ชั่วโมงที่ 46
“อ๊าก!” เสียงกรีดร้องโหยหวนกรีดผ่านความเงียบงันของราตรี
“รีบหนี! นักล่าสังหารมาแล้ว!”
สิ้นเสียงตะโกน เงาร่างหลายร่างบนถนนสายหนึ่งก็พุ่งทะยาน แยกย้ายกันหนีไปคนละทิศละทาง
เสียงปืนดังรัวขึ้น ราวกับเสียงเครื่องยนต์ยามรุ่งสางที่บดขยี้ม่านหมอกบางของราตรี เปลวไฟวูบวาบในความมืด สว่างวาบแล้วมืดลงสลับกัน
เงาร่างว่องไวหลายสายเคลื่อนผ่านถนน รวดเร็วราวภูตผี ไล่สังหารทุกเป้าหมายที่สามารถฆ่าได้อย่างฉับไว
มนุษย์กลายพันธุ์สองคนวิ่งกระหืดกระหอบผ่านทางเดินยาวเหยียด เพิ่งจะผ่อนลมหายใจได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงลมเหนือศีรษะดังขึ้นฉับพลัน
เงาร่างมหึมาทิ้งตัวลงมาจากกลางอากาศ ชั่วพริบตาต่อมา แขนกำยำของชายร่างยักษ์ก็แทงทะลุอกของหนึ่งในนั้น ครั้นดึงออกมาก็ยังติดหัวใจที่ชุ่มเลือดมาด้วย
มนุษย์กลายพันธุ์คนนั้นโงนเงนอยู่สองสามครั้งก่อนล้มลง
มนุษย์กลายพันธุ์อีกคนหน้าซีดเผือด กำลังจะสู้ตายอย่างหมาจนตรอก แต่ชายร่างยักษ์เพียงเหลือบมองเขา ก่อนจะเดินจากไปตามลำพัง
นี่มันเรื่องอะไรกัน? มนุษย์กลายพันธุ์คนนั้นไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ในราตรีอันมืดมิด การไล่ล่าสังหารอันโหดเหี้ยมกำลังเปิดฉากละครนองเลือดครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่ากลับมีมนุษย์กลายพันธุ์บางคนที่รอดออกมาจากการฆ่าฟันอย่างปลอดภัย ทั้งที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด
นักล่าสังหารเหล่านี้มาไวไปไว เคลื่อนไหวดุดันและลงมือโหดเหี้ยมไม่ต่างจากพยัคฆ์ล่าเหย่ยบนทุ่งหญ้า เมื่อจับจ้องเป้าหมายใดแล้วก็ไม่สนใจคนอื่นอีกเลย
มนุษย์กลายพันธุ์ที่รอดตายอย่างหวุดหวิดไม่กล้าอยู่ต่อ ต่างพากันอาศัยความมืดหลบหนีไป
พวกเขาไม่รู้เลยว่า ห่างจากถนนสายนี้ออกไปไม่ไกล มีคนสองคนเฝ้าจับตาสนามรบอยู่ตลอด สายตาทะลวงผ่านราตรี คอยส่งคำสั่งไปยังหน่วยรบทุกหน่วย
“จินกัง ทางซ้าย 12 เมตร มีมนุษย์กลายพันธุ์สามคน ฆ่าแค่คนผิวดำ อีกสองคนห้ามฆ่า”
“เข้าใจแล้ว”
“เวน่า พาคนของเธอไปที่บ้านเลขที่ 45 บนถนนเส้นนี้ มีมนุษย์กลายพันธุ์อยู่สองคน จำไว้ว่าในนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่ง อย่าแตะต้องเธอ”