ชั่วโมงที่ 62
บนถนนสายยาวในนิวยอร์ก ฉากไล่ล่าอันระทึกขวัญกำลังดำเนินอยู่
มีมอเตอร์ไซค์หนักอย่างน้อย 30 คันกับรถยนต์อีกเจ็ดแปดคันกำลังไล่ตามรถลู่หู่และเฟอร์รารีที่อยู่ข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วสูงราวกับสายลม พุ่งวูบเข้ามาแล้วก็กวาดผ่านไป เพียงไม่กี่นาที รถทั้งสองก็แล่นผ่านถนนไปหลายสายแล้ว
รถลู่หู่กับเฟอร์รารีพลิ้วไหวไปตามถนนราวกับปลาว่ายน้ำ แซงรถคันแล้วคันเล่า ส่วนมนุษย์กลายพันธุ์ที่ไล่ตามมาก็เร่งความเร็วไม่ยั้ง เสียงเครื่องยนต์คำรามกระหึ่มไม่ขาดสายราวกับวงออร์เคสตรากำลังบรรเลงเพลง
เมื่อพวกเขามาถึงถนนที่การจราจรค่อนข้างติดขัด แนวหน้าของมนุษย์กลายพันธุ์ก็ตามมาทันในที่สุด ไล่จี้ท้ายรถทั้งสองคันอย่างกระชั้นชิด
มอเตอร์ไซค์ฮาร์เลย์คันใหญ่ที่มีคนซ้อนสองคนพุ่งเข้ามาเป็นคันแรก
มนุษย์กลายพันธุ์ที่สวมหมวกกันน็อกสีดำและเสื้อหนังสีดำอยู่บนเบาะหลังยกปืนกลมือขึ้นกราดยิงใส่พวกเขา
จากนั้นมอเตอร์ไซค์หนักอีกหลายคันก็ส่งเสียงคำรามพุ่งตามมา กระสุนที่สาดกระหน่ำกระทบตัวรถดังปัง ๆ ประกายไฟปะทุขึ้นเป็นระยะ กระจกหน้าต่างแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยราวกับเกล็ดคริสตัล สะท้อนแสงนีออนในเมืองระยิบระยับ
“หงหลาง นายขับรถ!” เสิ่นอี้ไม่รอให้หงหลางเข้ามาใกล้ เขาคว้าปืนเพลิงวิญญาณแล้วกระโดดไปนั่งเบาะหลัง คุกเข่าข้างหนึ่งตรงท้ายรถหันไปยิงใส่รถที่ตามมา
คนขี่มอเตอร์ไซค์ที่นำหน้าสุดถูกเขายิงเข้าอย่างจัง มอเตอร์ไซค์เสียการควบคุมทันที พลิกคว่ำลอยขึ้นไปในอากาศ ไถลไปไกลกว่าสิบเมตรก่อนจะโครมชนรถยนต์ที่แล่นสวนมา
“ทำไมต้องเป็นฉัน? ฝีมือขับรถฉันห่วยจะตาย สอบใบขับขี่ก็ไม่ผ่าน!” หงหลางตะโกน แต่ก็รีบกระโดดขึ้นไปนั่งตำแหน่งคนขับทันที
“เหยียบคันเร่งเป็นไหม?” เสิ่นอี้ตะโกนถาม
“ถามอะไรไร้สาระ!” หงหลางคำราม
“งั้นก็พอแล้ว” จินกังหัวเราะเบา ๆ แล้วหันกลับไป ทั้งสองคนยิงใส่รถที่ตามมาจากท้ายรถพร้อมกัน ส่วนบนเฟอร์รารีที่อยู่ไม่ไกล นักผจญภัยสามคนจากเขตตะวันตกกับเซี่ยหงจวินก็เริ่มยิงตอบโต้แล้วเช่นกัน
การหนีไม่ใช่เพื่อเอาชีวิตรอด แต่เพื่อให้ต่อสู้ได้ดียิ่งขึ้น!
เพื่ออันเหวินที่ตายไป และเพื่อตัวพวกเขาเองด้วย