ในป่าละเมาะเล็ก ๆ เสิ่นอี้ยืนอยู่หน้าศพของหยางผิง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“ขอโทษนะ” เขาพูด
อันเหวินส่ายหน้า “ไม่ต้องขอโทษหรอก”
“เพราะแผนของผมมีปัญหา ถึงทำให้เพื่อนร่วมทีมของคุณต้องตาย”
“แผนการย่อมตามความเปลี่ยนแปลงไม่ทัน โลกนี้ก็แทบไม่มีแผนไหนที่ทำได้อย่างไร้ที่ติระหว่างลงมือหรอก” อันเหวินตอบเสียงเรียบ
ที่จริง หลังนักผจญภัยคนนั้นลงมือครั้งที่สองจนเกือบฆ่าอันเหวิน เสิ่นอี้ก็พอจะเข้าใจแนวทางการเสริมพลังของอีกฝ่ายแล้ว
ดังนั้นตอนเวินโหรวมาถามเขา เขาจึงคิดแผนสังหารนักผจญภัยคนนั้นไว้เรียบร้อย
ทุกคนรวมถึงหยางผิงต่างรู้ดีว่า เมื่อนักผจญภัยคนนั้นโจมตีเป็นครั้งที่สาม เสิ่นอี้จะไม่ลงมือ
เพราะสิ่งเดียวที่เขาต้องทำคือจดจ่อค้นหาตำแหน่งที่อีกฝ่ายอาจซ่อนตัวอยู่
ทว่าไม่มีใครคาดคิดว่า การโจมตีครั้งที่สามนี้จะทำให้ฝ่ายตนมีผู้บาดเจ็บล้มตาย
ความโหดเหี้ยมยามลงมือของนักผจญภัยคนนั้นเหนือความคาดหมายของพวกเขามาก โดยเฉพาะการโต้กลับหลังใช้ม้วนคัมภีร์หลบหนี ซึ่งฉวยช่องว่างทางจิตใจของทุกคนได้อย่างหนัก ที่จริงเพราะพวกเขารู้อยู่แล้วว่าเสิ่นอี้จะหาตำแหน่งอีกฝ่ายได้ในการโจมตีระลอกนี้ จึงเผลอประมาทไปบ้าง
พวกเขาเตรียมใจไว้แล้วว่านักผจญภัยคนนั้นจะหนีไปหากโจมตีไม่สำเร็จ จึงรับมือความบ้าคลั่งของศัตรูไม่ทัน
นี่เองทำให้หยางผิงตอบสนองและตัดสินใจผิดพลาด จนถูกอีกฝ่ายโจมตีเข้าอย่างจัง
หลายครั้งการต่อสู้ระหว่างคนไม่ได้ตัดสินกันด้วยความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายเท่านั้น สิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือปฏิกิริยาทางจิตใจ
ไม่ว่าจะเป็นเสิ่นอี้หรือนักผจญภัยจากเขตเหนือ ต่างก็มีสภาพจิตใจที่แข็งแกร่งมาก
เพราะมีสภาพจิตใจเช่นนี้ พวกเขาจึงตัดสินใจได้ถูกต้องในระหว่างต่อสู้ และชิงความได้เปรียบในสนามรบได้อย่างรวดเร็ว
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะตัดสินใจได้ถูกต้องที่สุดในช่วงเวลาสำคัญเหมือนพวกเขา
หยางผิงพลาดเพียงเล็กน้อย แต่ผลที่ตามมาโดยตรงคือความตาย
กลับกัน ปฏิกิริยาของอันเหวินหลังจากนั้นกลับเหนือความคาดหมายของทุกคน
หลังหยางผิงตาย ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ถามเสิ่นอี้ว่าหาตำแหน่งนักผจญภัยคนนั้นเจอหรือยัง แต่กลับตะโกนถามเขาเสียงดังทันที