บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วพลันแข็งค้างจนแทบทำให้คนหายใจไม่ออก
ระเบิดแบบจุดชนวนใช้เวลาเพียง 3 วินาทีก็จะระเบิด
ภายในช่วงเวลานี้ แม็กนีโตใช่ว่าจะไม่มีวิธีแก้ปัญหา
เขาสร้างแผ่นเหล็กขนาดใหญ่ขึ้นมาบังตัวเองก็ได้ หรือจะใช้ทวนเหล็กขนาดมหึมาที่ลอยอยู่เหนือศีรษะเสียบเสิ่นอี้ให้ตายคาที่ก็ได้เช่นกัน อีกทั้งยังอาจใช้พรมเหล็กแผ่นนั้นพาตัวเองหนีออกจากพื้นที่อันตราย
แต่วิธีใดก็ตามล้วนต้องใช้เวลาอย่างน้อย 1 วินาที
ส่วนสิ่งที่เสิ่นอี้ต้องทำในช่วงเวลานั้น ก็แค่กดปุ่มเท่านั้น
ที่ร้ายกว่านั้นคือเขาอยู่ใกล้เสิ่นอี้เกินไป
วินาทีต่อมา นิ้วมือของเขากระตุกเล็กน้อย
จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป
กลายเป็นย่ำแย่อย่างยิ่ง
ราวกับมองออกว่าเกิดอะไรขึ้น เสิ่นอี้หัวเราะเบา ๆ “คุณกำลังแปลกใจใช่ไหม ว่าทำไมบนตัวผมถึงไม่มีโลหะอยู่เลยสักชิ้น ดาบกับปืนของผมอยู่ไหน ซิปกางเกงผมหายไปไหนแล้ว”
แม็กนีโตชะงักงันไปโดยสิ้นเชิง
เขามองระเบิดในมือเสิ่นอี้ แววตาของชายชราหดแคบลงเรื่อย ๆ ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด “คุณรับมือยากกว่าที่ผมคิดไว้มาก ผมประเมินคุณต่ำไปจริง ๆ”
เมื่อต้องรับมือกับศัตรูที่แตกต่างกัน การเลือกอาวุธให้เหมาะสม สิ่งที่เสิ่นอี้ทำได้ถูกต้องที่สุดก็คือไม่ชักปืนหรือชักดาบออกมา
“แต่ผมไม่เคยประเมินคุณต่ำไปเลย คุณเอริก” เสิ่นอี้กล่าวเสียงเย็น “ตั้งแต่ผมมาถึงโลกนี้ ผมก็เคยคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าถ้าได้เจอคุณ ผมควรทำอย่างไร ผมคิดแผนรับมือไว้หลายแบบ แต่ทุกแผนต่างมีข้อบกพร่องใหญ่หลวง สุดท้ายจึงเลือกเลิกไปหาเรื่องคุณ แต่ผมไม่คิดเลยว่าทั้งที่ผมไม่ได้ไปหาคุณ คุณกลับมาหาผมเอง โชคดีที่ช่วงเวลาที่ผมวางคุณเป็นศัตรูสมมุติ ผมคิดวิธีรับมือคุณไว้มากมาย อย่างน้อยก็ทำให้ตอนเจอคุณ ผมไม่ถึงกับมือไม้ทำอะไรไม่ถูก”