ทั้งหกคนวิ่งสุดชีวิตออกจากป่า ต้นไม้สองข้างทางถอยหลังพรืด ๆ อย่างรวดเร็ว
เวินโหรวตะโกนขึ้นว่า “ไหนแกบอกว่าคนเขตเหนือไม่สามัคคีกันไง?”
“เรื่องอะไรก็มีข้อยกเว้นทั้งนั้น อีกอย่าง คนเขตเหนือก็ไม่ได้เก่งกันทุกคน ส่วนเขตอื่นก็ไม่ได้มีแต่คนอ่อนแอ”
“แล้วพวกเรานับเป็นอะไร? ดวงซวยเหรอ? เจอแต่ตัวแทนของแต่ละเขตเลยหรือไง?” หงหลางร้องโวยวาย
เสิ่นอี้ยักไหล่ แบมือออก “นี่เป็นคำอธิบายเดียวที่สมเหตุสมผล”
จังหวะนั้นเอง เสียงหวีดแหลมก็ดังขึ้นจากด้านหลัง นักผจญภัยที่ลอบโจมตีพวกเขาก่อนหน้านี้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พุ่งเข้าใส่พวกเขาราวสายฟ้าสีดำ
ทุกคนหันกลับไปยิงพร้อมกัน
เวินโหรวตวาดเสียงหวาน สะบัดแส้ยาวจนเกิดเสียงดังเพียะ แส้พุ่งฉวัดเฉวียนเข้าใส่นักผจญภัยคนนั้นอย่างรวดเร็ว
นักผจญภัยใช้ความสามารถเปลี่ยนทิศกลางอากาศอีกครั้ง ร่างพลันเบี่ยงหลบไปด้านข้างอย่างพิสดาร ก่อนพุ่งชนจินกัง
จินกังกำลังกลุ้มใจที่ไม่มีโอกาสใช้โจมตีหนักใส่เป้าหมาย พอเห็นอีกฝ่ายพุ่งเข้ามาหาเอง เขาก็ตะโกนแล้วเหวี่ยงหมัดใส่ แต่ไม่คิดว่าร่างที่กำลังพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วจะหยุดกึกและเปลี่ยนทิศอีกครั้ง
ทักษะของจินกังใช้ไม่ได้หากไม่สัมผัสถูกตัวอีกฝ่าย เขาจึงได้แต่มองอีกฝ่ายหลบหนีไปต่อหน้าต่อตา
ในเวลาเดียวกัน กระสุนจากทุกคนก็ระดมยิงใส่นักผจญภัยคนนั้น
ครั้งนี้พวกเขาเรียนรู้จากความผิดพลาด ไม่ได้ไล่ยิงตามอีกฝ่าย แต่ยิงสาดเข้าใส่เป็นแนวพัดโดยตรง
ได้ผลจริง ๆ แสงสีขาววาบขึ้นบนร่างนักผจญภัย แสดงว่าโดนกระสุนหลายนัด
แต่นักผจญภัยกลับไม่ใส่ใจ เขาแผดเสียงแหลมแล้วสะบัดมือ ปล่อยประกายแสงสีขาวพุ่งออกไป
ประกายแสงหวีดหวิวกระแทกเข้ากับร่างจินกัง เขาร้องลั่นก่อนลอยละลิ่วขึ้นกลางอากาศ เลือดสาดกระเซ็นจากหน้าอก ที่แท้เป็นมีดบิน
หงหลางคำรามแล้วพุ่งเข้าไป ชูขวานใหญ่ในมือฟันใส่นักผจญภัย ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายหนีเด็ดขาด
นักผจญภัยเพิ่งลงถึงพื้น ก็สะบัดมือยิงมีดบินออกมาอีกสามเล่ม
หงหลางยกขวานขึ้นปัด ขวานของเขามีหน้ากว้างมาก บางครั้งจึงใช้เป็นโล่ได้ด้วย แต่ใครจะคิดว่ามีดบินทั้งสามเล่มจะหวีดหวิวโจมตีหงหลางจากสามทิศทางและคนละมุม