเขายังเป็นสุภาพบุรุษชนชั้นสูงที่วางตัวเรียบร้อย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นกลุ่มโจรโหดเหี้ยมไปอย่างสิ้นเชิง ทำเอาลูกค้าในร้านอาหารและพนักงานต่างตะลึงงัน
เสิ่นอี้วิ่งออกจากร้านอาหารไปพลาง ออกคำสั่งเสียงดังไปพลาง
“หลัวฮ่าว นายพาเจอร์รีกับเน่ยตี๋อยู่ที่นี่ ห้ามเข้าร่วมการต่อสู้!”
“เวน่า พวกเธอสี่คนตามหลังมา ถ้าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์โจมตีพวกเรา ก็เข้าร่วมต่อสู้ได้เลย แต่ถ้าเป็นนักผจญภัยเขตตะวันออกกับเขตตะวันตกยิงปะทะกัน ให้แยกกันสกัดนักผจญภัยฝ่ายตัวเองและสั่งให้หยุดยิง ถ้าเป็นเขตอื่นโจมตีเรา ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน แล้วเตรียมสวนกลับ!”
“เข้าใจแล้ว!” ทุกคนตะโกนรับพร้อมกัน ก่อนแยกย้ายวิ่งไปคนละทิศ
เสิ่นอี้กระโดดขึ้นรถลู่หู่ จินกังเหยียบคันเร่ง สตาร์ตรถพุ่งไปทางแนวปาล์ม
พลุสีสันพร่างพรายบนท้องฟ้ายังไม่ทันมอดดับ นักผจญภัยทางนี้ก็เคลื่อนไหวกันหมดแล้ว
รถลู่หู่พุ่งออกจากโรงแรมเอ็มไพร์ฮอลิเดย์ราวกับม้าพยศหลุดบังเหียน ส่งเสียงคำรามมุ่งตรงไปยังจุดเกิดเหตุ
เวินโหรวยืนอยู่บนรถลู่หู่ ใช้กล้องส่องทางไกลสังเกตการณ์ไกล ๆ พลางตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวรอบด้าน
“เห็นอะไรไหม?” เสิ่นอี้ถาม
“เงียบมาก แปลกจัง...เหมือนไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย” เวินโหรวจ้องไปยังแนวปาล์ม “ฉันรู้สึกได้ว่ามีคนอยู่ตรงนั้น แต่กลับไม่ได้ยินเสียงต่อสู้เลย”
“หรือว่าตายกันหมดแล้ว?” หงหลางถามอย่างสงสัย
ขณะนั้นเอง ตราประทับโลหิตส่งเสียงติ๊งเบา ๆ ขึ้นมาอีกครั้ง
“หมายเลข E3359 เสียชีวิต”
นักผจญภัยเขตตะวันออกตายไปอีกคนแล้ว
“เวินโหรว!”
“ฉันไม่ได้ยินเสียงร้องก่อนตายของใครเลย!” เวินโหรวตะโกนตอบ
ตอนนี้ประสาทการได้ยินของเธอจับจ้องไปยังแนวปาล์มทั้งหมด ทว่า นอกจากเสียงใบไม้เสียดสีกันตามแรงลมแล้ว เธอก็แทบไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรเลย
“เป็นไปได้ยังไง?” หงหลางร้องอย่างตกใจ