ตำนานข้ามกาล: วิวาห์สืบเรือน

ตอนที่ 4 ตำนานเก่าเล่าใหม่: เปลี่ยนเรือน

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

อวิ๋นถิงมองตามพ่อที่เดินจากไป แต่ในใจกลับครุ่นคิดไม่หยุด

วันนี้พอพ่อเตือน เขาก็พบว่า น้องสะใภ้ซูอวิ๋นกับอวี้เฟินผู้ล่วงลับมีหลายอย่างคล้ายกันจริง ๆ

ทั้งคู่ต่างเป็นคนขยันอดทน ไม่เคยปริปากบ่น พูดจาอ่อนโยน และเอาใจใส่ทั้งผู้สูงวัยกับเด็ก ๆ

ที่สำคัญ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือรูปร่าง ซูอวิ๋นก็มีส่วนคล้ายอวี้เฟินอยู่ไม่น้อย

เขาจำได้ว่าตอนพบกันครั้งแรก ท่าทีเขินอายของเธอเมื่อเห็นเขา ทำให้เขานึกถึงวันแรกที่ได้พบภรรยาของตัวเองขึ้นมา

เพียงแต่เขาอยู่ในฐานะพี่สามี ปกติจึงแทบไม่ได้พูดคุยกัน ซ้ำยังไม่เคยมองเธอให้ดีสักครั้ง

“อวิ๋นถิง พ่อทำให้ลูกโมโหจนแย่เลยหรือเปล่า?”

“แม่ มีอะไรหรือครับ?”

พอเห็นแม่เดินมา อวิ๋นถิงก็รีบเข้าไปต้อนรับ

หญิงชราตบมือบุตรชายคนโตเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปในห้อง

“ลูก นั่งลงก่อน แม่มีเรื่องจะคุยด้วย”

“ถ้าเป็นเรื่องที่พ่อพูดเมื่อกี้ แม่ไม่ต้องพูดหรอกครับ”

อวิ๋นถิงรีบปิดทางไว้ก่อน

“แกนี่มันไม่ได้เรื่อง คิดว่าหาภรรยาดี ๆ ได้ง่ายนักหรือไง?”

“ถึงจะยากแค่ไหน ก็แต่งกับภรรยาของน้องชายไม่ได้หรอกครับ!”

อวิ๋นถิงสวนกลับ แต่ก็ยอมนั่งลงตรงข้ามแม่อย่างว่าง่าย

“อวิ๋นถิง บ้านนอกอย่างเรา ถ้าพี่น้องตายไปแล้ว พี่ชายแต่งกับพี่สะใภ้หรือน้องชายแต่งกับน้องสะใภ้ ก็เป็นเรื่องปกติ มีอะไรที่ทำไม่ได้?”

“แต่ผมทำไม่ได้ครับ อย่างแรกก็เท่ากับผิดต่ออวิ๋นฮ่าว อย่างที่สองก็ผิดต่อซูอวิ๋นด้วย”

หญิงชราตบไหล่ลูกชายอย่างร้อนใจ เสียงถึงกับสั่นเครือ

“ลูกเอ๊ย ลูกพูดผิดแล้ว มีแต่ลูกแต่งกับซูอวิ๋น ให้เธอมีที่พึ่งไปตลอดชีวิต อวิ๋นฮ่าวถึงจะหมดห่วง ต่อให้เขาอยู่ใต้ดินก็จะได้หลับตาหลับใจเสียที!”

“ถ้าเราปล่อยให้เธอกลับบ้านเดิมไป เธอก็ยังแต่งงานใหม่ได้อยู่ดี”

“ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่แม่ม่ายจะแต่งได้ดีแค่ไหนกัน ไม่แน่ว่าต้องไปเจอผู้ชายที่กินเหล้า เที่ยวผู้หญิง เล่นการพนัน ผมตัดใจไม่ได้จริง ๆ ครับ”

หญิงชราเหลือบมองลูกชายคนโต ก่อนพูดต่อ

“สองปีมานี้ แม่กับพ่อเห็นซูอวิ๋นเป็นลูกสาวไปแล้ว เธอลำบาก พวกเราก็พลอยเจ็บปวดไปด้วย”

“ก็ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนจะเป็นแบบนั้นสักหน่อย ผู้ชายดี ๆ มีตั้งเยอะ แม่อย่าคิดมากเลยครับ”

“ที่สำคัญ แม่ถามซูอวิ๋นแล้ว เธอไม่อยากออกจากบ้านเรา! เธอบอกว่าจะดูแลแม่กับพ่อไปตลอดชีวิต เธอเพิ่งอายุยี่สิบกว่า ๆ พวกเราจะใจร้ายปล่อยให้เธอเป็นม่ายไปตลอดชีวิตได้ยังไง”

“เธอพูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอครับ?”

อวิ๋นถิงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

เมื่อก่อนผู้หญิงที่เป็นม่ายแล้วอยู่กินคนเดียวมีไม่น้อยก็จริง

แต่ตอนนี้ความคิดเปลี่ยนไปแล้ว ในหมู่บ้านมีแม่ม่ายแต่งงานใหม่กันมาก โดยเฉพาะคนอย่างซูอวิ๋นที่ไม่มีลูกติดตัวสักคน ส่วนใหญ่เป็นม่ายอยู่ไม่กี่เดือนก็กลับบ้านเดิมกันแล้ว

“เธอไม่ได้แค่ไม่ไปนะ ยังบอกแม่ด้วยว่า นอกจากลูกแล้ว เธอจะไม่แต่งกับใครทั้งนั้น”

เห็นลูกชายดื้อดึงอย่างนี้ หญิงชราก็ตัดสินใจแต่งเติมคำพูดของซูอวิ๋นเสียหมด

“เป็นไปไม่ได้หรอกครับ เธอพูดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ? แม่อย่าใส่ร้ายซูอวิ๋นแบบนี้เลยครับ ไม่ดีเลย”

“ทำไมลูกไม่เชื่อแม่ล่ะ? ซูอวิ๋นพูดแบบนั้นจริง ๆ แม่สาบานเลย ถ้าเธอไม่ได้เต็มใจ ขอให้แม่ตายไม่ดี!”

แม่เฒ่าเกายอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อลูกชายคนโต

“แม่ก็พูดไปเรื่อยเลย สาบานอะไรนักหนา รีบถอนคำพูดเดี๋ยวนี้เลยครับ”

“ลองคิดดูสิ ถ้าซูอวิ๋นไม่เต็มใจ พ่อกับแม่จะกล้าเอ่ยปากได้ยังไง?”

อวิ๋นถิงเงียบไป

พอเห็นว่าลูกชายเริ่มคล้อยตาม หญิงชราก็ยิ่งพูดเสริม

“อวิ๋นถิง เชื่อพ่อกับแม่เถอะ นอกจากซูอวิ๋นแล้ว หมู่บ้านเราและหมู่บ้านใกล้ ๆ ไม่มีผู้หญิงดี ๆ แบบนี้อีกแล้ว”

“แล้วถ้าซูอวิ๋นไปเจอผู้ชายไม่ได้เรื่อง ลูกจะทนเห็นได้เหรอ?”

“พ่อกับแม่คิดทบทวนกันอย่างรอบคอบแล้ว ถึงได้คิดวิธีนี้ขึ้นมา อวี้หลงชอบคุณอาสะใภ้สามมาตั้งแต่เด็ก คราวนี้ก็เหมือนหาแม่ให้เขา ดีจะตายไป”

คำพูดของแม่ทำให้อวิ๋นถิงไม่หวั่นไหวเลยก็คงโกหก

ถึงอย่างไรในใจเขาก็รู้สึกดีกับซูอวิ๋นอยู่แล้ว

“พวกแม่คิดกันอย่างนี้ แล้วทางบ้านเดิมของเธอจะยอมหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลยครับ”

พอแม่เฒ่าเกาได้ยินเช่นนั้น ก็รู้ว่าลูกชายเริ่มใจอ่อนแล้ว จึงยิ้มดีใจอยู่ในใจ

“เรื่องนี้ง่ายจะตาย ตอนนั้นพวกเราเคยคุยกับทางบ้านซูอวิ๋นแล้ว พวกเขาย้ำหลายครั้งว่าให้ลูกสาวเป็นคนตัดสินใจเอง อยากอยู่ก็อยู่ ไม่อยากอยู่ ประตูบ้านเดิมของเธอก็เปิดรับเสมอ”

“เฮ้อ! พวกแม่ก็วุ่นวายกันไปเถอะ แล้วผมจะอยู่กับซูอวิ๋นยังไงล่ะครับ”

“ฮ่า ๆ จะอยู่กันยังไงอีกล่ะ ลืมไปแล้วหรือว่าเมื่อก่อนเธอเป็นภรรยาของอวิ๋นฮ่าว แต่ตอนนี้จะมาใช้ชีวิตกับลูกแล้ว”

อวิ๋นถิงไม่พูดอะไร แม่เฒ่าจึงคิดไปเองว่าลูกชายยอมรับแล้ว

เธอกลับบ้านอย่างเบิกบาน พอเห็นซูอวิ๋นกำลังง่วนอยู่ในครัว ก็ยิ่งรู้สึกว่าการตัดสินใจของตัวเองกับสามีถูกต้องแล้ว

จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบเข้าไปในครัวแล้วตักกับข้าวกับข้าวสวยที่เหลือจากมื้อเย็นใส่กล่องข้าว

“ซูอวิ๋น พี่ใหญ่ของเธอคงยังไม่ได้กินมื้อเย็น เอากับข้าวพวกนี้ไปให้เขาหน่อย”

ซูอวิ๋นมองออกไปข้างนอก เห็นว่าฟ้ามืดมากแล้ว ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

“แม่ ดึกมากแล้ว หนูไปคงไม่เหมาะมั้งคะ!”

“ไม่เห็นจะไม่เหมาะตรงไหน ก็คนในครอบครัวเดียวกัน รีบไปเถอะ เขาคงหิวแย่แล้ว”

คำสั่งของแม่สามีทำให้ซูอวิ๋นไม่มีทางเลือก แม้ไม่อยากไปก็ต้องไป

เธอไม่กล้าปฏิเสธอีก ได้แต่ทำใจกล้าเดินออกจากบ้าน

บ้านของอวิ๋นถิงอยู่ไม่ไกล อยู่ทางตะวันออกสุดของหมู่บ้าน รอบ ๆ ไม่มีบ้านเพื่อนบ้าน

พอซูอวิ๋นผลักประตูรั้วเข้ามา อวิ๋นถิงก็เดาได้ทันทีว่าแม่เป็นคนจัดการเรื่องนี้

เขาจะทำยังไงได้ จะรีบปิดประตูห้องใส่หน้าเธอเลยหรือไง?

ขณะที่เขากำลังทำตัวไม่ถูก ซูอวิ๋นก็เอ่ยขึ้น

“พี่ใหญ่คะ แม่ให้ฉันเอาข้าวมาให้ กินตอนยังร้อน ๆ นะคะ!”

“อ้อ วางไว้ตรงนั้นเถอะ”

จู่ ๆ อวิ๋นถิงก็อยากหนีไปให้พ้น แต่ในขณะเดียวกันก็ทำใจเดินจากไปไม่ได้

ซูอวิ๋นหยิบชามสองใบออกจากตู้กับข้าว แล้วแบ่งข้าวกับกับข้าวใส่ชาม

อวิ๋นถิงยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร แต่สายตาจับอยู่ที่มือของเธอไม่ยอมละ

“อวี้หลงล่ะ?”

“หลับแล้วค่ะ”

“อ้อ เร็วจัง”

“ไม่เร็วหรอกค่ะ บ้านอื่นเขานอนกันหมดแล้ว”

พอพูดจบ อวิ๋นถิงก็รู้ตัวว่าพูดผิดไป จึงรีบแก้ตัว

“เด็กเล่นมาทั้งวันก็เลยหลับเร็ว”

ตอนนี้ทั้งคู่กระอักกระอ่วนจนแทบอยากขุดหลุมมุดหนี

“ถ้าอย่างนั้น ฉันกลับก่อนนะคะ”

“กลับเถอะ”

ซูอวิ๋นก้มหน้า ถือกล่องข้าวแล้วค่อย ๆ เดินไปทางประตู

อวิ๋นถิงร้อนใจแทบแย่ เขาอยากถามซูอวิ๋นว่าเธอคิดยังไงกันแน่

ตอนกลางวันแม่บอกว่าซูอวิ๋นจะไม่แต่งกับใครนอกจากเขา เขาไม่เชื่อเลยสักนิด แต่ก็ยังหวังว่าแม่จะไม่ได้หลอกเขา เผื่อว่ามันจะเป็นเรื่องจริงล่ะ?

“แค่ก! ซูอวิ๋น”

“มีอะไรเหรอคะ?”

ซูอวิ๋นไม่ได้หันกลับมา แต่ใบหน้าแดงก่ำแล้ว

“เอ่อ เรื่องที่แม่พูด เธอรู้แล้วใช่ไหม?”

“ค่ะ”

ซูอวิ๋นไม่ได้หันมา แต่หยุดเดินแล้ว

“เธอคิดยังไง?”

“แล้วพี่ล่ะคะ?”

ซูอวิ๋นไม่ตอบ กลับถามเขาแทน

“ผม... ผมแค่กลัวคนอื่นจะนินทาเธอ แบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับเธอ”

ซูอวิ๋นมองท่าทีอึดอัดของอวิ๋นถิงแล้วก็อดขำในใจไม่ได้

“ฉันจะทำตามที่พ่อกับแม่จัดการค่ะ”

“แต่ผมอายุมากกว่าเธอตั้งหลายปี แถมยังมีลูกติดมาด้วย”

“ก่อนหน้านี้มีคนมาทาบทามให้ฉันแต่งงานกับผู้ชายที่อายุมากกว่าฉันยี่สิบปี เขามีลูกสามคนค่ะ”

ซูอวิ๋นไม่ได้ตอบคำถามตรง ๆ แต่กลับเล่าเรื่องที่มีคนมาสู่ขอให้ฟังขึ้นมาเฉย ๆ

“จะเป็นไปได้ยังไง นั่นมันรังแกกันชัด ๆ!”

อวิ๋นถิงได้ยินแล้วก็พลันเดือดขึ้นมา

“เพราะอย่างนั้นฉันถึงไม่ตกลงค่ะ”

พูดจบ ซูอวิ๋นก็ก้มหน้าลง

อวิ๋นถิงมองแผ่นหลังของซูอวิ๋น เสียงสั่นเล็กน้อยขณะเอ่ยถาม

“เธอไม่รังเกียจผมกับเสี่ยวหลงจริง ๆ เหรอ...”

“พี่ใหญ่คะ ฉันไม่รังเกียจค่ะ”

ซูอวิ๋นหันกลับมาอย่างกะทันหัน ดวงตาจ้องมองอวิ๋นถิงอย่างกล้าหาญ

“ถ้าต้องออกจากบ้านเกาไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น ฉันยอมเป็นม่ายไปตลอดชีวิต คอยดูแลพ่อกับแม่อยู่ข้าง ๆ ดีกว่าค่ะ”

คำพูดจริงใจของซูอวิ๋นทำลายกำแพงในใจอวิ๋นถิงลงในพริบตา

“ซูอวิ๋น เธอดีขนาดนี้ ถ้าแต่งกับผมคงเสียของแย่”

“พี่ใหญ่ ถ้าพี่อยากใช้ชีวิตกับฉัน ก็รับปากพ่อกับแม่เถอะค่ะ ถ้าพี่ไม่ชอบฉัน ฉันก็จะเป็นน้องสาวของพี่อยู่ดี ยังไงฉันก็ไม่อยากออกจากบ้านนี้”

“ผมจะไม่ชอบเธอได้ยังไง ทั้งเป็นแม่บ้านแม่เรือน อ่อนโยน แถมยังสวย แล้วก็ยังดีกับอวี้หลงอีก ผมแทบอยากจุดธูปขอบคุณฟ้าด้วยซ้ำ!”

อวิ๋นถิงพูดพลางเผยรอยยิ้ม เห็นฟันขาวเรียงสวยสองแถว

ซูอวิ๋นราวกับเพิ่งเคยเห็นพี่สามียิ้มเป็นครั้งแรก จึงชะงักไป

ใบหน้าที่หล่อเหลานั้นประดับด้วยรอยยิ้มสดใส ปัดเป่าความหม่นหมองในใจของเธอให้มลายไป

“เป็นอะไรไป ซูอวิ๋น มีอะไรติดหน้าผมหรือ?”

“อ้อ เปล่าค่ะ”

ซูอวิ๋นหน้าแดง ไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่น้อย จึงหันหลังวิ่งออกไปทันที

ท่าทางเขินอายของเธอทำให้หัวใจที่เย็นชาราวกับถูกแช่แข็งของอวิ๋นถิงพลันละลายลง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป