หลังจากเดินผ่านตรอกยาวเสิ่นอี้ก็มาถึงถนนสายหนึ่ง
โรงแรมแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลยังเปิดให้บริการ การต่อสู้ที่เกิดขึ้นบนถนนอีกสายดูเหมือนจะไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพวกเขามากนัก
เสิ่นอี้เร่งฝีเท้าข้ามถนนไปถึงหน้าโรงแรม
ขณะกำลังจะเข้าโรงแรม เขาหันกลับไปมองแวบหนึ่ง เห็นมนุษย์กลายพันธุ์สิบกว่าคนกรูกันออกมาจากตรอก
พวกเขาซ่อนปืนไว้ใต้เสื้อโค้ต แล้วตามเสิ่นอี้มา ส่วนบนดาดฟ้าอาคารไกลออกไป สตอร์มกับพวกยืนจ้องเสิ่นอี้เขม็ง
เสิ่นอี้หันกลับเข้าไปในโรงแรม
เขาเดินผ่านโถงรับรองอย่างรวดเร็ว ตรงไปยังลิฟต์ แล้วกดปุ่มไปชั้นบนสุด
แขกคนหนึ่งกำลังจะเข้าไป แต่เสิ่นอี้ปฏิเสธอย่างสุภาพ “ขอโทษครับคุณผู้ชาย ลิฟต์ตัวนี้ขัดข้อง ต้องซ่อมก่อนครับ”
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง
มนุษย์กลายพันธุ์คนหนึ่งเข้ามาในโรงแรมพอดี เขาเห็นเงาของเสิ่นอี้หายไปพร้อมกับประตูลิฟต์ที่ปิดลงจากระยะไกล จึงหันไปตะโกน “เขาขึ้นลิฟต์ไปแล้ว!”
มนุษย์กลายพันธุ์อีกคนเหลือบมองไฟบอกชั้นบนลิฟต์ แล้วรีบพูดว่า “เขาไปชั้นสี่!”
มนุษย์กลายพันธุ์ที่ตามเข้ามาทีละคน คนที่นำหน้าคือหนึ่งในชายหญิงสี่คนที่เคยติดตามแม็กนีโต
ชายคนนั้นกดเสียงต่ำ “ล้อมโรงแรมไว้ อย่าให้มันหนีไปได้! พวกนายสองสามคนไปเฝ้าทางหนีไฟ ส่วนพวกนายไปดักที่ชั้นสี่ก่อน จำไว้ ถ้ายังไม่เห็นตัวมัน ห้ามใช้ปืนส่งเดช”
ยามรักษาความปลอดภัยของโรงแรมสองคนเห็นกลุ่มคนจำนวนมากบุกเข้ามาอย่างดุดัน จึงกำลังจะเข้าไปถาม แต่มีมนุษย์กลายพันธุ์คนหนึ่งบีบคอคนหนึ่งไว้แล้วพูดว่า “เฮ้ ไอ้หนู อย่าหาเรื่องใส่ตัว ตอนนี้เป็นช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน!”
ทุกคนในโรงแรมต่างพากันเงียบเสียงโดยไม่ต้องบอก
มนุษย์กลายพันธุ์เจ็ดแปดคนวิ่งขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว
พวกเขาเคลื่อนไหวเร็วมาก อีกทั้งไม่ได้วิ่งแบบคนทั่วไป แต่กระโจนขึ้นไปเหมือนลิง ทุกครั้งที่กระโดดก็ข้ามไปได้เกือบทั้งชั้น
บางคนใช้ทั้งมือและเท้าวิ่งไปบนผนัง เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง ส่วนบางคนวิ่งไปตามราวจับ ราวกับกำลังไถลไปบนราว เพียงครู่เดียวก็ไปถึงทางออกลิฟต์ชั้นบนสุด
คนเจ็ดแปดคนยกปืนเล็งไปที่ลิฟต์พร้อมกัน
เมื่อลิฟต์ขึ้นมาถึงชั้นสี่ ประตูก็ค่อย ๆ เปิดออก
ว่างเปล่า